Bywają chwile, w których Jihan zadaje sobie pytanie, czy naprawdę chce takiego życia. Stojąc przy grobie swojego starszego brata, pozwala sobie na szczerość, na którą nie stać go w żadnym innym miejscu. To właśnie tutaj mówi na głos o poczuciu winy, o tęsknocie i o myślach, których nie potrafi wypowiedzieć przed nikim żywym. W jego przekonaniu w tym miejscu spoczywa Metin – brat, który był dla niego kimś więcej niż tylko członkiem rodziny. Był autorytetem, punktem odniesienia i osobą, na której Jihan zawsze polegał. Ich więź była wyjątkowa, oparta na odpowiedzialności i wzajemnym wsparciu. Jednak prawda jest zupełnie inna – grób, przy którym stoi Jihan, jest pusty. Metin wcale nie umarł. I właśnie od tej tajemnicy zaczyna się historia, w której niemal nic nie jest takie, jakim się wydaje.

Kiedy zaczynamy analizować okoliczności rzekomej śmierci Metina, pojawia się coraz więcej pytań. Tak naprawdę nikt nie wie dokładnie, jak zginął ani co naprawdę wydarzyło się tamtego dnia. Brakuje szczegółów, brakuje świadków, a cała sprawa została bardzo szybko zamknięta. W tej historii ważną rolę odgrywa Mukader – kobieta, która nie toleruje chaosu, skandalu ani utraty kontroli. Dla niej problemy nie są czymś, z czym należy negocjować. Problemy się eliminuje. W przeszłości postąpiła w ten sposób również wobec swojego męża Turguta. Już wcześniej pojawiały się sugestie, że jego zniknięcie wcale nie było przypadkiem. Jihan wspomina moment z dzieciństwa, gdy ojciec odchodzi z domu, ignorując wołanie dwóch małych chłopców. Wtedy wyglądało to jak kolejna burzliwa kłótnia małżeńska, jednak z perspektywy czasu można podejrzewać, że Mukader mogła uznać to za definitywne odejście i podjęła decyzję, która na zawsze zmieniła los całej rodziny.

Wspomnienia z tamtego okresu wracają również do Metina. Jedno z nich jest szczególnie bolesne – moment, w którym Mukader zabiera synów na identyfikację ciała ich ojca. Ciało przykryte jest prześcieradłem, atmosfera jest ciężka i pełna napięcia. Metin, jeszcze bardzo młody, wyraźnie nie chce na to patrzeć. Próbuje się wycofać, odwrócić wzrok, uciec od tej sytuacji. Matka jednak nie pozwala mu na to i zmusza obu synów, aby spojrzeli na martwego ojca. Właśnie wtedy w życiu Metina zaczyna się prawdziwy dramat. Niedługo później przypadkiem słyszy rozmowę swojej matki z Nusretem – rozmowę, której nigdy nie powinien był usłyszeć. Nusret informuje Mukader, że Turgut już nie żyje i że jego ciało wkrótce zostanie odnalezione. Radzi jej, aby odegrała rolę pogrążonej w żałobie wdowy, a z czasem przejęła kontrolę nad firmą. Zapewnia ją też, że nikt niczego nie widział i nikt niczego nie słyszał. Problem polega na tym, że ktoś jednak słyszał – był to właśnie Metin.

Chronologia tych wydarzeń pozostaje niejednoznaczna. Widzowie dowiadują się o tym dopiero w trzecim sezonie, gdy Metin zaczyna mieć przebłyski wspomnień z dzieciństwa. Możliwe, że jako dziecko wyparł z pamięci to, czego był świadkiem, a prawda wróciła do niego dopiero po latach. Istnieje też druga możliwość – że jako dorosły ponownie usłyszał rozmowę matki z Nusretem i wtedy wszystko zrozumiał. W jego wspomnieniach pojawia się także moment, gdy Mukader dowiaduje się, że Turgut wcale nie planował jej opuszczać. Owszem, zdradzał ją, ale nie zamierzał odejść z rodziny. Mimo to już nie żył, a Mukader nie wydawała się szczególnie poruszona tym faktem. W tym miejscu wyraźnie widać różnicę między braćmi. Metin był bardziej wrażliwy i emocjonalny – mimo wszystkiego tęsknił za ojcem i wciąż go kochał. Jihan natomiast odciął się od wspomnień o ojcu i niemal całkowicie wymazał go ze swojej pamięci, traktując matkę jako jedyną niepodważalną prawdę.

W dorosłym życiu Metin próbuje stworzyć coś zupełnie innego niż świat, w którym dorastał. Buduje szczęśliwe małżeństwo z Sinem i z radością oczekuje narodzin dziecka. Jednak właśnie wtedy Mukader zaczyna się obawiać, że jej syn może odkryć prawdę o przeszłości i ujawnić jej sekret. W obawie przed tym postanawia go wyeliminować z życia rodziny. Aranżuje wypadek samochodowy i sprawia, że wszyscy wierzą w jego śmierć. W rzeczywistości Metin trafia do kliniki psychiatrycznej, do której sama go odprowadza i przez lata potajemnie opłaca jego pobyt. Co ważne, nawet Nusret nie wie o tej decyzji. W dniu przyjęcia Metin nie jest w najlepszym stanie psychicznym, a lekarze szybko zaczynają traktować go jak pacjenta wymagającego intensywnego leczenia. W tym czasie Jihan żyje z ogromnym poczuciem winy, bo w dniu rzekomego wypadku mógł powstrzymać brata przed wyjazdem samochodem – jednak tego nie zrobił.

Mijają lata. Sinem żyje jako wdowa, wychowując córkę i zmagając się z ciągłą presją ze

strony Mukader, która nie potrafi zaakceptować faktu, że urodziła dziewczynkę zamiast syna. Wszyscy są przekonani, że Metin nie żyje – aż do momentu, gdy po ośmiu latach niespodziewanie pojawia się w drzwiach domu. Zostaje uwolniony ze szpitala przez Sylę, swoją przyrodnią siostrę, córkę Esmy i Turguta. Szok ogarnia całą rodzinę, a największe przerażenie widać na twarzy Mukader. Nusret natychmiast oskarża ją o upozorowanie śmierci syna, aby ukryć prawdę o tym, co stało się z Turgutem. Metin twierdzi, że nic nie pamięta ze swojej przeszłości, ale w rzeczywistości doskonale wie, co się wydarzyło. Wraca jako zupełnie inny człowiek – pełen gniewu, poczucia zdrady i pragnienia zemsty. Człowiek, który przez osiem lat był poddawany eksperymentalnym terapiom, lekom i elektrowstrząsom, nie jest już tym samym Metinem, którego kiedyś znali jego bliscy. A chaos, który zaczyna siać po swoim powrocie, pokazuje, że jego historia dopiero się zaczyna.