„Panna młoda” Odc. 61 – streszczenie

Mały dom Cemila jest cichy i skromny. Jasne ściany, prosta kanapa przy oknie zasłoniętym koronkową firanką i stary piecyk stojący w kącie tworzą atmosferę zwyczajnego, biedniejszego domu. Na ścianie wisi niewielki obraz z kwiatami, a przy drzwiach stoi drewniany wieszak na płaszcze.

Hancer puka do drzwi. Po chwili otwiera je Derya. Na widok szwagierki unosi brwi ze zdziwieniem.

— Hancer? — pyta. — Dlaczego przyszłaś? Czy coś się stało?

— Nie, bratowo — odpowiada szybko Hancer, wchodząc do środka. — Powiedziałaś rano, że brat źle się czuje, więc się przestraszyłam. Przyszłam go zobaczyć. Gdzie on jest?

— Poszedł kupić chleb — wzdycha Derya. — Zaraz powinien wrócić.

Hancer marszczy brwi.

— Dlaczego wysłałaś go po chleb, skoro jest chory? — mówi z wyrzutem. — A jeśli zasłabnie na ulicy i upadnie?

Derya prycha z lekką irytacją.

— Mówisz tak, jakbyś nie znała swojego brata. — Rozkłada ręce. — Czy on kiedykolwiek mnie słuchał?

Hancer kręci głową.

— Dobrze. W takim razie pójdę go poszukać.

Robi krok w stronę drzwi i sięga do klamki, ale w tej samej chwili drzwi nagle się otwierają.

Do środka wchodzi Cemil.

W ręku trzyma żółtą reklamówkę z dwoma jeszcze ciepłymi bochenkami chleba. Na jego twarzy widać zmęczenie.

Hancer od razu podchodzi do niego.

— Bratowa powiedziała mi, że nie czujesz się dobrze — mówi z troską. — Bardzo się przestraszyłam. Dlatego przyszłam.

Cemil zatrzymuje się w progu i kieruje na żonę ciężkie, pełne pretensji spojrzenie.

— Nie potrafisz utrzymać języka za zębami — mówi chłodno. — Dlaczego musiałaś ją martwić bez powodu?

— Nie bądź zły na bratową — wtrąca szybko Hancer, próbując złagodzić sytuację. Na jej twarzy pojawia się nagle delikatny uśmiech. — Właściwie przyszłam z dobrą wiadomością.

Cemil spogląda na nią uważniej.

— Twój szwagier znalazł lekarza — mówi Hancer z nadzieją w głosie. — Powiedział, że jest szansa. Ten lekarz jest teraz za granicą, ale kiedy wróci, zbada cię.

Na twarzy Cemila pojawia się ledwie zauważalny uśmiech. Nie ma w nim jednak radości — raczej zmęczona rezygnacja.

— Dobrze — odpowiada spokojnie. — Zobaczymy, kiedy wróci.

Derya klaszcze lekko w dłonie, chcąc zmienić atmosferę.

— No dobrze, nie stójmy tak — mówi. — Zjedzmy razem śniadanie.

Cemil od razu kręci głową.

— Ja nie zostanę. Idę do sklepu.

— Jakby klienci walili tam drzwiami i oknami… — rzuca Derya z ironią. — Twoja siostra przyszła w odwiedziny. Usiądźmy razem choć na chwilę.

— Dlaczego tak nalegasz, Deryo? — odpowiada zniecierpliwiony Cemil. — Nie chce mi się jeść. Idę do sklepu.

Odwraca się i wychodzi z domu. Drzwi cicho się za nim zamykają.

Derya prycha z irytacją.

— Taki jest cały czas — mówi. — Nawet jeśli powiesz mu coś dobrego, nic to nie zmienia. Stał się zupełnie innym człowiekiem.

Hancer nie odpowiada. Szybko wychodzi z domu. Na podwórku dogania brata pod drewnianą altaną. Wokół stoją doniczki z roślinami, a zza ogrodzenia widać w oddali błękit wody.

Hancer chwyta go za ręce, zatrzymując.

— Dlaczego to robisz? — pyta z bólem w głosie. — Znaleźliśmy lekarza. Jest nadzieja. Dlaczego jesteś taki obojętny? Czy wcale cię to nie cieszy?

Cemil patrzy na nią spokojnie, jakby już dawno pogodził się z losem.

— Wiesz, co by mnie naprawdę uszczęśliwiło? — mówi cicho.

Hancer milknie.

— Gdybym umarł.

Jej oczy natychmiast wypełniają się przerażeniem.

— Bracie… — szepcze.

— Otworzyć sklep z wiadrem farby w ręku — ciągnie spokojnie — odejść nagle i nie być dla nikogo ciężarem. To by mnie uszczęśliwiło.

— Dlaczego tak mówisz? — pyta Hancer ze łzami w oczach. — Chcesz mnie zranić?

Cemil delikatnie dotyka jej policzka.

— Kochana… czy myślisz, że chciałbym cię martwić?

Patrzy na nią ciepło.

— Po prostu mówię to, co czuję. Oddałem cię twojemu mężowi. Jesteś z nim szczęśliwa. — Robi krótką pauzę. — Gdyby Bóg zabrał mnie teraz, odszedłbym ze spokojnym sercem.

Hancer kręci głową, nie mogąc powstrzymać łez.

— Ty też zachowaj spokój — dodaje Cemil. — Nie żałuj niczego.

Patrzy przed siebie, jakby liczył każdy dzień.

— Chcę przeżyć to, co mi zostało, na własnych nogach. Nie chcę być od nikogo zależny.

Po chwili mówi ciszej:

— Jestem wdzięczny Cihanowi, że o mnie myśli. Niech Bóg go błogosławi. — Jego spojrzenie nagle twardnieje. — Ale jeśli jeszcze raz wspomnisz o lekarzu i zburzysz mój spokój… pokłócimy się, Hancer.

Zapada cisza.

Cemil odwraca się i odchodzi w stronę drogi. Hancer już go nie zatrzymuje.

Stoi nieruchomo pod altaną, patrząc za nim. Na jej twarzy maluje się smutek, bezradność i cichy ból.