W sądzie trwa rozprawa o opiekę nad Dogą. Po wysłuchaniu świadków prokurator Leyla Kazanci wstaje i zabiera głos:
– Choć Ferit Bulut popełnił błąd, porywając córkę, nie możemy zapominać, że przez sześć lat był jej całkowicie pozbawiony. Doga Yilkan wyznała, że kocha ojca i że rozłąka z nim wyrządzi jej ogromne szkody psychiczne. W świetle tych faktów należy chronić więź emocjonalną między ojcem i córką. Dziecko należy do matki i do ojca w równym stopniu. W mojej ocenie najlepszym rozwiązaniem byłaby opieka naprzemienna.
Kamera ukazuje Ayse i jej prawnika. Kobieta wstrzymuje oddech, po czym szepcze oburzona:
– Co ona wygaduje? Czy ta kobieta nie miała być po naszej stronie?
Sędzia spogląda surowo na zgromadzonych i ogłasza decyzję:
– Po rozpatrzeniu zeznań świadków oraz opinii prokuratora sąd postanawia, że Ferit Bulut będzie widywał swoją córkę raz w tygodniu w obecności matki. Ponadto przyznaje mu się prawo do nadania dziecku swojego nazwiska.
Ferit zaciska pięści. Jego twarz wyraża rozczarowanie.
– Wysoki sądzie! – unosi głos, ale jego prawnik delikatnie ściska go za ramię i szepcze:
– Sprzeciw nic nie da. Spokojnie, wciąż możemy się odwołać.
Kamera ponownie pokazuje Ayse, która nerwowo splata palce.
– Zrelaksuj się – mówi jej prawnik uspokajającym tonem. – Otrzymałaś pełną opiekę.
– Ale zakaz zbliżania się został zniesiony… – odpowiada ściszonym głosem. – I Ferit będzie mógł się spotykać z Dogą. To nie jest dobre…
W korytarzu sądowym Kara prowadzi Dogę za rękę. Dziewczynka rozgląda się nerwowo, a gdy dostrzega matkę, chce do niej pobiec. Jednak nagle zamiera, słysząc jej słowa.
– Mówiłam ci, że nie wygrasz. – Ayse patrzy na Ferita z nienawiścią. – Jesteś potworem. Człowiekiem, który nie zawahał się oddzielić matki od dziecka. Powinni ci całkowicie odebrać prawa do niej!
Ferit mruży oczy. W jego spojrzeniu błyska gniew.
– Gdybyś naprawdę ją kochała, powiedziałabyś jej prawdę. Nie ukrywałabyś przede mną własnej córki przez sześć długich lat.
– A ty? – Ayse śmieje się gorzko. – Czy ktoś, kto kocha, zamyka dziecko w domu na pół roku i okłamuje je każdego dnia?
Kamera zbliża się na twarz Dogi. Dziewczynka stoi nieruchomo, zaciskając drobne piąstki. W jej oczach błyszczą łzy. Patrzy na rodziców, słucha ich oskarżeń i czuje ich wzajemną nienawiść.
– Nie kochają mnie… – szepcze drżącym głosem, spuszczając głowę.
Drzwi do pokoju, w którym przebywała Nana, otworzyły się gwałtownie.
– Yusuf? – zawołała odruchowo, myśląc, że to jej podopieczny. Jednak w wejściu stała surowo patrząca na nią bratowa Poyraza.
– Nie, kochana. To Cansel. Doświadczona Cansel – odparła kobieta, powoli wchodząc do środka. Jej spojrzenie było pełne chłodnej oceny. – Nie patrz tak na mnie. Wiem, jakie masz kłopoty.
Nana wstrzymała oddech.
– O czym ty mówisz? Mów otwarcie.
– Dowiedziałam się wszystkiego – odparła Cansel, splatając ręce na piersi. – Dziecko wyśpiewało mi, kim jesteście i jaki jest twój cel.
W oczach Nany pojawił się cień strachu, ale szybko się opanowała. Czyżby Yusuf zdradził ich tajemnicę? Musiała się upewnić.
– Jaki jest nasz cel? Co ci powiedział? – spytała ostrożnie.
Cansel uśmiechnęła się triumfalnie.
– Wiem, że uciekłaś od jego ojca. Znam takie jak ty. Znajdujesz sobie bezpieczne miejsce i próbujesz się zadomowić. Ty oportunistko!
Ulga spłynęła na Nanę niczym chłodny deszcz. Yusuf niczego nie zdradził. Cansel blefowała.
– Jakim prawem przesłuchiwałaś chłopca?! Co mu zrobiłaś?! – wybuchła, zaciskając dłonie w pięści.
– Twoje usta są zalane betonem, więc musiałam zapytać dziecko – odparła z drwiną Cansel.
– Nie miałaś do tego prawa! Kto wie, jak go przestraszyłaś?! Jesteś w ciąży, prawda? – Nana spojrzała na jej lekko zaokrąglony brzuch. – Taką matką będziesz?
Twarz Cansel wykrzywiła się w gniewie.
– Przyjęliśmy cię pod nasz dach, a ty śmiesz mnie pouczać?! – W jednej chwili jej ręka zacisnęła się na przegubie Nany. – Wynoś się z naszego domu, niewdzięcznico!
– Bratowo!
Stanowczy głos Poyraza wstrząsnął pomieszczeniem. Cansel, jakby uderzona jego siłą, natychmiast puściła Nanę.
– Ona powiedziała mi takie rzeczy… – zaczęła się tłumaczyć, ale Poyraz uniósł dłoń.
– Wyjdź. Porozmawiamy później.
Cansel rzuciła mu gniewne spojrzenie, ale posłusznie opuściła pokój. Zaraz potem wbiegł Yusuf. Nana natychmiast uklękła przed nim, zatapiając palce w jego miękkich włosach.
– Wybacz mi, kochanie. Już cię nie zostawię samego. Czy ta kobieta cię przestraszyła? Skrzywdziła cię?
Chłopiec pokręcił przecząco głową.
– Chodźmy – szepnęła. – Nie możemy tu zostać ani sekundy dłużej.
– Zwolnij. Nie możesz odejść w takim stanie – odparł Poyraz, zamykając szybko drzwi, by uniemożliwić jej ucieczkę. – Bratowa zachowała się agresywnie, ale nie obwiniaj jej. Poznałem różnych ludzi, ale nigdy takich, którzy was prześladują. Tacy jak oni nie mają litości. Jeśli nie myślisz o sobie, pomyśl o Yusufie. Jeśli chcesz żyć… zostaniesz tutaj.
Poyraz wyszedł, zostawiając ją z rozterką. Nana wiedziała, że miał rację.
W kuchni Cansel dramatycznie nacierała nadgarstki wodą kolońską.
– Och, czuję się tak źle… – westchnęła ciężko. – Czy można tak potraktować kobietę w ciąży? Jeśli coś stanie się mojemu dziecku, to będzie ich wina!
– Nie daj Boże! – szepnęła Cennet, próbując ją uspokoić.
– Jak mam się uspokoić?! Ta dziewucha naskoczyła na mnie, a Poyraz… Poyraz odtrącił własną bratową dla obcej kobiety!
W tym momencie do kuchni wszedł Poyraz. Matka spojrzała na niego z dezaprobatą.
– Co się dzieje, synu? Tak potraktować swoją bratową? To wstyd!
– Nie zrobiłem nic złego. Po prostu ją ostrzegłem.
– Ostrzegłeś? – prychnęła Cansel. – Dałam dziecku kawałek ciasta i zadałam kilka pytań. To wszystko.
Poyraz uniósł brew.
– Bratowo, oni są moimi gośćmi. Nie przesłuchujemy gości. Jeśli nie chcą mówić, niech nie mówią. Nikt nie ma prawa ich zmuszać.
Nana, stojąc w korytarzu, przysłuchiwała się rozmowie. Serce biło jej szybciej.
– Synu – odezwała się Cennet. – Ta kobieta ma na nodze ranę od noża. To jasne, że mają kłopoty. Chcesz narażać własną rodzinę? Nie chcę ich w naszym domu. Pomóżmy im, ale niech się wyniosą.
Poyraz przeciągnął dłonią po twarzy, zirytowany.
– Powiedziałem, że zostaną – oznajmił twardo. – I tak będzie.
Nana wróciła do pokoju. Yusuf patrzył na nią uważnie.
– Miałaś przynieść wodę – przypomniał. – Jestem spragniony.
– Rozmawiają. Przyniosę później – odparła, delikatnie gładząc go po ramieniu. – Kochanie, nie będziemy tu spać. W nocy odejdziemy.
Poyraz i jego brat, Sahin, siedzieli przy stole. Rozmawiali, pijąc herbatę. Gdy Sahin podniósł swoją szklankę, z trudem utrzymywał ją w rękach, które bardzo mu drżały.
– Wstrząsy są czasem silniejsze. Nie wiem dlaczego – przyznał cicho. – Kiedyś przemierzałem wzgórza i doliny, a teraz… nie mogę nawet utrzymać herbaty.
Poyraz patrzył na niego ze smutkiem.
– Regularnie bierzesz leki?
Sahin pokiwał głową.
– Tak… Ale nie wiem, dokąd to zmierza. Wczoraj ktoś mnie rozpoznał. Powiedział, że jestem bokserem Sahinem. Był moim fanem, ucieszyłem się. Wziąłem kartkę i długopis, by dać mu autograf. I wiesz co? – Zaśmiał się gorzko. – Nie mogłem napisać swojego imienia. Ręce drżały mi tak bardzo, że ledwo trzymałem długopis. Powinieneś widzieć, jak na mnie spojrzał.
Poyraz ścisnął pięści.
– Byłeś najlepszym bokserem, jakiego znał świat. I nadal jesteś – powiedział stanowczo, by dodać bratu otuchy. – A teraz pokaż, że potrafisz walczyć z tą chorobą.
Sahin uśmiechnął się lekko, lecz w jego oczach nie było wiary.
Doga zniknęła z domu. Ayse była przekonana, że to sprawka Ferita – że ponownie ją porwał, nie godząc się z decyzją sądu. Jednak prawda była zupełnie inna.
Doga sama wymknęła się z domu, przekonana, że rodzice jej nie kochają. Czuła się samotna, niezrozumiana i nieważna. Nie widząc innego wyjścia, postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Chciała znaleźć miejsce, gdzie naprawdę będzie czuła się kochana.
Bez wahania ruszyła w podróż do Eskisehir – do swoich dziadków.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 631. Bölüm i Emanet 632. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
