Hancer i Cihan: Kiedy „kara od losu” staje się cudem – Nocne czuwanie, które zmienia wszystko
0:1919 sekundWyobraź sobie chłodny, sterylny korytarzy szpitalny późną nocą. To miejsce, gdzie jest to możliwe, a powietrze gęstnieje od zagrożenia w zagrożeniu
0:3232 sekundyDla Hancer ten korytarze był przez ostatnie dni centrum całości, zawieszonego między życiem a śmiercią jej brata, Cemila
0:4343 sekundyJednak ta noc jest inna. Ta noc powoduje uderzenie, ciche uderzenia ulgi i szeptów odejścia, na placu boju końcowym tylko dwa ludzie: wyczerpana, wywołująca z demonami Hancer oraz Cihan – wpływowy, stanowczy mężczyzna w kontrolize, dla którego w tym jednym ułamku części świata i biznesu jest
1:081 minuta, 8 sekundDlaczego przywódcy odrzucają wszystkie swoje obowiązki, by czuwać nad stygnącym kubkiem gorzkiej kawy u boku roztrzęsionej kobiety?
1:191 minuta, 19 sekundZanurz się w opowieści, której koszmarem jest miejsce, w którym zwykle występuje. Odkryj, co następuje, że Hancer – która jeszcze wczoraj z dostępu pochodziła na Cihana jak na najgorszą możliwość zesłaną przez życie – nagle ze łzami w oczach, nazywając je swoim cudem i wybawicielem
1:381 minuta, 38 sekundTo opowieść o tym, jak w ostateczności opadającej maski. Kiedy przed pojawieniem się zagrożenia osoba miesza się z niewiarygodną ulgą, rodzi się nić usunięcia, której nikt się nie spodziewał
1:521 minuta, 52 sekundyCzy Cemil rzeczywiście wymknął się śmierci? I czy to nieoczekiwane, intymne zbliżenie między Hancer a Cihanem do ostatniej chwilowej wdzięczności, czy może początek historii, który zawsze był połączony ich losy? Obejrzyj i przekonaj się, co do tej nocy
2:102 minuty i 10 sekundJeśli ta poruszająca się historia Hancer i Cihana skradła Twoje serce, nie zapomnij zasubskrybować naszego żywienia! Kliknij dzwoneczek, aby nie przegapić żadnego momentu tej niezwykłej podróży, pełnych akcji i wydarzeń zwrotów akcji
2:272 minuty, 27 sekundDołącz do naszej społeczności i przeżywaj te chwile razem z nami!.Szpitalny korytarze miał w sobie coś z miejsca zawieszonego pomiędzy a rozpaczą
2:392 minuty, 39 sekundŚwiatła jarzeniówek odbijają się chłodno od jasnych ścieków, a powietrze było przesycone zapachem środków dezynfekujących, który wnikał w ubrania, włosy i myśli
2:522 minuty, 52 sekundyTu czas nie zwyczajnie. Nie odmierzono go zegary, lecz kroki pielęgniarek, skrzypienie drzwi, krótkie komunikaty lekarzy i te przeciągające się chwile, kiedy człowiek wstrzymywał oddech, czekając na jedno jedyne zdanie, które należy zastosować albo zniszczyć cały jego świat
3:113 minuty, 11 sekundWłaśnie w takim miejscu, pod ścianą naprzeciwko sali, gdzie leży Cemil, inna grupa ludzi, którzy spotykają się z problemem
3:223 minuty, 22 sekundyKażdy z nich nosiło ten niepokój inaczej. Ertugrul, starszy mężczyzna z siwą brodą, miał twarz biedną osobęm, ale w jego obecności jest coś, co było mocnego, niemal ojcowskiego, tylko samo spokojem wyłącznika ochronnego innych przed rozpaczą
3:403 minuty i 40 sekundCihan, ubrany w czarny garnitur, stał trochę z boku, nieruchomy, z dłonimi wsuniętymi do kieszeni spodniej
3:503 minuty, 50 sekundJego twarz była poważna, skupiona, niemal surowa, lecz uwolnione oczy, które nie mogły być dostępne przed samym sobą
4:014 minuty, 1 sekundaEngin w szarym garniturze co chwilę zerkał na drzwi sali, potem na Hancer, potem na innym miejscu, aby móc korzystać z samych słów
4:124 minuty, 12 sekundYasemin, w pasiastej koszuli, ściskała miejsce drugiej ręki, tym prostym gestem trzymanym przez drżenie
4:234 minuty, 23 sekundyDerya, z rudo-brązowymi włosami opadającymi na poziome, poziome, jakby od wielu godzin niesiadających ani na chwilę
4:334 minuty, 33 sekundyObok niej stał mały Emir w zielonej bluzie, zaspany, przygaszony, z głową opartą o jej bok
4:424 minuty, 42 sekundyA wszyscy byli Hancer — w różowej bluzce, blada, wyczerpana, z śmiertelnymi od łez, które już dawno przestały działać, a teraz tylko osadzały się w spojrzeniu jak ciche, stałe bom
4:584 minuty, 58 sekundPrzez chwilę nikt nic nie cówił. Milczenie wisiało nad nimi ciężko, ale nie było puste
5:075 minut, 7 sekundByło pełne odpowiedzi niewypowiedzianych na głosy, strachów, wspomnienia i tego jednego pytania, które każdy zadawał sobie w duchu: czy naprawdę najgorsze już minęło?
5:195 minut, 19 sekundW końcu Ertugrul uśmiercono światła. Odetchnął głęboko, jak człowiek, który przez długi czas śmierci na barkach wielkiego ciężaru i dopiero teraz poczuł, że może wystąpić poluzować
5:335 minut, 33 sekundy— Dzięki Bogu — powiedział, a jego głos, choć cichy, zabrzmiał na korytarzach wyraźnie i pewnie
5:425 minut, 42 sekundy— Dzięki Bogu dostaliśmy dobre wieści. Lekarz powiedział jasno, że najgorszy koniec
5:505 minut, 50 sekundStan Cemila się ustabilizował. Teraz potrzebujesz spokoju, czasu i odpoczynku. Nie ma już potrzeby, aby wszyscy mogli uzyskać dostęp do każdego powiadomienia o jego uderzeniu w serce
6:066 minut, 6 sekundNa te słowa kilka osób bezpośrednio wypuszczone powietrze z płuc. To nie była jeszcze pełna ulga, bo człowiek w takich chwilach nie ufa szczęściu od razu
6:186 minut i 18 sekundAle było w tym coś, co pozwoliło na raz pierwszy od wielu godzin, aby uzyskać efekt bez efektów, że za moment nogi się ugną
6:286 minut i 28 sekundErtugrul następuje na Deryę, a jego spojrzenie złapane.— Derya — ujawnione
6:376 minut, 37 sekund— Zabierz Emira do domu. Szpital to nie jest miejsce dla dziecka. Popatrz tylko na niego
6:456 minut i 45 sekundLedwie stoi na ryzyko.Derya od razu napięła się, prawdopodobnie te słowa były zbyt trudne do zastosowania
6:546 minut, 54 sekundy— Nie — szybko, zbyt szybko, natychmiast, zanim rozsądek się przewróci
7:047 minut, 4 sekundy— Nie opuszczę go. Nie teraz. Nie po tym wszystkim. Nie można po prostu wyjść i wyjść do domu, jakby nic się nie stało
7:147 minut, 14 sekundCemil tam leży. — Jej głos się załamał. — W takim stanie. A ja mam awarii?.Ertugrul nie jej uciszać
7:247 minut, 24 sekundymógł te słowa wybrzmiały. Znał ten rodzaj bund — ten upór, który nie wypływa z braku rozsądku, ale z miłości
7:357 minut i 35 sekundZ lęku, że odejście na chwilę będzie zdradą.— Córko — powiedział po chwili spokojnie
7:437 minut, 43 sekundy— Nikt ci nie każe odejść idź na zawsze. Tylko na kilka godzin. Aby dziecko mogło odpocząć
7:517 minut, 51 sekundAbyś i ty mógł spowodować zużycie energii.Derya pokręciła głową.— Jak mam odpocząć? Jak mam być w domu, kiedy nie wiem, czy lubisz dzieje? Jak mam chronić oczy Emirowi i zapewniać spokój, skoro sama ledwo się trzyma?
8:088 minut, 8 sekundZakończ Hancer zrobił krok do przodu. Dotąd milczała, ale na twarz, wyraz tej szczególnej łagodności, która rodzi się nie z braku zasilania, lecz właśnie z niego
8:218 minut, 21 sekundważne, że słowa Ertugrula są, a jednocześnie zrozumiałe opór Deryi aż za dobrze
8:308 minut i 30 sekund— Deria. – zaczął cicho. — Posłuchaj. Pan Ertugrul ma słuszne.Derya została odrzucona ku niej, niż wyprowadzana
8:418 minut, 41 sekundW jej pojawieniu się cień pretensji, ale Hancer się nie cofnęła.— Emir od godziny wyjścia na wystąpienie — cowała dalej miękkie, ale podstawowe
8:538 minut, 53 sekundy— Światło, jak wynikające z twojego ramienia. Dostęp, jak przed natychmiastowym użyciem zanieczyszczeń, bezpośrednio tutaj
9:029 minut i 2 sekundyTo już nie rozumie, dzieje się. Czuje tylko strach i wilgoć. Jeśli teraz nie zabierzesz, nie pomożesz ani jemu, ani Cemilowi
9:149 minut i 14 sekundDerya patrzy na syna. Jest to możliwe, że jego ciało jest już tylko przyzwyczajenia, bo dodatkowe ryzyko nie jest uwalniane
9:269 minut, 26 sekund— Ale jeśli. — zaczęła i urwała, bo nie mogła dokończyć. „Jeśli coś się stanie pod moją nieobecnością” — te słowa zawisły pomiędzy nimi, chociaż nie zostało wypowiedziane
9:399 minut, 39 sekundHancer zrozumiany je bez trudu. — Nic się nie stało — powiedział od razu, chociaż takiego powiedział nikt nie mongogł dać naprawdę
9:499 minut, 49 sekundA jednak właśnie teraz było. — Zostań tutaj. Cihan też pozostał. wydarzyło się przy Cemilu
9:589 minut, 58 sekundTylko jeśli wystąpią dodatkowe informacje, gdy zadzwonimy do ciebie natychmiast.
10:1110 minut, 11 sekundCihan, który został wyodrębniony, wyprostował się podstawowy i skinął głową. — Nie powstał sam — powiedział krótko, ale z charakterystyczną cechą, że brzmiało to jak przyrzeczenie
10:2410 minut, 24 sekundy— Można jechać spokojnie.Derya ścisnęła usta. Walczył ze sobą jeszcze chwilę, po czym spadł z siły nie tyle wypadkowej, co wewnętrznie
10:3510 minut i 35 sekundKiedy człowiek zbyt długo stoi w wejściu, pojawia się moment, w którym nie jest tyle źródła, ile po prostu nie ma już mocy, dalej się używa
10:4610 minut, 46 sekund— Dobrze — wyszeptała w końcu. — Zabiorę idę do domu. Tylko po to, żeby się przespać
10:5410 minut, 54 sekundyNakarmię go, położę na chwilę. wrócę kiedykolwiek. Wrócę na pewno.— Oczywiście, że wrócisz — powiedział Hancer z delikatnym uśmiechem
11:0511 minut i 5 sekundDerya być ponownie do Cihana, aw jej głosie zabrzmiała powaga.— Cihan. powierzam ci Cemilę
11:1411 minut, 14 sekundDopóki mnie nie będzie, pilnuj go. Wiem, że to może brzmieć głupio, bo leży pod lekarzami, ale
11:2311 minut, 23 sekundyzagrożenie mnie.Cihan jest na nią przez chwilę, automatycznie dostrzeżony w tych słowach nie tylko użycie, ale także ogrom zasięgu, z którym człowiek oddaje ukochaną osobę w rękach innych
11:3711 minut, 37 sekund— zapomnieć — spokojnie. — Nie muszę się czuć. Dopóki od jestem, zrobię wszystko, co będzie trzeba
11:4711 minut, 47 sekundErtugrul westchnął cicho, a potem ustąpił w krótkim geście modlitwy. — Niech Bóg da mu szybki powrót do zdrowia — powiedział
11:5811 minut, 58 sekund— Nie chcę wracać do spokoju temu domowi. To już następuje. Derya skinęła głową, ale gdy wzięła Emira za rękę, chłopiec zauważył się przez ramię w stronę drzwi sali
12:1112 minut, 11 sekund— Mamo. a wujek wyzdrowieje? — działanie sennym eliminacji.Na moment ciszy na korytarzach jeszcze głębsza
12:2112 minut, 21 sekundDerya przyklękła przy nim natychmiast, zgarniając włosy z jego szef.— Tak, kochanie — dokładnie, oczy jej błyszczały wilgocią
12:3212 minut, 32 sekundy— Wyzdrowieje. Właśnie dlatego jedziemy teraz do domu. Chciałbym, kiedy się obudzi, gomgł zobaczyć, że wszyscy jesteśmy silni
12:4212 minut, 42 sekundyEmir przytaknął bez koniecznościa. Był zbyt mały, przez pojąć zawiłości choroby i szpitala, ale także duży, przez dostępność, kiedy standardowo boją się naprawdę
12:5412 minut, 54 sekundyDerya pożegnała się z pojawieniem się krótkiego skinienia, bo, że gdyby zaczęło się ponownie, ponownie nie dałoby się wykryć
13:0513 minut, 5 sekundNastępnie chwyciła syna za rękę i ruszyła korytarzami. Emir poszedł obok niej powoli, ciągnąc lekko nogi, a zielona bluza pojawiła się zbyt jaskrawa na tle tej sterylnej bieli
13:1913 minut, 19 sekundWszyscy kierowali się do nich, gdy nie zniknęli zakrętem.Gdy ich kroki ucichły, powietrze na korytarzu pośredni się rozrzedziło
13:3013 minut i 30 sekundNie było już tej gorączkowej nerwowości z pierwszej godziny. Było wdzięczność i ciężar, który jeszcze nie odszedł, ale przestał dławić
13:4213 minut, 42 sekundyEngin marynarki i zerknął na Yasemin, po czym na Hancer. — Chyba i na nas już pora — powiedział z łagodną powagą
13:5313 minut, 53 sekundy— Skoro zagrożenie się uspokoiło, nie ma sensu wszyscy do rana. Najważniejsze, że są dobre wieści
14:0314 minut, 3 sekundyNiech Cemil szybko wraca do siły.Hancer odpada się ku niemu. W jej spojrzeniu było coś ciepłego i wdzięcznego, co nie jest kontrolowane przez słowa
14:1614 minut, 16 sekund— Engin. dziękuję — powiedziała cicho. — Naprawdę. Za to, że byłeś. Za wszystko
14:2514 minut, 25 sekundW takich momentach człowiek jest dopiero widoczny, kto przy nim stoi.Engin jest uruchamiany automatycznie, trochę zakłopotany, jakby nie używany, przez robiono z jego obecnością coś wyjątkowego
14:3814 minut, 38 sekund— To chyba oczywiste — konieczności. — Niezbędne rozwiązanie było natychmiastowe.Yasemin natychmiast przytakowane i położone na dłoni w momencie ręcznym Hancer
14:5014 minut, 50 sekund— Właśnie tak — dodała z ciepłym uśmiechem. — Rodzina i bliscy są od tego, żeby być obok, kiedy wszystko się wali
15:0015 minutNie tylko wtedy, gdy jest łatwo i spokojnie.Na słowo „rodzina” Hancer puścił szybko
15:0915 minut, 9 sekundW jej życiu było tyle ran związane z człowiekiem, że to słowo nie zawsze brzmiało jak schronienie
15:1715 minut, 17 sekundA jednak teraz, tutaj, na tym zimnym korytarzu, po raz pierwszy od dawna czuja, że ​​nie jest sama
15:2615 minut, 26 sekundErtugrul skinął głową, jakby pieczętował słowa Yasemin.— Idę już — powiedział. — Odpocznij trochę
15:3515 minut, 35 sekundJutro też będzie dzień. A wy — wyciek na Hancer i Cihana — niech Bóg da wam siłę
15:4315 minut, 43 sekundyHancer odprowadził ich wcześniej, zanim ruszyli. Engin pożegnał się tuż przed skinieniem, Yasemin uścisnęła jej dłoń, a Ertugrul jeszcze raz wystąpił w stronę sali Cemila i szepnął coś pod nosem, odpowiedziała
15:5915 minut, 59 sekundPotem wszyscy troje odeszli razem.I korytarze nagle opustoszał.Nie do końca, rzecz jasna — w oddalonym miejscu przemykały pielęgniarki, ktoś przesuwał metalowy wózek, jakieś dziecko zapłakało daleko w innym miejscu zamieszkania
16:1516 minut i 15 sekundAle dla Hancer świat skurczył się nagle do tej chwili, do tego miejsca i do innego miejsca
16:2516 minut, 25 sekundCihan patrzył na nią. Nie było już obok nich innych głosów, innych skutków, które rozpraszać
16:3616 minut, 36 sekundZostali sami ze swoimi urządzeniami, z ciszą iz tym specyficznym opublikowanym, które od pewnego czasu coraz częściej rodzi się między nimi
16:4616 minut, 46 sekundHancer ukazywał się na niego.— Ty też mogłeś już przyjść — powiedział cicho. — Ja tak zostałem
16:5516 minut, 55 sekundbyć czuwać przy Cemilu.Cihan przez moment nic nie ważnego. Przyglądał się jej twarzy — tej bladości, wyczerpaniu, uporowi, który zawsze pojawiał się w jej oczach, kiedy wystąpił o tych, których kochała
17:1017 minut i 10 sekund— Wolałabyś zostać tutaj sama? — zakończenie w końcu spokojnie.Pytanie było proste, ale Hancer od razu poczuła, że ​​nie o samotność w dolnym odczuwaniu w nim chodzi
17:2217 minut, 22 sekundyRaczej o to, czy naprawdę, aby odszedł. Czy jego dostęp jest dla niej obciążeniem, czy wsparciem
17:3117 minut, 31 sekund— Nie, nie o to chodzi — szybko. — Ja tylko. Pomyślałem, że masz swoje obowiązki
17:4017 minut i 40 sekundFirmę. Pracowników. Mnóstwo spraw, które wykrywa właśnie na ciebie.Cihan nie jest badany
17:4917 minut, 49 sekund— Praca może być — powiedziana z prostotą, która brzmiała niż jakakolwiek deklaracja
17:5817 minut, 58 sekund— Pracownicy też.Hancer drgnęła lekko. Byli przyzwyczajona do świata, w którym znajdowało się wszystko, co dotyczyło ceny, leczenia, hierarchię
18:0918 minut, 9 sekundDo ludzi, którzy zawsze najpierw wybierają, co jest konieczne, opłacalne, gotowe
18:1718 minut, 17 sekundA on stał przed nią i cówił to tak, prawdopodobnie mogła być tylko jedna. — Nie wystąpiło zaniedbywać przez nas swoich spraw — szepnęła
18:2818 minut, 28 sekund— To nie jest „przez was” — wymagane. — To jest moje miejsce. Tutaj. Teraz.Te słowa zabrzmiały tak cicho, a jednak Hancer poczuła je niemal natychmiast
18:4018 minut i 40 sekundOdebrano, bo nagle nie udało się go zobaczyć zbyt długo. W jej sercu coś się rozluźniło, a jednocześnie ścisnęło jeszcze mocniej
18:5218 minut, 52 sekundyByłoby jej możliwe i wymagane.— Dziękuję — w końcu, prawie szeptem
19:0019 minutCihan nic nie zostało znalezione, ale w jego spojrzeniu pojawiło się coś innego
19:0819 minut, 8 sekundPo chwili, aby móc skorzystać z poczekalni. Hancer nie protestowała. Nogi uderzeniowa jak ołów, a głowa pulsowała wiązki od niewyspania i niebezpieczne
19:2119 minut, 21 sekundRuszyli powoli korytarze, obok szeregu dostępnych krzeseł i automatu z napojami, których jednostajny pomruk brzmiał niemal absurdalnie zwyczajnie w tym miejscu istniejących dramatów
19:3419 minut, 34 sekundyPoczekalnia była niemal pusta. Przy jednym końcowym starsza kobieta z chustką na głowie, wpatrzona bez ruchu w twoich splecionych dłoniach
19:4519 minut i 45 sekundwyłącznika głównego na stoliku zmiętą gazetę. Telewizor zawieszony wysoko pod sufitem wyświetlał bezgłośne wiadomości, których nikt nie oglądał
19:5719 minut, 57 sekundCihan kandydat Hancer jedno z krzeseł.— Usiądź — powiedział.Posłuchała bez sprzeciwu
20:0520 minut i 5 sekundUsiadła ciężko, opierając się na piętach, a dłonie splatając przed sobą. Cihan odszedł na chwilę w stronę automatu
20:1620 minut i 16 sekundPatrzyła za nim, nie myśląc o tym świadomie. Był jednym z tych ludzi, których przestrzeń jest zróżnicowana
20:2520 minut, 25 sekundW szpitalnej poczekalni, pod wpływem uderzenia, następuje przybycie, które pochodzi z armii, opanowaniem i koniecznością
20:3520 minut i 35 sekundPo kilku etapach z podłączonymi papierowymi kubkami, z których unosi się para. Usiadł obok niej, pozostawiając między nimi odległość nie za dużą i nie za małą — inna, która nie naruszała granicy, a jednak nie była obojętna
20:5220 minut, 52 sekundyPodał jej jeden z kubków.— Nie wiedział, czy pijesz z cukrem, czy bez — powiedział
21:0021 minut— Więc skutkiem bez.Na skutek Hancer pojawił się cień smutnego uśmiechu.— Dobrze trafiłeś — ofiara
21:0921 minut, 9 sekund— Piję bez cukru.Ich miejsce musi się stać na moment przy przekazywaniu kubka. To było ledwie prawdopodobne, tak lekkie, że równie dobrze mogłoby się zdarzyć, że nie doszło do zdarzenia
21:2121 minut, 21 sekundA jednak oboje je poczuli.Hancer objęła kubek dłonimi, jakby chciała ogrzać nimi tylko miejsce, ale całe wnętrze, które od wielu godzin miało skostniałe z lęku
21:3421 minut, 34 sekundyPrzez chwilę siedzieli w ciszy. was to jednak cisza inna niż ta na korytarzu. Bardziej czule
21:4321 minut, 43 sekundyBardziej ludzkie.W końcu Hancer westchnęła i została wyrzucona przed siebie, na pustą ścianę
21:5121 minut, 51 sekund— usłyszałem tak, jakbym usłyszał — cicho. — Jakbym od wielu godzin nie istniał, czy to, co się dzieje, jest prawdziwe
22:0222 minuty, 2 sekundyBoję się. — urwała, zaciskając dłonie na kubku. — Boję się, że jeśli otworzysz oczy, wszystko nagle się zmieni
22:1222 minuty, 12 sekundŻe okże się, że to tylko chwila pomocy przed czymś jeszcze gorszym.Cihan odebrany ku niemu
22:2122 minuty, 21 sekundSłuchał, bez pośpiechu, nie przerywając.— Tyle razy już w życiu, że gorzej być nie może — uruchomione Hancer
22:3222 minuty, 32 sekundy— A potem zawsze przychodzi coś jeszcze. Jakaś nowa warstwa. pojawił się nowy cios. Człowiek zaczyna się bać nawet dobre wiadomości, bo myśli, że ktoś mu je odbierze
22:4522 minuty, 45 sekundJej głos był cichy, ale każde słowo oznaczało ciężar minionych lat. Cihan wiedział, że nie cówi tylko o Cemilu Mówiła o całym życiu, które prowadziło ją nie ufać spokojowi.— To nie jest sen — powiedział spokojnie
22:5522 minuty, 55 sekund— I to nie jest chwila ulgi przed ciosem. To koniec koszmaru.Hancer zaśmiała się krótko, bez radości, bardziej z niedowierzania niż ironii
23:0423 minuty, 4 sekundy— Chciałbym umieć w to uwierzyć tak łatwo, jak ty to cówisz.— Nie cówię łatwo — przechowywać
23:1623 minuty, 16 sekund— Mówię pewnie.Spojrzała na niego. W jego twarzy nie było przesadnej miękkiej ani pustego pocieszania
23:2523 minuty, 25 sekundbył charakterystyczny dla niego, z którego wynikają nawet najważniejsze słowa brzmiące jak coś, na czym można się znaleźć
23:3423 minuty, 34 sekundy— Twój brat wyjdzie zdrowy — powiedział. — Może nie jutro, może nie od razu. Ale wyjdzie
23:4423 minuty, 44 sekundyI ty nie musisz już tu być, jakby świat zakończył się za tymi drzwiami. On się nie kończy
23:5223 minuty, 52 sekundyHancer milczała przez chwilę, a potem puścił powiadomienie na kubek.— Jeszcze niedawno odliczałam dni do jego śmierci — wyszeptała
24:0024 minuty— Wyobrażasz sobie? Człowiek, którego kocham najbardziej na świecie, a ja każdego ranka obudziłem się i liczyłem, ile czasu nam jeszcze brakuje
24:1024 minuty, 10 sekundKażdy uśmiech można pomyśleć o pożegnaniu. Każde słowo brzmiało tak, jakby być ostatnim
24:2124 minuty, 21 sekundnagle. Nagle wszystko się zmieni. Jakby ktoś był drzwiami tam, gdzie wcześniej była tylko ściana
24:2924 minuty, 29 sekundBig, co się teraz dzieje, jest dla mnie cudem.Podchodzi strumień światła i wychodzi na niego wprost
24:3824 minuty, 38 sekund— Cudem, który został odebrany przez ciebie
24:4624 minuty, 46 sekund— Nie mnie — powiedział po chwili. — Był tylko wyposażony. To nie ja decyduję o życiu i śmierci
24:5524 minuty, 55 sekundCemil po prostu ma jeszcze przed sobą życie. Tyle.Hancer pokręciła lekko głową
25:0325 minut, 3 sekundy— Ty zawsze tak cowisz — szepnęła. — Jakby wszystko, co jeść, było czymś zwyczajnym
25:1125 minut, 11 sekundKażdy, kto został stworzony do samodzielności. — A nie zrobiłby? — pytanie.Tym razem to ona bez wahania
25:1925 minut, 19 sekund— Nie. Nie każdy.To proste zdanie wypowiedziane między nimi, niż dwa się spodziewali
25:2925 minut, 29 sekundCihan wydostaje się na powietrze, które można pobrać z powietrza
25:3725 minut, 37 sekund— wobec ciebie niesprawiedliwa — powiedziała. — Bardzo niesprawiedliwa. Od początku
25:4625 minut, 46 sekundZobaczam w tobie wszystko, co najgorsze. aktywny, że jesteś substancją karą zesłaną przez życie
25:5425 minut, 54 sekundyBezpieczeństwo ciężarem. Kimś, kto zabiera tylko bom, przymus, upokorzenie. Nie chcę cię zrozumieć
26:0326 minut, 3 sekundyNie chcę. Bo łatwo było mi uwierzyć, że jesteś taki, jak inni.Głos lekko jej zadrżał
26:1226 minut, 12 sekund— A ty naprawiłeś się. Całkiem inny.Cihan milczał. Nie dlatego, że nie miał odpowiedzi, ale dlatego, że te słowa uderzają w coś, co od dawna w nim narastało
26:2126 minut, 21 sekundIle razy patrzyłem na nią, wiedząc, że widzi w nim wroga? Ile razy powiedział, że nie jest człowiekiem, za podobne go wziąć, a jednak milczał, bo los, i jego własne błędy, które nie zostały przekazane mu prawa do łatwych narzędzi?
26:3426 minut, 34 sekundy— Hancer. — zaczął, ale ona mu przerwała.— Nie, pozwól mi dokończyć — prośba cicho
26:5126 minut, 51 sekund— muszę to powiedzieć. Dziękuję Ci. Za wszystko. Za pomoc Cemilowi. Za to, że byłeś dzisiaj
26:5926 minut, 59 sekundZa to, że nie pozostawiłeś mnie samego nawet wtedy, gdy pełne prawo się pojawi i nastąpi
27:0827 minut, 8 sekundZa to, że kiedy ja słuchasz w twoim chłód, ty odpowiedziałeś spokojem. A kiedy zastosowanie, ty uruchomiłeś ratunek
27:1727 minut, 17 sekundOdebrałam, bo łzy znowu zebrały się pod powiekami.— Nie wiem, jak mam ci się za to odwdzięczyć
27:2827 minut, 28 sekundCihan patrzył na nią długo. Potem odłożył kubek na stolik obok i powiedział spokojnie:
27:3727 minut, 37 sekund— Nie trzeba mi się odwdzięczać.— Ale ja. — Nie trzeba — powtórzyć. — Są rzeczy, których nie robi się po to, żeby później odebrać za niewdzięczność
27:4527 minut, 45 sekundSą rzeczy, które się po prostu robi. Hancer zacisnęła miejsce na kubku. — Dlaczego? — pytanie w końcu prawie bez głośnika
27:5727 minut, 57 sekundTo jedno słowo zawiera w sobie więcej niż złośliwe ciekawość. Dlaczego jest przechowywany? Dlaczego zostałeś? Dlaczego tak bardzo występuje los człowieka, który nie był jego bratem? Dlaczego patrzył na nią w taki sposób, od którego serce zaczęło bić niespokojniej?
28:0828 minut, 8 sekundCihan nie został wydany od razu. Przez chwilę słychać tylko cichy szum i odkształcenie stukot czyichś obcasów
28:2728 minut, 27 sekund— Bo nie wszystko da się zastosować rozsądkiem — powiedział w ostatecznym.Hancer wycofana na niego powoli
28:3728 minut, 37 sekund— To nie jest spowodowane.Na jego wystąpienie pojawia się natychmiast niewidoczny uśmiech, smutny i ciepły
28:4628 minut, 46 sekund— Wiem. — Więc jaka jest prawdziwa?. Cihan oparł się lekko o krzesło i przez moment znaleziony przed sobą, podejrzane słowa, które nie zostały zdradzone zbyt wiele, a jednak nie zostały kłamstwem
28:5528 minut, 55 sekund— Prawdziwa jest taka, że ​​komuś zależało. — urwał, a potem stał się ciszej: — kiedy człowiek widzi czyjś cól, nie powinien przejść obok niego obojętnie
29:0929 minut, 9 sekundHancer poczuła, że ​​serce zabiło jej znaczenie. To nie było wyznanie. Nie wprost. A jednak w tych słowach kryło się coś, czego nie można już uzyskać, do zwykłej uprzejmości
29:2129 minut, 21 sekund— Ty naprawdę bardzo rzadko cówisz wprost, prawda? — pytanie z cieniem uśmiechu. — A ty naprawdę bardzo szybko do zauważasz — wymagane
29:3429 minut, 34 sekundyPrzez chwilę nadzoruli na siebie i po raz pierwszy od początku tego dnia na twarz Hancer pojawia się regularnie, choć jednocześnie delikatny uśmiech
29:4529 minut, 45 sekundZmęczony, wilgotne od łez, ale prawdziwy. Cihan potrzeba go i coś w jego rozwiązaniu natychmiast się rozjaśniło
29:5629 minut, 56 sekund— Wiesz, czego się najbardziej boję? — Pytanie po chwili.— Czego?.— Że gdy Cemil wyzdrowieje
30:0630 minut, 6 sekundwszystko wróciło do tego, co było. Że ten dzień może się tylko różnić. Że znowu zamkniemy się każdym w swoim bomu, w swoim dumie, w niedopowiedzeniach
30:1430 minut, 14 sekundI że to, mieć dzisiaj wrażenie, że jest tak blisko. zniknie.Cihan głów bez wahania
30:2630 minut, 26 sekund— Nie zniknie. — Skąd możesz wiedzieć?. — Bo są chwile, które zmieniają wszystko. Jeśli ktoś wystąpi potem, że tak nie jest
30:3430 minut, 34 sekundyHancer puścił. jest uzasadniona, że ​​może być uzasadniona. Ten dzień już ich zmienił. Być może bardziej, niż któreś z nich pozwala na korzystanie z nich
30:4530 minut, 45 sekund— Kiedy była mała — gdy się po chwili — pojawiła się, że była silna, to nic złego, że nie udało mi się złamać
30:5630 minut, 56 sekundPotem życie nauczyło mnie, że siła nie chroni przed stratą. Chronić tylko przed tym, aby człowiek rozsypał się przy innych
31:0731 minut, 7 sekundAle w środku. w środku i tak pęka.Cihan słuchał.— A dzisiaj — nastąpiło — po raz pierwszy od pierwszego zdarzenia, że ​​nie muszę być silna sama
31:1731 minut, 17 sekundI to mnie bardziej rozszerzone, niż zgodziłem się. — Dlaczego?. — Bo człowiek jest uzależniony, że ktoś obok naprawdę jest
31:2931 minut, 29 sekundto potem jeszcze bardziej boli, gdy zostanie wyłączone.Cihan przez moment nie odrywał się od niej
31:3931 minut, 39 sekund— To nie przyzwyczajaj się do mojego znikania — powiedział cicho.Słowa padły tak prosto, że Hancer natychmiast przestała oddychać
31:4731 minut, 47 sekundPodnieść na niego oczy. Nie było w jego twarzy śladu żartu, gry ani ryzyka
31:5731 minut, 57 sekundMówi poważnie.— Cihan.— Nie składam się, których nie mogę dotrzymać — wszedł jej w słowo
32:0532 minuty, 5 sekund— Ale tego jednego jestem ofiarą.Ona nie podlega. Nie wolno. Bo nagle uderzyło, że wszystko, co między nimi było poplątane, niejasne, pełne uraz i dystansu, zaczęło się układać w coś, czego bała się uderzyć
32:1432 minuty, 14 sekundCoś zależnego niż wdzięczność. Silniejszego niż chwilowe rozwiązanie zabezpieczone zbudowane
32:3132 minuty, 31 sekundOdbierz i upiła łyk gorzkiej herbaty. był już letni, ale nadal trzymany w pojemniku, tak, aby ciepło pomagało jej dostęp
32:3932 minuty, 39 sekund— Cemil cięł — nastąpiło po chwili, wstrząsy od zbyt wstrząsów
32:5132 minuty, 51 sekund— Jeśli na początku się przed tobą jeżył.Na początku Cihana pojawił się wyraźniejszy uśmiech — To chyba rodzinne.Hancer wystąpiła na niego z udawanym oburzeniem.— Powiadomienie, że ja też się jeżyłam?
33:0833 minuty, 8 sekund— „Jeżyłam” to bardzo łagodne.— Naprawdę?.— Naprawdę. Gdyby groziło zabicie, nie uciekłbym z kilku dni
33:1733 minuty, 17 sekundHancer parsknął cichym śmiechem, a potem natychmiast spoważniała, jakby nie wyrzucało się tutaj, tak blisko zużycia
33:2933 minuty, 29 sekundAle Cihan zauważył ten śmiech i zapamiętałem go. Był jak pierwszy promień słońca po rozległych burzach
33:3933 minuty, 39 sekund— Może usunąć urządzenie — urządzenie, odzyskując urządzenie dawnej zadziorności.— Miałaś — bez sporu
33:4833 minuty, 48 sekund— I może ja też nie ułatwiałem spraw. — To prawda. — Wiem. Znów zapadła cisza, lecz tym razem nie była ciężka
33:5733 minuty, 57 sekundbył dostępny.Za szybą na końcu korytarzy pojawił się kupołudniu
34:0734 minuty, 7 sekundŚwiatło stało się cieplejsze, bardziej zaawansowane, nawet gdyby osłodzić dziesięć długich, wyczerpujący dzień
34:1534 minuty, 15 sekundHancer opuściła kartę na moment, najpierw zaczęła domagać się swojego. Cihan natychmiast do natychmiast
34:2534 minuty, 25 sekund— ćwiczyćś się choć chwilę — powiedział. — Zamknąć oczy.— Nie zasnę.— Nie musisz spać
34:3534 minuty, 35 sekundPierwotnie, że przestaniesz pojawiać się z własnej ciała przez pięć minut. — A jeśli w tym czasie pojawi się z sali?
34:4434 minuty, 44 sekundy— Usłyszę. Obudzę cię.— Brzmisz, jakbyś już to planował.— Bo planuję.Hancer dostępnya na niego z boku
34:5334 minuty, 53 sekundyBył dostępny, ale w jego oczach kryło się coś miękkiego. Troska, której nie można już zatrzymać
35:0235 minut, 2 sekundyIdea oparła się o krzesło i przymknęła oczy. Nie zapadła, ale uwolniła się na kilka spokojniejszych oddechów
35:1135 minut, 11 sekundwtyczka szelest jego marynarki, czuła na jego obecność obok, nieruchomą. I raz pierwszy od nie wiadomo, jak długo miało wpływ, że świat nawet zadrży, to nie rozsypie się całkowicie
35:2135 minut, 21 sekundPo kilku wynikających z oczu. Cihan dokładnie tak, można poruszyć, przez nie zniszczenia kruchego bezpieczeństwa
35:3635 minut, 36 sekund— Nie odszedł — powiedział cicho. Spojrzał na nią z lekkim zdziwieniem. — wystąpienie?
35:4735 minut, 47 sekundHancer pokręciła głową. — Nie. Chyba po prostu. Można to sprawdzić.Na te słowa Cihan nic nie powiedział, ale jego spojrzenie złagodniało jeszcze bardziej
35:5535 minut, 55 sekundByłoby w nim cierpliwe zrozumienie dla wszystkich jej lęków, nawet tych, których sama jeszcze nie potrafiła pokonać
36:0836 minut, 8 sekundW tej chwili, w sterylnej poczekalni, pachnącej kawą i dezynfekujące, powodując, nieprzespanej nocy i drżącej jeszcze nad nimi, wywierając wpływ na coś ważnego
36:1736 minut, 17 sekundNie było wielkiego uderzenia, nie było gestów, które można było uderzyć w uderzenie. A jednak jednocześnie, że granica została przekroczona
36:3136 minut, 31 sekundNie byli już dwojgiem ludzi występujących w wyjątkowych sytuacjach. Pomiędzy nimi zaczęło pojawiać się coś większego od słów, ale prawdziwsze niż wszystkie poprzednie osądy
36:4236 minut, 42 sekundyHancer wyprowadza w stronę korytarzy wprowadzago do sali Cemila. Myślała o braciach, o zagrożeniach, które natychmiast zostały odebrane przez jej oddech, o inne, które wystąpiło nierealny
36:5536 minut, 55 sekundA potem pomyślała o mężczyznach siedzących obok. O tym, że jeszcze można to zrobić, za ciężar, za człowieka, tylko bardziej komplikuje jej los
37:0837 minut, 8 sekundTeraz i teraz jest dostępny, co trzyma ją w całości.— Cihan. — wystąpiła jeszcze raz
37:2137 minut, 21 sekund— Tak?. — Dziękuję nie tylko za Cemila.Spojrzał na nią. — Wiem — słucham cicho
37:3137 minut, 31 sekundI to wystarczające.Za światło rozproszone staje się coraz bardziej delikatne, potencjalnie sam dostępny do wykorzystania po każdym, co uruchamiane
37:3937 minut, 39 sekundSzpital nadal żyje swoim własnym rytmem, gdzieś otwierają się i zamykają drzwi, ktoś, kto jest lekarzem, ktoś krzyczy, ktoś się modlił
37:5037 minut, 50 sekundAle dla nich ten moment był dzieckiem świata — mała, krucha wyspą spokoju zewnętrznego chaosu
38:0138 minut, 1 sekundaHancer obok Cihana z kubkiem stygnącej urządzenia ręcznego, dostępnec, że jest dostępne jest niepewna, nie wygląda już tak samo jak wcześniej
38:1038 minut, 10 sekundBo pojawienie się nie przychodzi z hukiem, lecz z dostępu do innego człowieka
38:2238 minut, 22 sekundyZ jego cierpieniem. Z jego spokojem. Z tym, że pozostanie, kiedy mógłby wystąpić.A gdzieś głęboko w niej, gdzie do tej pory mieszkał tylko lęk, zaczynając nieśmiało budzić się
38:3038 minut, 30 sekundNie był jeszcze dostępny. Nie była nawet odwagą. Przez?
38:4438 minut, 44 sekundyMoże przysłał jej człowiek, który został uderzony później, gdy życie doprowadziło do granicy wytrzymałości
38:5638 minut, 56 sekundGdy później obraz tego dnia został usunięty w łagodnym rozmyciu, wspomnienie o szpitalnych ścianach dostarczonych do miejsca, które jest piękniejszemu, można przez ich sobie właśnie tak: Hancer wtulonej w bezpiecznej przestrzeni bliskości, z głową opartą o pierś Cihana, a jego ostatecznego przy pewnym bezpiecznym i spokojnym człowieku, który nie obiecuje świata bez działania, ale może zatrzymać się przed nim samym ramieniem
39:0639 minut, 6 sekundUbrani uroczy, zawieszony losowo na chwilę przerwaną w ich doświadczeniu, otoczeni bielą lekkich, zwiewnych urządzeń przypominających nie szpitalną sterylność, lecz nowy początek
39:3339 minut, 33 sekundyI może właśnie dlatego ten dzień, zaczął się od zagrożenia, dotyczyć gatunków głębszym niż ulga
39:4739 minut, 47 sekundZakończył się narodzinami zaufania. A czasem to jest większym cudem niż samo ocalenie