Cansel wpada do domu, roztrzęsiona. Jej oddech jest szybki, a twarz pobladła. Wbiega do salonu, gdzie siedzi jej teściowa.
– W dzielnicy wybuchł konflikt! – wykrzykuje, starając się złapać oddech. – Armia drani najechała! Szukają tej kobiety i dziecka. To przez nich Poyraz trafił za kraty! Oczernili go, a teraz chcą ich dopaść!
Twarz Cennet momentalnie tężeje. Jej spojrzenie się wyostrza, a szczęka zaciska. Nie jest to strach – to czysta, zimna wściekłość. Powoli podnosi się z kanapy.
– Dość tego! Nie pozwolę, by zniszczyli mojego syna!
Yusuf leży na sofie, a jego głowa spoczywa na kolanach Nany.
– Brat Poyraz nie wrócił wczoraj wieczorem – mówi cicho, pełen obaw. – Modliłem się, żeby był już w domu.
Nana delikatnie głaszcze go po włosach.
– Modlitwy dzieci zawsze zostają wysłuchane – zapewnia z czułością.
Nagle drzwi do pokoju otwierają się z impetem. Yusuf drży, Nana gwałtownie podnosi głowę. W progu stoi Cennet – jej spojrzenie iskrzy gniewem.
– Ludzie, którzy cię szukają, otoczyli naszą dzielnicę – mówi, a jej głos jest jak ostrze. – Poyraz wpadł w kłopoty, bo chciał cię chronić. Zamknęli go przez ciebie! – Podchodzi błyskawicznie i brutalnie chwyta Nanę za ramię. – Oczerniono mojego syna przez ciebie!
Z siłą, niemal wlokąc ją za sobą, prowadzi ją w stronę komórki. Yusuf biegnie za swoją opiekunką. Oczy ma zaszklone łzami.
– Od teraz będziecie tutaj – oznajmia chłodno Cennet. – Nie wyrzucę was, bo dałam słowo mojemu synowi. Ale nie mogę pozwolić, by jego dom stał się celem.
Z trzaskiem zamyka za sobą drzwi. Yusuf kurczowo ściska dłoń Nany. Po jej policzku spływa łza.
Na zewnątrz Cansel z uznaniem kiwa głową.
– Dobrze zrobiłaś. Powinnaś ich wyrzucić, ale jesteś zbyt miłosierna.
– Gdyby nie Poyraz, wiedziałabym, co z nimi zrobić – syczy Cennet.
Obie wracają do domu, nieświadome pary oczu, która z ukrycia obserwuje całą scenę. Kret, stojąc w cieniu, uśmiecha się chytrze.
– Idealna okazja – mruczy do siebie. – Wystarczy, że wywabię mieszkańców, a droga do dziecka i kobiety stanie otworem…
Kilka minut później Cansel odbiera telefon.
– Pożar! – krzyczy ktoś po drugiej stronie. – Twój salon płonie!
Nie zastanawia się ani chwili. Wraz z Sahinem i Cennet pędzą na miejsce. Kret patrzy za nimi z satysfakcją. Dom jest pusty.
W komórce Yusuf i Nana siedzą przy ścianie, oszołomieni tym, co się dzieje.
– Zostaniemy tu na zawsze? – szepcze chłopiec.
Nana przyciąga go do siebie.
– Nie, kochanie. Znajdziemy wyjście.
Nagle w ciszy komórki rozlega się metaliczny szczęk zamka. Yusuf wstrzymuje oddech.
– To brat Poyraz? – pyta z nadzieją.
Nana stawia go za sobą. Serce wali jej jak młotem.
Drzwi otwierają się powoli. W progu staje wysoki, zamaskowany mężczyzna.
– Kim jesteś?! – Nana robi krok do przodu, wychodząc przed Yusufa. Nie czekając na odpowiedź, podnosi głos, wołając o pomoc.
Nikt jej jednak nie słyszy.
Mężczyzna rusza w jej stronę. Nana chwyta łopatę stojącą pod ścianą i wymierza cios, ale przeciwnik jest silniejszy. Wytrąca jej broń, a potem jednym uderzeniem powala ją na ziemię. Yusuf krzyczy.
Napastnik przerzuca nieprzytomną Nanę przez ramię, a drugą ręką chwyta chłopca.
Już ma wyjść z komórki, gdy nagle zatrzymuje się jak wryty.
Na jego drodze stoi ktoś, kogo nie powinno tutaj być.
Ktoś, kto jeszcze godzinę temu był w celi.
Poyraz.
Kret wypuszcza Nanę i rzuca się do ucieczki. Poyraz nie goni go – dla niego liczy się tylko jedno. Pochyla się nad Naną, sprawdzając jej stan, a potem bierze ją na ręce i wnosi do domu.
Sahin, Cennet i Cansel idą ulicą.
– Wyglądasz jak duch – mówi Cennet do synowej. – Nie daj Boże, żeby dziecku coś się stało…
– Nie mam na to wpływu, mamo. – Cansel ociera oczy. – Kiedy usłyszałam o pożarze, myślałam, że to koniec…
– Nie martw się – Cennet delikatnie gładzi jej policzek. – Szkody są niewielkie. Odbudujemy wszystko szybko.
Wchodzą do domu i zastygają w miejscu.
Poyraz.
Cennet rzuca się w jego ramiona.
– Mój synu!
– Wyszedłem, mamo. Udowodnili, że mnie wrobiono. Mert dotarł do odpowiednich ludzi. Ale co się stało?
– Podpalono salon Cansel – mówi Sahin. – Nie wiemy, kto i dlaczego…
Poyraz nie ma wątpliwości.
– Ja wam powiem. Ci sami ludzie, którzy chcą dorwać Nanę i Yusufa. Celowo wywabili was z domu. W tym czasie napadli na komórkę. Przybyłem w ostatniej chwili. – Jego spojrzenie zatrzymuje się na matce. – Gdyby zostali w domu, nic by się nie wydarzyło.
Cennet milknie.
Nana odzyskuje przytomność. Poyraz wchodzi do jej pokoju.
– Ty…? – mruga z niedowierzaniem. – Wyszedłeś…
– Tak. Oczernienie mnie zostało udowodnione.
Nana spuszcza wzrok.
– To przez nas cię zamknęli…
Poyraz siada obok.
– Nie myśl o tym. Czy widziałaś napastnika?
Nana kręci głową.
– Miał maskę… Wszedł nagle, próbowałam się bronić. Wyrwał mi broń i uderzył mnie. Potem zemdlałam… – Nagle spogląda na Poyraza, zaniepokojona. – Czy to on mógł cię skrzywdzić w areszcie?
Poyraz uśmiecha się lekko.
– Nie martwiłaś się o mnie, kiedy rzuciłaś mi kamieniem w głowę. Co się zmieniło?
Nana nie odpowiada. Poyraz wychodzi, a na jego twarzy pozostaje cień uśmiechu.
Czy w tej zmianie kryje się coś więcej?
Ferit odkrywa, że Ayse potajemnie zaplanowała wyjazd z Dogą do Eskisehir, nie informując go o tym. Rozwścieczony konfrontuje się z nią, co prowadzi do kolejnej gwałtownej kłótni. Ich głosy niosą się po całym domu, a świadkiem napiętej rozmowy ponownie jest Doga.
Dziewczynka, przygnębiona i zmęczona ciągłymi sporami rodziców, bez słowa zamyka się w swoim pokoju. Nie chce z nikim rozmawiać. Wie jednak, że musi znaleźć nowy sposób, by ich pogodzić.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 634. Bölüm i Emanet 635. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
