Wieczór miał być zwyczajny, ale od samego początku coś było nie tak. Bejza szła szybko, niemal nerwowo, jakby uciekała przed własnymi myślami. Zatrzymała się dopiero przy bramie i bez chwili wahania wybrała numer, który znała na pamięć. Nie było powitania ani uprzejmości. Powiedziała tylko, że Hançer chce się spotkać. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza, a potem rozległ się cichy, nieprzyjemny śmiech kobiety. Odpowiedź była spokojna, aż zbyt spokojna. Spotkanie miało się odbyć następnego dnia. Jedno było jasne – ktoś od dawna przygotowywał ten moment.

Tymczasem Hançer siedziała samotnie pod altaną, nieświadoma rozmowy, która właśnie się odbyła. Czuła jednak dziwny niepokój, jakby coś niewidzialnego powoli zbliżało się do niej z każdej strony. Kiedy w końcu wróciła do domu, cisza wydała jej się cięższa niż zwykle. W salonie zauważyła białą kopertę leżącą na stole. Bez adresu, bez nazwiska, bez żadnego wyjaśnienia. W środku było tylko jedno zdjęcie.

Na fotografii był Cihan… ale nie sam. Obok niego stała kobieta. Uśmiechnięta, zbyt blisko. Ich dłonie niemal się stykały. Na odwrocie ktoś napisał tylko jedno zdanie: „To nie był przypadek”. W tym samym momencie telefon Hançer zawibrował. Nieznany numer. Głos kobiety, chłodny i pewny siebie, zaproponował spotkanie następnego dnia. Jeśli Hançer naprawdę chce poznać prawdę, musi przyjść sama.Kiedy Cihan wrócił do domu, napięcie było już wyczuwalne w powietrzu. Hançer pokazała mu zdjęcie. Zawahał się na sekundę – krótką, niemal niezauważalną, alewystarczającą, by w jej głowie pojawiły się wątpliwości. Powiedział tylko, że to przeszłość. Jednak dla Hançer ta odpowiedź była zbyt prosta. Postanowiła spotkać się z tajemniczą kobietą, nawet jeśli oznaczało to ryzyko.

W tym samym czasie Deria, stojąc w kuchni przy oknie, wysłała krótką wiadomość: „Zgodziła się”. To jedno zdanie sugerowało, że w tej historii jest więcej osób i więcej sekretów, niż Hançer mogła przypuszczać.Noc w domu była niespokojna. Hançer nie mogła zasnąć. W środku nocy usłyszała dziwny dźwięk na korytarzu. Drzwi wejściowe były lekko uchylone, jakby ktoś przed chwilą przez nie przeszedł. Na progu leżała kolejna koperta. W środku znajdowała się krótka wiadomość: „Nie przychodź sama”. Gdy odwróciła się, miała wrażenie, że ktoś stoi tuż za nią w półmroku. Cień zniknął w chwili, gdy zapaliło się światło. Nawet Cihan, który pojawił się chwilę później, wyglądał na zaniepokojonego.

Rano przyszło zbyt szybko. Mimo ostrzeżenia Hançer była zdecydowana. Cihan próbował ją powstrzymać i zaproponował, że pojedzie z nią, ale odmówiła. Chciała poznać prawdę sama.Miejsce spotkania było stare i opuszczone, jakby ktoś wybrał je specjalnie, aby nikt nie mógł przypadkiem zobaczyć tego, co się wydarzy. Hançer weszła do środka i zawołała, że już jest. Po chwili z ciemności wyłoniła się sylwetka kobiety.

Gdy Hançer zobaczyła jej twarz, zamarła. Rozpoznała ją natychmiast. Problem polegał na tym, że ta kobieta… nie powinna już żyć. A przynajmniej tak wszyscy wierzyli.W jednej chwili wszystko, co Hançer uważała za pewne, zaczęło się rozpadać. Tajemnice z przeszłości wróciły, a prawda okazała się znacznie bardziej niebezpieczna, niż ktokolwiek przypuszczał. I wyglądało na to, że to dopiero początek historii.