Poranek w klinice był chłodny i spokojny, ale w powietrzu wisiało napięcie. Yasemin siedziała przy biurku, patrząc na wyniki badań. Wiedziała, że rozmowa, która za chwilę nastąpi, zmieni wszystko. To nie była zwykła informacja medyczna. To była prawda, która mogła zniszczyć kilka istnień naraz.

Cihan wszedł do gabinetu pewnym krokiem, choć w jego oczach było zmęczenie. Od samego początku czuł, że coś jest nie tak. Nie usiadł od razu, tylko patrzył na Yasemin z napięciem. Chciał odpowiedzi natychmiast. Nie miał już siły na kolejne tajemnice.Yasemin próbowała mówić spokojnie, ale jej słowa były ostrożne. Powiedziała, że to wiadomość dobra i zła jednocześnie. Cihan natychmiast się zirytował. Nie chciał niedopowiedzeń ani metafor. Zażądał prawdy, nawet jeśli miała go zaboleć.

W końcu padło zdanie, które zatrzymało czas. Beyza jest w trzecim miesiącu ciąży. Cisza w gabinecie stała się ciężka jak kamień. Cihan nie był w stanie tego przyjąć. Jego twarz pobladła, a myśli przestały układać się logicznie.

Natychmiast zaprzeczył, mówiąc, że to niemożliwe. Przypomniał wszystkie diagnozy, które wykluczały taką możliwość. Był przekonany, że to błąd. Yasemin jednak spokojnie wyjaśniła, że wyniki są pewne. To rzadki przypadek, ale całkowicie realny.Cihan poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg. Usiadł ciężko, próbując zrozumieć sytuację. Przez lata marzył o dziecku. Teraz, gdy to marzenie się spełniło, stało się jego największym problemem. Los zakpił z niego w najokrutniejszy sposób.Myślami wrócił do Hançer i ich nowego początku. Dopiero co zaczęli odbudowywać zaufanie. Każdy dzień był dla nich walką o spokój. Teraz wszystko mogło runąć przez jedno zdanie. Cihan nie wiedział, jak spojrzeć jej w oczy.

Yasemin zapytała, czy powiedział już Hançer o Beyzie. Odpowiedź była przecząca. Lekarka podkreśliła, że nie może dłużej ukrywać prawdy. Każda chwila zwłoki tylko pogorszy sytuację. Cihan jednak bał się konsekwencji tej rozmowy.Najbardziej przerażała go reakcja Hançer. Bał się zobaczyć w jej oczach chłód i rozczarowanie. Wiedział, że może ją stracić. A mimo to rozumiał, że milczenie byłoby jeszcze większą zdradą. Stał między prawdą a strachem.

Zapytał Yasemin, co zrobić dalej. Odpowiedź była prosta, choć bolesna. Powinien powiedzieć prawdę natychmiast. Bez kłamstw i bez ucieczki. To jedyna droga, by zachować choć resztki zaufania.Cihan przyznał, że część niego poczuła cień radości na wieść o dziecku. To wyznanie było dla niego najtrudniejsze. Czuł się winny wobec Hançer. Yasemin jednak powiedziała, że to naturalne. To nie czyni go złym człowiekiem.

W końcu podjął decyzję i wyszedł z gabinetu. Wiedział, że musi wrócić do domu i powiedzieć prawdę. Każdy krok był cięższy niż poprzedni. Ten dzień miał zmienić wszystko. A jego życie już nigdy nie będzie takie samo.