Cihan i panika Hançer: Czy romantyczna obietnica o dziecku zniszczy ich małżeństwo?

Cihan powraca do rezydencji z naręczem kwiatów, chcąc obdarować najważniejsze kobiety w swoim życiu. Jednak pod maską uprzejmości kryje się gęsta atmosfera – podczas gdy mała Mine i Sinem przyjmują podarunki z radością, matka Cihana, Mukadder, wita go lodowatym chłodem i twardymi żądaniami. Prawdziwy dramat rozgrywa się jednak za zamkniętymi drzwiami sypialni. Cihan, pełen czułości i nadziei, wyznaje miłość swojej pięknej żonie, Hançer, obiecując jej szczęśliwą przyszłość i wspólną opiekę nad dziecku, które ma przyjść na świat. Dlaczego jednak te słodkie słowa wywołują u Hançer nagły atak paniki i ucieczkę? Co ukrywa młoda żona i jaki sekret sprawia, że wizja ojcostwa Cihana staje się dla niej ciężarem nie do zniesienia? Odkryj tajemnicę, która może zmienić wszystko w życiu tej rodziny. Czy to początek pięknej bajki, czy zapowiedź bolesnego upadku?

Drzwi wejściowe otworzyły się miękko, a do środka wszedł Cihan. Był zmęczony, co zdradzał ciężar w jego spojrzeniu i odrobinę zbyt wolny krok, lecz mimo to starał się nieść ze sobą światło. Za nim sunęła młoda pokojówka, prawie uśmiechnięta z przejęcia, z ramionami pełnymi bukietów o wszystkich możliwych kolorach: żółciach, różach, fiolecie, czerwieni. Kwiaty wyglądały tak żywo, jakby miały moc odegnać każdą troskę, wygnać z domu chłód i urazę. Cihan najwyraźniej chciał w to wierzyć. Może nawet musiał. Salon tonął w miękkim świetle. Purpurowe kanapy, złote detale, połyskujący marmur podłogi, ciężkie zasłony i kryształowy żyrandol tworzyły obraz przepychu, który jednak tej nocy nie ogrzewał nikogo. Na jednej z sof siedziały Mukadder i Sinem. Starsza kobieta miała wyprostowane plecy i twarz tak surową, jakby uśmiech został z niej wygnany już dawno temu. Obok niej siedziała Sinem, spokojniejsza, łagodniejsza, z twarzą częściowo otuloną jasnoróżowym hidżabem, który nadawał jej delikatności. A kilka kroków dalej, na miękkiej kanapie, półleżąc jeszcze przed chwilą w dziecięcej beztrosce, była mała Mine. Ledwie zobaczyła Cihana, zerwała się natychmiast, jakby w jednej sekundzie cały pokój przestał istnieć.

– Wujku! Wujku, witaj! – zawołała radośnie, biegnąc do niego z rozłożonymi ramionami. Cihan od razu rozjaśnił twarz. Ta mała dziewczynka potrafiła jednym okrzykiem rozbroić ciężar najdłuższego dnia. – Witaj, księżniczko – odpowiedział ciepło i schylił się, by wziąć ją w ramiona. Mine oplotła jego szyję z takim zaufaniem, że na krótką chwilę naprawdę można było uwierzyć, iż rodzina nadal znaczy bezpieczeństwo. Przytulił ją mocno, zamknął na moment oczy, jakby ten prosty gest był jedynym oddechem, na jaki czekał przez cały wieczór. – Tęskniłam za tobą – oznajmiła dziewczynka z dziecięcą szczerością. – Dlaczego tak późno wróciłeś? Czy znowu pracowałeś dłużej niż wszyscy inni na świecie?. Cihan uśmiechnął się lekko. – Możliwe, że trochę tak. Ale obiecałem sobie, że nie wrócę z pustymi rękami. Mine natychmiast odsunęła się od niego na tyle, by spojrzeć na bukiety. – Te wszystkie kwiaty są dla nas? Naprawdę dla nas?. – Po drodze zobaczyłem kwiaciarza – odpowiedział, wskazując na kolorowe kompozycje. – I pomyślałem, że w tym domu mieszkają najpiękniejsze kobiety. Taka okazja nie zdarza się codziennie. Nie mogłem wejść z pustymi rękami. Pokojówka zarumieniła się, bo choć słowa nie były skierowane do niej, sama obecność tego gestu ją poruszyła. Mine zaś klasnęła w dłonie z zachwytem. – Ja też jestem jedną z najpiękniejszych kobiet? – spytała z powagą, która rozbawiłaby każdego mniej spiętego człowieka niż ci obecni w salonie.

Cihan przyłożył dłoń do serca, udając niemal ceremonialną powagę. – Ty jesteś na samym szczycie tej listy. – Wiedziałam – odparła Mine z miną zwyciężczyni. Sięgnął po niewielki żółto-różowy bukiet i podał go dziewczynce. – Ten jest dla ciebie. Mine wzięła kwiaty jak skarb. Ostrożnie, niemal nabożnie. – Są śliczne… – szepnęła. – Czy mogę postawić je obok łóżka?. – Możesz nawet przytulić je do snu, jeśli chcesz. Dziewczynka zaśmiała się dźwięcznie, po czym odwróciła się ku Sinem, która już z delikatnym uśmiechem obserwowała scenę. Cihan skinął na pokojówkę, a ta podała mu bukiet w odcieniach fioletu. Były w nim chryzantemy, eleganckie i pełne, o miękkich płatkach przypominających rozłożone wachlarze. – A to dla ciebie, Sinem – powiedział. Sinem przyjęła kwiaty z lekkim zdumieniem, jakby nie spodziewała się, że w środku rodzinnych napięć znajdzie się dla niej miejsce na czuły gest. – To chryzantemy… moje ulubione – powiedziała z prawdziwą wdzięcznością. – Dziękuję, Cihan. – Uznałem, że dobrze pamiętam – odrzekł cicho. – Pamiętasz więcej, niż ludzie sądzą – zauważyła Sinem, patrząc na niego uważnie. Było w jej głosie coś więcej niż grzeczność. Może troska. Może przestroga. Może smutek kobiety, która widziała zbyt wiele, by jeszcze wierzyć, że domowe konflikty można rozbroić samym uśmiechem.

Jedynie Mukadder nie poruszyła się ani trochę. Siedziała na fioletowej kanapie jak królowa własnego gniewu, sztywna, chłodna, zamknięta. Nie odezwała się, kiedy Cihan wszedł. Nie zmiękła na widok Mine w jego ramionach. Nie dała się rozbroić bukietom, światłu ani spokojnej atmosferze, którą próbował przynieść do domu. Jej milczenie było cięższe niż krzyk. Cihan wiedział że nie może tego ominąć. Podszedł więc do niej z różowym bukietem w dłoniach. Przez moment wyglądał jak syn, który nadal ma nadzieję. Jak człowiek, który mimo wszystkiego nie chce zrezygnować z możliwości pojednania. – Mamo… – zaczął łagodnie. – Ten temat jest już zamknięty. Nie naciskaj, jeśli możesz. Słowa zawisły w powietrzu. Mine spojrzała z niepokojem to na niego, to na Mukadder. Sinem odruchowo spuściła wzrok. Pokojówka zastygła jak rzeźba, niepewna, czy powinna jeszcze stać w salonie, czy już zniknąć. Mukadder przyjęła bukiet tylko po to, by spojrzeć na niego z chłodną obojętnością. Przesunęła palcami po płatkach, ale w tym ruchu nie było czułości. Raczej ocena. Pogarda. Jakby kwiaty były nie prezentem, lecz próbą przekupstwa. – Niepotrzebnie się trudziłeś – powiedziała w końcu. – Połóż to gdziekolwiek. Albo każ tej dziewczynie odnieść. Mnie nie kupi się różowym bukietem. – Nie próbuję cię kupić. – Naprawdę? – Jej spojrzenie stało się ostrzejsze. – Więc po co ten teatr? Po co te kwiaty? Po co ten ton? Po co przychodzisz do mnie i mówisz „mamo”, skoro nie potrafisz zrobić jednej rzeczy, o którą cię proszę?

Cihan westchnął cicho, jak człowiek zmęczony powtarzaniem tych samych słów. – Powiedziałem ci już, że ta sprawa jest zakończona. – Dla ciebie może i zakończona! – ucięła twardo. – Ale nie dla mnie. Nie dla tej rodziny. Nie dla naszego nazwiska. Dopóki nie zadzwonisz do swojego wujka i nie zrobisz tego, co należy, nie przychodź do mnie z kwiatami. I nie nazywaj mnie matką. Mine ścisnęła swój mały bukiet mocniej. Nawet ona wyczuła, że oto coś w domu pęka coraz głośniej. Cihan przez moment patrzył na Mukadder bez słowa. W jego oczach nie było już łagodnego uśmiechu. Było zmęczenie, duma, rozczarowanie i ten szczególny rodzaj bólu, który potrafi wywołać tylko własna matka. – Dobrze – powiedział w końcu spokojnie, aż zbyt spokojnie. – Skoro tak chcesz. Mukadder odwróciła głowę, jakby rozmowa była zakończona. Ale Cihan nie zamierzał już dłużej stawać w tym samym miejscu. – Gdzie jest Hançer? – zapytał krótko. To pytanie padło w salonie jak kamień wrzucony w taflę cichej wody. Sinem uniosła wzrok. – W swoim pokoju – odpowiedziała łagodnie. – Nie zeszła na dół. Chyba nie miała nastroju. Wyglądała na przygnębioną. Cihan zmarszczył brwi. – Od kiedy?. – Od jakiegoś czasu – odparła Sinem. – Próbowałam z nią porozmawiać, ale powiedziała tylko, że chce pobyć sama. Nie naciskałam. Mukadder prychnęła pogardliwie. – Niech siedzi. Może wreszcie nauczy się, że w tym domu nie wszystko kręci się wokół jej humorów. Cihan obrócił się do matki tak gwałtownie, że nawet pokojówka drgnęła. – Wystarczy – powiedział cicho, lecz w jego głosie zabrzmiało ostrze. – Już i tak powiedziałaś za dużo. Przez sekundę wydawało się, że Mukadder odpowie czymś jeszcze ostrzejszym. Ale tylko uniosła brodę i zamilkła, urażona, choć niepokonana. Cihan spojrzał jeszcze raz na Mine. Uśmiechnął się do niej delikatnie, żeby nie zabierać jej dziecięcego bezpieczeństwa. – Idź teraz do pokoju, księżniczko. I postaw kwiaty w wodzie, dobrze?. – Dobrze – szepnęła, ale zanim odeszła, chwyciła go za rękę. – Wujku… ciocia Hançer jest smutna?. To jedno pytanie trafiło go mocniej niż słowa matki. – Mam nadzieję, że już niedługo nie będzie – odparł. Mine patrzyła na niego jeszcze chwilę, jakby szukała w jego twarzy zapewnienia, że wszystko będzie dobrze. Potem pobiegła w stronę schodów z bukietem przytulonym do piersi. Cihan odprowadził ją wzrokiem, po czym bez słowa ruszył na górę.

Korytarz prowadzący do sypialni był cichy, niemal nieruchomy. Tłumił dźwięki kroków i sprawiał, że każdy oddech stawał się bardziej słyszalny. Cihan szedł powoli, jak człowiek, który zna ten dom na pamięć, a jednak tej nocy czuł się w nim obco. W dłoni trzymał ostatni bukiet – czerwone róże. Ich głęboki kolor przypominał mu o wszystkim, czego nie potrafił nazwać: miłości, namiętności, gniewie, strachu. O wszystkim, co zbyt łatwo potrafiło zranić. Kiedy stanął przed drzwiami sypialni, nie zapukał od razu. Przez krótką chwilę tylko stał, słuchając ciszy za drewnem. Wreszcie nacisnął klamkę i wszedł. Pokój tonął w fioletowych barwach. Miękkie zasłony, elegancka narzuta, ciepłe światło lampy nocnej. Wszystko było starannie dobrane, harmonijne, piękne. A jednak siedząca na brzegu łóżka Hançer sprawiała, że całe to piękno wydawało się tylko dekoracją dla smutku. Miała na sobie kwiecistą koszulę nocną. Włosy opadały jej miękko na ramiona, ale nie było w niej dziś tej łagodnej kobiecości, która zwykle rozświetlała jej twarz. Siedziała nieruchomo, z dłońmi splecionymi na kolanach, jakby próbowała powstrzymać drżenie. Patrzyła gdzieś w pustkę, nie zauważając nawet od razu, że Cihan wszedł do pokoju. On zaś, widząc ją w takim stanie, poczuł w piersi nagłe ukłucie. To nie był zwykły smutek. To było coś głębszego. Coś, co miało już korzenie. – Hançer… – odezwał się cicho. Drgnęła i podniosła wzrok. Na jej twarzy przemknęło zaskoczenie, po którym natychmiast pojawił się cień przygaszonej uprzejmości. – Wróciłeś. – Wróciłem. – Spróbował się uśmiechnąć. – A nawet przyszedłem nie sam. Schował róże za plecami, po czym zrobił kilka kroków bliżej. Hançer śledziła go wzrokiem, lecz bez dawnej ciekawości. Była tak spięta, że nawet powietrze wokół niej wydawało się ostrożne. – Co masz za plecami? – spytała cicho. – Dowód, że czasem potrafię być rozsądny. Wyciągnął przed nią bukiet czerwonych róż. Ich kolor rozlał się po pokoju jak wyznanie. Hançer patrzyła na kwiaty przez chwilę dłużej, niż należało. Potem wzięła je ostrożnie, niemal z lękiem. – Dziękuję – powiedziała cicho. To jedno słowo było poprawne, grzeczne i bardzo smutne. Nie takie, jakie chciał usłyszeć. Nie takie, po jakim człowiek siada z ulgą. Cihan usiadł obok niej na łóżku, nie za blisko, ale też nie z dystansem obcych ludzi. Przyjrzał się jej twarzy z niepokojem. – Co się dzieje? – zapytał miękko. – Nawet nie spojrzałaś na te róże tak, jak zwykle patrzysz na piękne rzeczy. – Jestem po prostu zmęczona. – To nie tylko zmęczenie. Hançer spuściła wzrok. – Naprawdę nie mam siły rozmawiać. Cihan nie pozwolił jej uciec w milczenie. Delikatnie uniósł rękę i ujął ją pod brodę, zmuszając, choć bardzo łagodnie, by spojrzała na niego. – Nie odwracaj ode mnie wzroku – powiedział cicho. – Zawsze się uśmiechaj. Kiedy się uśmiechasz, moje wnętrze jaśnieje. Wszystkie myśli w mojej głowie znikają. Te słowa mogłyby rozbroić każdą inną noc. Mogłyby stopić lód, który przyniósł z dołu, mogłyby przywrócić pomiędzy nimi ten czuły most, po którym niegdyś przechodziły bez lęku. Ale tej nocy Hançer nie potrafiła się uśmiechnąć. Jej oczy błysnęły tylko czymś bolesnym, jakby każde ciepłe słowo trafiało nie w ranę, którą leczy, lecz w tę, którą jeszcze bardziej otwiera.

Cihan ujął jej dłonie. Były chłodne. – Jestem bardzo szczęśliwym człowiekiem – powiedział, patrząc jej prosto w oczy. – Moja piękna żono… Dobrze, że stanęłaś na mojej drodze. Hançer milczała. Palce miała napięte, lecz nie cofnęła rąk. To również bolało – ten brak odwzajemnienia, ten dystans ukryty w bezruchu. – Wiem, że przechodzimy przez nieprzyjemny okres – ciągnął, próbując dać jej oparcie, którego sam tak bardzo potrzebował. – W domu jest napięcie. Matka nie odpuszcza. Każdy chce czegoś ode mnie. Każdy czegoś wymaga. Ale obiecuję ci, że wszystko rozwiążę. Słyszysz? Wszystko. Będę bardzo piękną rodziną. Na słowo „rodzina” Hançer poruszyła się prawie niezauważalnie. – Rodziną… – powtórzyła ledwie słyszalnie. – Tak – powiedział z ciepłem. – Prawdziwą. Spokojną. Naszą. Spojrzała na niego tak, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie mogła. Jakby pod językiem miała prawdę ostrzejszą niż szkło. Cihan tego nie zauważył od razu. Widział tylko, że jest blada i że jej oddech staje się coraz płytszy. Uznał to za wzruszenie. Za lęk, który można jeszcze ukoić. Zbliżył się odrobinę bardziej. – A zwłaszcza nasze dziecko, które się narodzi… – dodał z uśmiechem, z tym rodzajem czułego zachwytu, który pojawia się w oczach mężczyzny na myśl o przyszłości. – Z niecierpliwością czekam, aby wziąć je w ramiona. To był moment, w którym noc pękła. Na twarzy Hançer pojawił się nagle taki wyraz, że Cihan natychmiast zamilkł. Nie było w nim wzruszenia. Nie było zawstydzenia. Nie było nawet zwykłej kobiecej niepewności. Był szok. Czysty, przejmujący szok. Jakby usłyszała słowa, których bała się najbardziej. Jakby to jedno zdanie wyrwało z niej grunt. – Hançer? – zapytał natychmiast. – Co się stało?. Odsunęła od niego dłonie tak gwałtownie, że róże, które trzymała, zadrżały w jej palcach. – Ja… – urwała. – Muszę iść do łazienki. Wstała z łóżka tak szybko, że niemal się zachwiała. Cihan również podniósł się odruchowo. – Zaczekaj. Co się dzieje? Źle się czujesz?. – Nic mi nie jest. – To nie wygląda jak „nic”. – Powiedziałam, że nic! – odpowiedziała ostrzej, niż zamierzała. Zatrzymała się, bo własny ton ją przestraszył. Odwróciła twarz, nie chcąc, by zobaczył jej oczy. – Przepraszam – dodała ciszej. – Po prostu… muszę na chwilę wyjść. Cihan patrzył na nią coraz bardziej zaniepokojony. – Hançer, spójrz na mnie. – Nie mogę. – Dlaczego?. – Bo nie mogę! – wyrwało się jej z bólem.

Cisza po tych słowach była ciężka jak kamień. Przez chwilę nikt się nie poruszył. Ona stała z bukietem przy piersi, jakby róże były jednocześnie ratunkiem i ciężarem. On wpatrywał się w nią, próbując zrozumieć, co właśnie się wydarzyło i w którym miejscu rozmowa wymknęła mu się z rąk. – Czy to przeze mnie? – zapytał w końcu cicho. – Powiedziałem coś nie tak?. Hançer zacisnęła powieki. – Nie zadawaj mi teraz pytań. – Jestem twoim mężem. Mam prawo pytać, kiedy widzę, że cierpisz. – A ja mam prawo nie odpowiadać, jeśli nie potrafię!. Oddech ugrzązł jej w gardle. Czuła że jeśli zostanie tu jeszcze chwilę, rozsypie się na jego oczach. A nie mogła. Nie teraz. Nie wtedy, gdy w jego głosie brzmiała nadzieja, a ona miała w sercu panikę. – Hançer… – powtórzył, tym razem ciszej. – Przestraszyłaś mnie. Odwróciła się do niego tylko częściowo. – Nie chciałam. – Więc powiedz mi prawdę. Na te słowa niemal się załamała. Bo prawda była właśnie tym, czego nie potrafiła wypowiedzieć. – Nie mogę – wyszeptała. – Dlaczego?. – Bo… – urwała z drżeniem. – Bo czasem prawda nie przynosi ulgi. Czasem tylko niszczy. Cihan zmarszczył brwi. – O czym ty mówisz?. Hançer potrząsnęła głową. Łzy napłynęły jej do oczu, lecz uparcie ich nie otarła. Było w niej coś z człowieka, który stoi na skraju przepaści i wie, że jeden krok w przód albo jedno słowo za dużo sprawi, że nie będzie już powrotu. – Proszę… nie teraz – powiedziała. – Błagam cię. Nie pytaj mnie teraz o nic. Cihan podszedł o krok bliżej, ale nie dotknął jej. Już wyczuwał, że najmniejszy gest może sprawić, iż pęknie jeszcze mocniej. – Jeśli to coś, z czym nie umiesz zostać sama, pozwól mi to unieść razem z tobą. Hançer zaśmiała się gorzko, choć bardziej zabrzmiało to jak złamany oddech niż śmiech. – Właśnie tego się boję. – Czego?. – Że kiedy spróbuję, wszystko runie. Te słowa nie były już tylko odpowiedzią. Były wyznaniem bez treści, cieniem tajemnicy, który nagle rozciągnął się pomiędzy nimi. Cihan poczuł, że pod powierzchnią tego wieczoru kryje się coś znacznie poważniejszego niż smutek czy zmęczenie. – Hançer… czy chodzi o dziecko? – zapytał bardzo ostrożnie. Znieruchomiała. To wystarczyło, by w jego sercu pojawił się lodowaty niepokój. – Czy coś się stało? – dopytał natychmiast. – Byłaś u lekarza? Ktoś ci coś powiedział? Dlaczego nic nie wiem?. – Przestań… – szepnęła. – Proszę, przestań. – Nie przestanę, jeśli widzę, że drżysz przy samym słowie „dziecko”. – Bo nie rozumiesz!. – To pomóż mi zrozumieć!.

Ich głosy, choć wciąż ściszone, zaczęły pulsować napięciem. Sypialnia, przed chwilą intymna i miękka, teraz wydawała się za mała dla tego, co się w niej działo. Hançer cofnęła się o krok. – Właśnie dlatego muszę wyjść. – I zostawić mnie tu z pytaniami?. – Lepiej z pytaniami niż z odpowiedzią, na którą nie jesteś gotowy. Cihan wpatrywał się w nią w osłupieniu. To, co mówiła, raniło go nie tylko treścią, ale także samym faktem, że mówiła to właśnie ona — kobieta, która jeszcze niedawno, nawet w chwilach napięcia, potrafiła oprzeć głowę na jego ramieniu i milczeć w sposób, który nie oddzielał, lecz łączył. – Nie jestem gotowy? – powtórzył głucho. – Odkąd to ty decydujesz, na co jestem gotowy?. – Odkąd zaczęłam się bać tego, co zobaczę w twoich oczach. To zdanie zatrzymało go skuteczniej niż krzyk. W jego spojrzeniu pojawiło się ból, którego nie zdołał ukryć. – Naprawdę tak mało mi ufasz?. Hançer zacisnęła dłonie na bukiecie tak mocno, że kilka płatków róż opadło na podłogę. – Nie chodzi o zaufanie. – Więc o co?. – O konsekwencje. – Jakie konsekwencje?. Milczała. – Hançer, odpowiedz mi!. – Nie mogę! – zawołała, tym razem już całkowicie załamana. – Czy ty nie widzisz, że nie mogę?. Łza spłynęła jej po policzku. Potem druga. Odwróciła się gwałtownie, jakby wstydziła się tych łez bardziej niż wszystkiego, co ukrywała. – Muszę iść do łazienki – powtórzyła z rozpaczą. – Teraz. I ruszyła ku drzwiom znajdującym się przy bocznej ścianie sypialni. Cihan instynktownie chciał ją zatrzymać, ale powstrzymał się w ostatniej chwili. Coś w jej postawie mówiło mu jasno, że jeden dodatkowy krok z jego strony może doprowadzić do katastrofy. Stanęła na progu łazienki, nie odwracając się. – Nie wchodź za mną – powiedziała cicho. – Hançer…. – Proszę.

Drzwi zamknęły się za nią. Cihan został sam pośród fioletowego półmroku, rozsypanych płatków róż i niedopowiedzianych zdań. Usiadł powoli na brzegu łóżka, tak jak siedziała przed chwilą ona. Dopiero teraz poczuł, jak bardzo cały ten wieczór go wyczerpał. Kwiaty w domu. Chłód matki. Milczenie Sinem. Pytanie Mine. A teraz to. To, czego nie potrafił ani zrozumieć, ani zignorować. W jego dłoniach nie było już nic, ale miał wrażenie, jakby nadal trzymał ciężar wszystkich bukietów, które dziś przyniósł. Jakby próbował nimi zasłonić coś, czego zakryć się nie da. Spojrzał na zamknięte drzwi łazienki. Nie słyszał nic prócz własnego oddechu i łomotu serca. Zwykle potrafił stawić czoła światu z chłodnym rozsądkiem. Umiał odpowiadać na naciski, unikać pułapek, podejmować trudne decyzje. Ale wobec cierpienia Hançer czuł się bezbronny. Bo tam nie działała duma ani siła. Tam liczyła się prawda. A tej prawdy właśnie został pozbawiony. – Co ty przede mną ukrywasz? – wyszeptał bardziej do siebie niż do niej.

Za drzwiami łazienki Hançer osunęła się plecami po chłodnej ścianie i przycisnęła dłoń do ust, by nie wydać z siebie żadnego dźwięku. Serce waliło jej tak mocno, jakby chciało wyrwać się z piersi. Oczy miała zamknięte, ale wciąż widziała twarz Cihana, kiedy mówił o dziecku. Widziała tę radość. To oczekiwanie. Tę miękką, rozbrajającą nadzieję mężczyzny, który nie przeczuwa, że los już szykuje dla niego cios. – Boże… – wyszeptała drżąco. – Co ja mam zrobić?. Pochyliła głowę. Łzy kapały jej na dłonie i na płatki róż, które wciąż ściskała, choć nie zauważyła nawet, że zabrała bukiet ze sobą. Czerwone róże wyglądały teraz jak symbol okrutnego żartu: miłość podana w chwili, gdy strach był silniejszy niż wszystko inne.

Po drugiej stronie drzwi Cihan nadal siedział nieruchomo. Nie miał pojęcia, że od tej chwili nic między nimi nie będzie już proste. Że noc, która zaczęła się od niewinnego gestu i bukietów dla kobiet domu, właśnie otworzyła bramę do czegoś znacznie mroczniejszego. Do tajemnicy, która miała odmienić nie tylko ich małżeństwo, ale cały porządek tej rodziny. W salonie na dole Mukadder zapewne nadal siedziała wyprostowana, przekonana, że kontroluje bieg wydarzeń. Sinem pewnie spoglądała w stronę schodów z cichym niepokojem. Mine być może ustawiała już swój mały bukiet w szklance z wodą, wierząc, że kwiaty są po to, by przynosić radość. Tylko nikt z nich nie wiedział, że najpiękniejszy bukiet tej nocy nie trafił w serce, lecz w ranę. A w samym środku tego domu, pomiędzy sypialnią a łazienką, pomiędzy pytaniem a odpowiedzią, pomiędzy nadzieją a lękiem, stali dwoje ludzi, którzy się kochali — i właśnie dlatego byli tak blisko katastrofy. Cihan podniósł z podłogi jeden z opadłych płatków róży. Obracał go w palcach, nieświadomy, że gest ten przypominał człowieka próbującego zrozumieć znak od losu. Potem powoli zamknął dłoń. – Cokolwiek to jest – powiedział w pustkę – nie pozwolę, żeby cię to zniszczyło. Ale tej nocy jego słowa nie mogły już dotrzeć do Hançer. Bo ona po raz pierwszy naprawdę nie bała się gniewu Mukadder, nie bała się rodzinnych konfliktów, nie bała się plotek ani nacisków. Bała się tylko jednego. Prawdy, która zbliżała się coraz szybciej.