Czy pan Cihan jest w domu? Proszę nie wchodzić, bracie. Tylko z nim porozmawiam. W porządku.
Mam dość życia w strachu, że coś może się wydarzyć w każdej chwili. Nie wchodźcie. Pomyślcie o nas. Nie będę się kłócił, tylko porozmawiam.

Co tu robisz? Spójrzcie na siebie. Jakbym przyszedł spalić rezydencję. Nie panikujcie. Muszę z nim porozmawiać o sprawie domu.
Gdzie on jest? Powiedzcie mu, że tu jestem. Nie! Nie możesz wejść. Nie słuchajcie pana Cihana i zostańcie w tym domu.

Nikt was tu nie chce. To się źle skończy. Kto wie, jakie plany ma pan Cihan.
Idźcie, na litość boską. Tylko z nim porozmawiam, mamo. Jest w swoim pokoju? Błagam, wynoście się stąd.

Nie pogarszajcie sytuacji.
To nie tylko ja. Ani Melih, ani Hancer nie są ludźmi, którzy chcieliby krzywdzić otoczenie.
Ich małżeństwo od początku wydawało mi się dziwne. Melih nie może być takim złym człowiekiem. Nie powinien być.
Sposób, w jaki na mnie patrzył, to co powiedział…

Czy on jest w swoim pokoju? Tak.
Wejdź. Co robisz w moim domu?

Przyszedłem zapytać cię o to samo. Nie wtargnąłem jak ty. Z grzeczności zapytałem, czy jesteś w domu.
Nie musisz wychodzić. Sam powiedziałem Hancerowi. Znalazłeś coś i przyszedłeś mi powiedzieć?

Nie męczmy się tymi gierkami słownymi. Powiedziałeś Hancerowi, że coś ukrywamy. Tak.
Nigdy się nie mylę w swoich podejrzeniach. Masz rację. Ukrywamy coś.

Oboje wiecie, że prędzej czy później odkryję prawdę. Dlatego tu przyszliście, żeby postawić karty na stół.
Powiedz mi, co ukrywacie.

Rozumiesz, że nie mamy normalnego małżeństwa. A właściwie nie możemy go mieć.
Zawsze jesteśmy spięci, bo nasze domy są naprzeciw siebie. Musieliśmy się powstrzymywać.
Nie mogę trzymać żony za rękę ani jej przytulić w ogrodzie. Moja żona nie może nawet odprowadzić mnie do pracy.

Zrozumieliśmy to tamtego dnia, kiedy przyszliśmy na kolację i nie mogłeś tego znieść. Chcieliśmy spokojnie posiedzieć w ogrodzie i porozmawiać całą noc, ale nie mogliśmy.
Czuliśmy się niekomfortowo, bo nas obserwowałeś. Nie chcieliśmy, żebyś o nas mówił.

Jakże ty jesteś wyrozumiały. Wszedłeś do mojego ogrodu, ale przeszkadzały ci te szczegóły?
To dwie różne rzeczy, ale masz rację. Byłem zbyt uprzejmy. Nie było potrzeby. Zostaliśmy źle zrozumiani.

Jak trudno wam było zostać w rezydencji. Przyszedłeś powiedzieć, że wyjeżdżacie, bo czujecie się niekomfortowo?
Tak bardzo przeszkadzają wam ciekawskie spojrzenia? Nie. Wręcz przeciwnie, przyszedłem powiedzieć, że zostajemy.

Tak jak wy macie swoje plany, tak my mamy swoje. I od teraz będziemy działać swobodniej.
Dlatego jutro planuję rodzinny obiad w altanie w ogrodzie. Będziemy jeść z naszymi bliskimi.

Będziemy świętować zarówno nasze pozostanie w tym domu, jak i nasze małżeństwo. Jeśli chcesz, żebyśmy zostali, to w porządku.
To twój dom. Rób, co chcesz.

Dobrze. W takim razie zapraszam ciebie i twoją żonę na kolację jutro wieczorem.
Daj mi znać, czy przyjdziecie, żebym mógł się przygotować.

To będzie bardzo zabawna kolacja, Melih.