Mukadder podeszła do Cihana tak szybko, że aż zadrżała porcelana na stole. Jej dłonie zacisnęły się na jego ramieniu.

— Cihanie, zrób coś… — jej głos nie był już twardy jak zwykle, lecz łamiący się, niemal błagalny. — Nie pozwól, żeby zrobiła sobie krzywdę. Przeczytaj to… zobacz, co ona napisała…

Wyciągnęła w jego stronę pogniecioną kartkę, jakby była dowodem czegoś nieodwracalnego.

Sinem pochyliła się lekko do przodu, marszcząc brwi.

— Cihanie… może powinniśmy zabrać Beyzę do lekarza? — zaproponowała ostrożnie. — Ktoś powinien ją zobaczyć. Może potrzebuje pomocy…

— Tak — przytaknęła szybko Mukadder, chwytając się tej myśli. — Doktor coś jej przepisze, uspokoi ją…

Cihan podniósł rękę, uciszając je jednym gestem. Jego twarz była napięta, ale głos pozostał opanowany.

— Mamo, uspokój się. Nie panikuj.

Sięgnął po kartkę, przebiegł ją wzrokiem, po czym odłożył powoli na stół, jakby chciał odzyskać kontrolę nad sytuacją.

— Gulsum — zwrócił się do niej stanowczo — nie mów Beyzie ani słowa. Nie wspominaj, że czytałaś ten list.

— Dobrze, panie Cihanie… — odpowiedziała cicho, spuszczając wzrok.

Cihan spojrzał teraz na obie kobiety siedzące przy stole.

— I wy też. Nie możecie pokazać, że o tym wiecie. Ani jednym gestem. — Jego ton stwardniał. — Ale macie ją obserwować. Cały czas. Jeśli tylko zobaczycie coś niepokojącego, natychmiast do mnie zadzwonicie.

Zrobił krótką pauzę, jakby chciał, by każde słowo wybrzmiało do końca.

— I jeszcze jedno… To zostaje między nami. Nikt poza tym pokojem nie może się o tym dowiedzieć.

Mukadder spojrzała na niego z niedowierzaniem, jakby nie poznawała własnego syna.

— Co ty mówisz, Cihanie?! — wybuchła. — Twoja żona powinna o tym wiedzieć! Niech zobaczy, do czego doprowadziła!

Cihan wstał gwałtownie. Krzesło zaskrzypiało o podłogę.

— Mamo!

W jego głosie zabrzmiało ostrze, które natychmiast uciszyło pomieszczenie.

— Próbuję to wszystko poukładać — powiedział twardo. — Jeśli naprawdę zależy ci na spokoju Beyzy do czasu porodu, przestań mnie podważać i zacznij mnie wspierać.

Zrobił krok w jej stronę. Jego spojrzenie było chłodne i nieustępliwe.

— Nic nie zyskasz, próbując skłócić Beyzę i Hancer jeszcze bardziej. — Zawahał się na moment, po czym dodał ciszej, ale z wyraźnym naciskiem: — Stracisz tylko mnie.