Hanser zasypia, gdy tajemniczy mężczyzna wchodzi do domu. Hanser przeżywa jeden z tych rzadkich momentów, w których zapomina o wszystkich problemach i pozwala sobie marzyć o przyszłości. Przygotowując posiłek w kuchni, z czułością dotyka brzucha i zaczyna rozmawiać ze swoim nienarodzonym dzieckiem. Zastanawia się, czy maluch odziedziczy jej oczy, uśmiech ciana, a może zupełnie nieoczekiwane cechy.
Obiecuję, że otoczy go miłością i będzie troszczyć się o niego każdego dnia. Ta spokojna chwila zostaje jednak brutalnie przerwana przez tajemniczy telefon. Nieznajomy mężczyzna nie tylko wie o ciąży Hanser, lecz także sugeruje, że zna każdy szczegół jej życia. Jego zagadkowe słowa i pewność siebie sprawiają, że kobieta zaczyna czuć się obserwowana.
Najbardziej przeraża ją ostrzeżenie, że rozmówca znajduje się znacznie bliżej niż mogłaby przypuszczać. Wstrząśnięta Hanser kończy rozmowę i próbuje przekonać samą siebie, że więcej nie dopuści tego człowieka do swojego życia. Emocje okazują się jednak silniejsze. Wyczerpana opada na sofę i zasypia, nieświadoma, że drzwi domu właśnie się otwierają.
W korytarzu pojawia się tajemnicza postać, która powoli zbliża się do salonu. Kim jest nieznajomy i skąd zna Sekret Hanser? Czy jego pojawienie się ma związek z Cihanem? Czy też nad rodziną zawisło zupełnie nowe zagrożenie? Ostatnie sekundy tej historii zapowiadają spotkanie, które może zmienić wszystko. Poranne światło wpadało do kuchni szerokimi smugami, odbijając się od jasnych blatów i połyskujących uchwytów szafek.
W całym domu panowała niemal idealna cisza. Nie dochodził stąd żaden odgłos rozmów, kroków ani otwieranych drzwi. Słychać było jedynie ciche bulgotanie potrawy gotującej się na kuchence oraz miarowy stó drewnianej łyżki o brzeg garnka. Hanser stała przy blacie ubrana w wygodny, luźny sweter, który delikatnie opadał na jej zaokrąglony brzuch.
Włosy miała związane niedbale z tyłu, lecz kilka ciemnych kosmyków wysunęło się i opadało na policzki. Na jej twarzy malowało się skupienie, jakby przygotowywany posiłek był czymś znacznie ważniejszym niż zwykłe danie. Na dużym półmisku leżały równo ułożone faszerowane liście winogron. Każdy z nich był starannie zwinięty, niemal identyczny jak pozostały.
Hanser chwyciła jeden szczypcami, przełożyła go na mały biały talerz i przez moment przyglądała mu się krytycznie. Jeszcze chwila. Szepnęła do siebie tylko żeby ryż nie był twardy. Przekroiła sarma widelcem, a gorąca para uniosła się w powietrze. Hanser nachyliła się. Ostrożnie dmuchnęła na niewielki kawałek i spróbowała.
Przez kilka sekund przeżuwała w milczeniu, analizując smak. Potem jej brwi lekko się uniosły, a na ustach pojawił się zadowolony uśmiech. Pis Me powiedziała z ulgą. Ugotowane. Dokładnie tak jak powinno być. Odstawiła widelec i wyłączyła palnik. Mogłoby się wydawać, że jej praca dobiegła końca, lecz Hanser nadal stała przy kuchence, wpatrując się w przygotowane danie.
W jej spojrzeniu pojawiło się coś miękkiego, pełnego czułości. Nagle poczuła delikatne poruszenie wewnątrz brzucha. Zamarła. Jej dłoń natychmiast powędrowała w miejsce, w którym wyczuła ruch. Początkowo wyglądała na zaskoczoną, ale już po chwili jej twarz rozjaśnił ciepły uśmiech. Ty też już nie możesz się doczekać? Zapytała szeptem, przesunęła dłonią po brzuchu, jakby chciała uspokoić dziecko albo zapewnić je o swojej obecności.
Poczułeś zapach? A może tobie też wydaje się, że za długo stoję w kuchni? Zaśmiała się cicho, choć w jej oczach natychmiast pojawiły się łzy. Były to łzy szczęścia, ale również niepokoju, którego nie potrafiła całkowicie od siebie odsunąć. Wiesz, maleństwo, zaczęła łagodnie. Zastanawiam się jakie będziesz.
[muzyka] Czy będziesz spokojne, czy może uparte, czy będziesz się dużo uśmiechać? A może od pierwszych dni będziesz patrzeć na wszystkich tak poważnie, jakbyś chciał poznać odpowiedź na każde pytanie? oparła się biodrem o blat i spojrzała przez okno. W ogrodzie gałęzie drzew poruszały się na wietrze, a ich cienie kołysały się na ścianie domu.
Czy będziesz mieć moje oczy? Mówiła dalej. A może jego? Na wspomnienie ojca dziecka jej głos nagle osłabł. Hanser spuściła wzrok. Przez chwilę w kuchni ponownie panowała cisza. Jeżeli odziedziczysz spojrzenie po cianie, od razu będę wiedziała, kiedy próbujesz coś przede mną ukryć. Powiedziała w końcu, starając się zachować pogodny ton.
On zawsze myśli, że niczego po nim nie widać. Stoi taki poważny, milczy, marszczy brwi, ale jego oczy mówią wszystko. Uśmiechnęła się do swoich wspomnień. Przed oczami zobaczyła Ciana, który próbował ukryć troskę za chłodnymi słowami. Przypomniała sobie sposób, w jaki na nią patrzył, kiedy wydawało mu się, że ona tego nie zauważa.
Jego długie milczenie, ostrożne gesty i emocje, których nigdy nie potrafił wyrazić wprost. A jeżeli będziesz mieć jego charakter? ciągnęła. Hanser, czeka mnie trudne życie. Będziesz udawać, że nikogo nie potrzebujesz, a potem obrazisz się, kiedy nie zauważę, że coś cię martwi. Znów poczuła lekkie kopnięcie.
O, czyli się ze mną nie zgadzasz? Spytała, udając oburzenie. Już bronisz swojego ojca? Jej śmiech rozbrzmiał w kuchni, przerywając ciężką ciszę, która od wielu dni wypełniała dom. Hanser wzięła głęboki oddech, potem spojrzała na talerze ustawione na blacie. Będę dla ciebie gotować! Obiecała dziecku. Nie tylko takie potrawy.
Nauczę się wszystkiego, co będzie ci smakowało. Zrobię ci najlepsze zupy, najlepsze ciasta i takie śniadania, że będziesz wstawać z łóżka bez marudzenia. przesunęła palcami po brzuchu. Kiedy zachorujesz, będę siedzieć przy tobie całą noc. Kiedy się przestraszysz, nie odejdę nawet na krok, a kiedy popełnisz błąd, najpierw się zdenerwuję. Oczywiście.
Pewnie powiem kilka słów za dużo, ale potem cię przytulę i wspólnie znajdziemy rozwiązanie. Jej uśmiech stopniowo znikał. Nie pozwolę, żebyś czuło się samotne. Powiedziała ciszej. Nigdy, nawet jeśli cały świat odwróci się od nas, ja będę przy tobie. Słowa te nie były już pogodną rozmową matki z nienarodzonym dzieckiem.
Brzmiały jak przysięga, jak obietnica składana nie tylko dziecku, ale również samej sobie. Hanser zbyt dobrze wiedziała, czym jest samotność. Wiedziała, jak boli brak osoby, której można bezgranicznie zaufać. Znała ciężar podejrzeń, oskarżeń i słów wypowiadanych przez ludzi przekonanych, że mają prawo decydować o cudzym życiu.
Jej dziecko miało dorastać inaczej. Będę cię chronić. Szepnęła. Nawet gdybym musiała stanąć przeciwko wszystkim. Po policzku spłynęła jej pojedyncza łza. Hanser szybko ją otarła i pokręciła głową. Nie, nie będziemy teraz płakać. Jedzenie jest gotowe. Ty jesteś ze mną. A dzisiaj, dzisiaj spróbujemy mieć spokojny dzień.
Przykryła półmisek, uporządkowała blat i umyła ręce. Jeszcze raz skosztowała farszu, po czym z zadowoleniem skinęła głową. Kiedyś będziesz siedzieć tutaj na wysokim krześle? Mówiła wyobrażając sobie przyszłość. Będziesz uderzać łyżką o stół i rozrzucać jedzenie po całej kuchni, a ja będę udawać, że jestem zła.
Odwróciła się w stronę pustego miejsca przy stole. Przez moment naprawdę zobaczyła tam małe dziecko. Usłyszała jego śmiech, dźwięk spadającej łyżeczki i swoje własne łagodne upomnienia. W jej wyobraźni przez kuchnię przeszedł również Cio. Pochylił się nad dzieckiem, wziął je na ręce i spojrzał na nią z tym rzadkim, ciepłym uśmiechem, który pokazywał tylko w chwilach prawdziwego szczęścia.
Obraz zniknął równie szybko, jak się pojawił. Hanser zacisnęła usta. Może kiedyś wyszeptała. Nie była pewna czy mówiła o wspólnym domu, pojednaniu z Cichaem, czy po prostu o życiu bez strachu. Nie wiedziała nawet, czy miała jeszcze prawo o tym marzyć. Wtedy z salonu dobiegł dźwięk telefonu. Hanser drgnęła.
Pierwszy sygnał rozszedł się echem po pustym domu. Potem zabrzmiał drugi. Kobieta spojrzała w stronę drzwi kuchni, jakby zastanawiała się, czy powinna odbierać. Ostatnio niemal każdy niespodziewany telefon przynosił złe wiadomości, kłótnie, ostrzeżenia, oskarżenia albo kolejne tajemnice. Mimo to wytarła dłonie w kuchenny ręcznik i ruszyła do salonu.
Telefon leżał na stoliku przy sofie. Na ekranie widniał nieznany numer. Hanser zmarszczyła brwi. Kto może dzwonić o tej porze? mruknęła. Połączenie zostało przerwane, zanim zdążyła się zdecydować. Kobieta odetchnęła z ulgą, lecz sekundę później telefon zadzwonił ponownie. Ten sam numer Hanser zawahała się, przesunęła palcem po ekranie i przyłożyła urządzenie do ucha.
Słucham. Przez chwilę nikt się nie odzywał. Po drugiej stronie słychać było jedynie czyjś oddech. Powolny i spokojny. Zbyt spokojny. Halo. Powtórzyła Hanser. Kto mówi? Wreszcie odezwał się męski głos. Jak się czujesz? Pytanie zabrzmiało miękko, niemal troskliwie, ale sposób, w jaki nieznajomy je wypowiedział, wywołał u Hanser nieprzyjemny dreszcz.
Kim pan jest? Zapytała natychmiast. Mężczyzna cicho się zaśmiał. To nie ma teraz znaczenia. Dla mnie ma. Dzwoni pan z nieznanego numeru i pyta o moje samopoczucie. Skąd pan mnie zna? Ważne, że ty czujesz się dobrze. Odparł nieznajomy. W twoim stanie nie powinnaś się denerwować. Hanser zamarła. Jej wolna dłoń natychmiast powędrowała do brzucha.
W jakim [muzyka] stanie? spytała, choć doskonale rozumiała, co mężczyzna miał na myśli. Nie udawaj, że nie wiesz. Tam, gdzie zasiano ziarno, zakwitła róża. Słowa te sprawiły, że twarz Hanser pobladła. Co pan powiedział? Piękne określenie, prawda? [muzyka] Kontynuował głos. Mała Róża rośnie spokojnie, zupełnie nieświadoma tego, jak wielu ludzi czeka na jej pojawienie się.
Jakim prawem mówi pan o moim dziecku? Hanser podniosła głos, lecz w jej gniewie wyraźnie pobrzmiewał strach. Proszę się uspokoić. Odpowiedział mężczyzna. Złość nie służy ani tobie, ani dziecku. Nie będzie mi pan mówił, co mam robić, kim pan jest, skąd ma pan mój numer i skąd wie pan o ciąży? Wiem o tobie znacznie więcej.
niż przypuszczasz. Hanser rozejrzała się po salonie. Jej wzrok przesunął się po oknach, zasłonach i szklanych drzwiach prowadzących do ogrodu. Nagle przestała czuć się bezpiecznie we własnym domu. Podeszła do okna i gwałtownie odsunęła firankę. Na zewnątrz nikogo nie było. Czy pan mnie obserwuje? Zapytała.
Po drugiej stronie zapadło milczenie. Odpowiedz mi krzyknęła. Czy pan mnie śledzi? Nie muszę cię śledzić żeby wiedzieć co robisz. Jesteś bezwstydny. Wyrzuciła z siebie Hanser, rezygnując z uprzejmej formy. Chory człowiek, jak możesz dzwonić do kobiety i mówić w ten sposób o jej dziecku? Twoja odwaga zawsze robiła na mnie wrażenie.
Hanser odsunęła telefon od ucha i spojrzała na ekran. Numer nadal pozostawał nieznany. Połączenie trwało. Znamy się? Zapytała po chwili ciszej. Można tak powiedzieć. Gdzie się poznaliśmy? Być może mnie widziałaś. Być może patrzyłaś prosto na mnie, ale nie zwróciłaś uwagi. Przestań mówić zagadkami. Niecierpliwość również nie jest dobra dla dziecka.
Jeszcze raz wspomnisz o moim dziecku, a zgłoszę sprawę na policję. Mężczyzna ponownie się zaśmiał. Tym razem w jego głosie nie było nic życzliwego. Policja, naprawdę sądzisz, że ci pomogą? Hanser poczuła jak jej serce przyspiesza. To groźba, nie tylko rada. Nie warto angażować obcych ludzi w sprawy, które dotyczą rodziny.
Jakiej rodziny? Nieznajomy nie odpowiedział bezpośrednio. Powinnaś bardziej uważać na ludzi znajdujących się blisko ciebie. Co to znaczy? Nie każdy kto się uśmiecha życzy ci dobrze. Nie każdy kto nazywa cię córką, [muzyka] siostrą czy ukochaną naprawdę chce cię chronić. Hanser zacisnęła palce na telefonie. Czego ode mnie chcesz? Jeszcze niczego.
Jeszcze kiedy nadejdzie odpowiedni moment, sama zrozumiesz. Posłuchaj mnie uważnie. powiedziała Hanser, próbując opanować drżenie głosu. Nie wiem [muzyka] kim jesteś i nie obchodzi mnie to. Masz więcej do mnie nie dzwonić. Nie zbliżaj się do mnie ani do mojego dziecka. Jeżeli spróbujesz, co zrobisz? Pytanie zostało wypowiedziane spokojnie, lecz właśnie ten spokój był najbardziej przerażający.
Hanser nie odpowiedziała. Jesteś sama w dużym domu. Ciągnął mężczyzna. [muzyka] Drzwi od ogrodu często zostają niedomknięte. Wieczorami nie sprawdzasz wszystkich okien. Kiedy gotujesz, zostawiasz telefon w salonie. A gdy jesteś zmęczona, zasypiasz na sofię. Oddech Hanser uwiązł jej w gardle.
Powoli odwróciła głowę w stronę drzwi prowadzących na taras. Skąd to wiesz? Wyszeptała. Powiedziałem ci. Jestem bliżej niż myślisz. Gdzie jesteś? Nieznajomy milczał. Gdzie jesteś? Krzyknęła. Nie odwracaj się tak gwałtownie. Możesz się przewrócić. Hanser natychmiast spojrzała za siebie. Salon był pusty, mimo to jej ciało przeszył dreszcz. Miała wrażenie, że ktoś stoi tuż poza zasięgiem jej wzroku.
Ktoś obserwuje każdy ruch i słyszy każde słowo. Pokaż się, zawołała. Skoro jesteś taki odważny, stań przede mną. Jeszcze nie czas. Tchórz. Być może, ale to ty się boisz. Te słowa trafiły w jej najczulszy punkt. Hanser poczuła gniew tak silny, że na chwilę zagłuszył strach. Nie boję się ciebie, powiedziała stanowczo. Naprawdę ludzie tacy jak ty żywią się strachem innych.
Wydaje ci się, że skoro znasz kilka szczegółów z mojego życia, możesz mną kierować. Mylisz się? Nie wiesz przez co przeszłam. Nie wiesz z kim musiałam walczyć. Właśnie dlatego jesteś interesująca. Nie jestem dla ciebie żadną rozrywką. Nigdy tak nie powiedziałem, ale tak się zachowujesz. Dzwonisz, mówisz o mojej ciąży, próbujesz mnie zastraszyć i udajesz, że robisz to z troski.
To obrzydliwe. Uważaj na słowa. A co zrobisz? Rzuciła Hanser. Przyjdziesz tutaj? Po drugiej stronie zapadła cisza. Hansel natychmiast pożałowała tego pytania. Po kilku sekundach mężczyzna odpowiedział: “Może już jestem w drodze?” Kobieta spojrzała na drzwi wejściowe. Nie waż się. Dbaj o siebie. Hanser, nie wypowiadaj mojego imienia i pozdrów ode mnie małą różę.
Połączenie zostało przerwane. Hanser jeszcze przez kilka sekund trzymała telefon przy uchu, jakby nie rozumiała, że rozmowa dobiegła końca. Dopiero kiedy usłyszała pusty sygnał, powoli opuściła rękę. W salonie panowała cisza. Ta sama co wcześniej, ale teraz była inna. Ciężka, duszna i pełna ukrytego zagrożenia. chory psychicznie wyszeptała.
To jakiś chory człowiek spojrzała ponownie na ekran telefonu. Spróbowała oddzwonić, jednak usłyszała komunikat, że numer jest niedostępny. Oczywiście powiedziała gorzko. Dzwonisz, straszysz i uciekasz. Zrobiła kilka kroków w stronę drzwi, ale nagle się zatrzymała. Jestem bliżej niż myślisz. Słowa nieznajomego rozbrzmiewały w jej głowie.
Hanser podeszła do wejścia i sprawdziła zamek. Drzwi były zamknięte. Przekręciła klucz jeszcze raz, choć nie było takiej potrzeby. Potem sprawdziła boczne okno. Zamknięte ruszyła do drzwi tarasowych. Klamka lekko się poruszyła. Hanser poczuła ukłucie paniki. Drzwi nie były dokładnie domknięte. Nie szepnęła. Przecież rano je zamykałam.
Spróbowała sobie przypomnieć, czy wychodziła do ogrodu. Może otworzyła drzwi, żeby przewietrzyć salon. Może zrobił to ktoś inny. Nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. gwałtownie zamknęła drzwi i przekręciła zamek. Nie pozwolę, żeby ktoś mnie zastraszał. Powiedziała do siebie. Jednak jej dłonie drżały. Hanser zaczęła chodzić po salonie.
[muzyka] Próbowała zebrać myśli, ale każde spojrzenie w stronę okna zwiększało jej niepokój. Powinnam zadzwonić do Ciana. Powiedziała. Otworzyła listę kontaktów. Imię Ciana znajdowało się niemal na samej górze. Przesunęła palcem po ekranie, lecz zatrzymała się, zanim nacisnęła ikonę połączenia. Co miałaby mu powiedzieć? Że zadzwonił do niej tajemniczy mężczyzna, że znał szczegóły jej życia? Że mówił o dziecku jako czymś, do czego sam ma prawo? Co natychmiast przyjechałby do domu, zacząłby zadawać pytania, szukać rozmówcy, analizować każdy szczegół.
Mógłby też oskarżyć ją o brak ostrożności. A jeżeli nieznajomy próbował sprowokować właśnie taką reakcję? Hanser cofnęła palec. Nie powiedziała. Najpierw muszę się uspokoić. usiadła na brzegu sofy, lecz nie potrafiła pozostać nieruchomo. Po chwili ponownie wstała. To była tylko rozmowa. Przekonywała samą siebie.
Ktoś dowiedział się o ciąży i próbuje mnie przestraszyć. Może usłyszał coś od ludzi z rezydencji? Może to głupi żart. Wiedziała jednak, że nie był to żart. Nieznajomy znał jej przyzwyczajenia. wiedział gdzie odkłada telefon. Wiedział, że zasypia na sofie. Wiedział o niedomkniętych drzwiach. Hanser przycisnęła dłoń do brzucha.
Spokojnie wyszeptała do dziecka. Nic nam nie będzie. Poczuła kolejne poruszenie. Wiem. Maleństwo. Mama za bardzo się zdenerwowała. Zamknęła oczy i zaczęła oddychać głęboko. Wdech, wydech. Jeszcze raz. Nie bój się. Mówiła. On nas nie skrzywdzi. Nikt nas nie skrzywdzi. Głos miała coraz słabszy. Nie pokaże mu się.
Nie spotkam się z nim. Nie wyjdę sama, dopóki nie dowiem się kim jest. Jeżeli zadzwoni ponownie, nagram rozmowę. A potem, potem powiem Cichanowi. Samo wypowiedzenie imienia Ciana przyniosło jej chwilową ulgę. Niezależnie od wszystkiego, co wydarzyło się między nimi, wiedziała, że CO nie pozwoliłby nikomu zagrozić jej ani dziecku.
Gdyby poznał treść rozmowy, poruszyłby niebo i ziemię, żeby odnaleźć nieznajomego. Ale jednocześnie jego gniew mógł doprowadzić do czegoś niebezpiecznego. Muszę najpierw dowiedzieć się o co chodzi. zdecydowała Hanser położyła telefon na stoliku. Jednak po chwili znowu wzięła go do ręki i sprawdziła połączenia.
Numer nadal widniał na ekranie. Zrobiła zrzut, żeby zachować dowód. Potem próbowała znaleźć go w internetowej wyszukiwarce, ale nie pojawiła się żadna informacja. Jak duch. mruknęła, pojawia się, mówi co chce i znika. Emocje zaczynały ją wyczerpywać. Oparła się o poduszki i ponownie zamknęła oczy. To było jak uderzenie.
Powiedziała cicho. Jakby ktoś wszedł do mojego życia i uderzał mnie słowami, wiedząc, że nie mogę się obronić. Oddychała coraz wolniej. Nie dam ci tej satysfakcji! wyszeptała, jakby nieznajomy nadal mógł ją usłyszeć. Nie zobaczysz mojego strachu. Nigdy więcej się przede mną nie pokażesz. A jeśli się pokażesz, pożałujesz.
Próbowała zabrzmieć zdecydowanie, lecz jej powieki stawały się ciężkie. Ciąża, poranne gotowanie i gwałtowne emocje odebrały jej siły. Wtuliła się w oparcie sofy. Telefon nadal trzymała w dłoni, jakby był jedyną bronią, którą mogła się ochronić. “Tylko chwilę odpocznę.” Powiedziała. “Nie zasnę, po prostu zamknę oczy.
Minęła minuta.” Potem kolejna. Jej dłoń powoli opadła na poduszkę. Telefon wysunął się z palców i zatrzymał obok niej. Oddech Hanser stał się równy. Napięcie zniknęło z jej twarzy, choć między brwiami nadal pozostawała niewielka zmarszczka. Zasnęła, nie zauważyła, że klamka przy drzwiach wejściowych lekko się poruszyła.
Najpierw bardzo powoli, niemal bezgłośnie. Potem drzwi uchyliły się na kilka centymetrów. Do środka wsunął się cień. W korytarzu pojawiły się nogi mężczyzny. Miał na sobie ciemne spodnie i ciężkie czarne buty. Stawiał kroki ostrożnie, unikając miejsc, w których drewniana podłoga mogła zaskrzypieć. Drzwi zamknęły się za nim z ledwie słyszalnym kliknięciem.
Mężczyzna zatrzymał się. Przez chwilę stał nieruchomo, jakby nasłuchiwał. Z kuchni nie dochodził już żaden dźwięk. W całym domu słychać było tylko cichy oddech śpiącej Hanser. Nieznajomy ruszył dalej. Jeden krok, drugi, trzeci. Minął lustro w korytarzu, lecz jego twarz pozostała poza kadrem. W odbiciu widać było jedynie fragment ciemnej sylwetki.
Na stoliku przy wejściu leżała niewielka ozdoba. Mężczyzna przypadkowo dotknął jej dłonią. Przedmiot zachwiał się, ale zanim zdążył upaść, nieznajomy złapał go i ostrożnie odstawił na miejsce. Hanser poruszyła się przez sen. Mężczyzna zamarł. Kobieta westchnęła i przyłożyła dłoń do brzucha. Jej usta poruszyły się lekko.
Cio wyszeptała nieświadomie. Nieznajomy pozostał nieruchomy jeszcze przez kilka sekund. Potem ruszył w stronę salonu. Na stole nadal stał półmisek z przygotowanym jedzeniem. Zapach faszerowanych liści winogron unosił się w powietrzu. Mężczyzna zatrzymał się przy wejściu do kuchni i spojrzał na potrawę. Następnie skierował uwagę ku Sofie.
Hanser spała zwrócona twarzą w jego stronę. Wyglądała spokojnie i bezbronnie. Nie przypominała kobiety, która kilka minut wcześniej odważnie krzyczała do telefonu i groziła, że zawiadomi policję. Mężczyzna podszedł bliżej. Podeszwą jego buta lekko ugiął się dywan. Od sofy dzieliło go już tylko kilka kroków. Hanser nagle drgnęła.
Nieznajomy zatrzymał się ponownie. Przez sen kobieta mocniej objęła brzuch, jakby instynktownie próbowała osłonić dziecko. Mężczyzna patrzył na nią w milczeniu. Telefon leżący obok jej dłoni rozświetlił się. Na ekranie pojawiło się imię Ciana. Urządzenie zaczęło wibrować. Dźwięk przerwał ciszę tak gwałtownie, że Hanser poruszyła głową.
Jej powieki zadrżały. Mężczyzna cofnął się w cień. Telefon wibrował nadal. Hanser powoli otworzyła oczy. Przez chwilę wyglądała na zdezorientowaną. Nie pamiętała, gdzie jest ani dlaczego zasnęła. Dopiero po kilku sekundach jej wzrok padł na ekran. Cio wyszeptała, sięgnęła po telefon zauważyła sylwetki ukrytej w korytarzu.
Halo? Odezwała się sennie. Hanser. Głos ciana zabrzmiał poważnie. Wszystko w porządku. Kobieta usiadła. Tak. Dlaczego pytasz? Nie wiem. Miałem dziwne przeczucie. Dzwoniłem wcześniej, ale nie odbierałaś. Hanser spojrzała na listę połączeń. Faktycznie widniały tam dwa nieodebrane telefony od Ciana. Gotowałam, a potem chyba zasnęłam.
Twój głos brzmi inaczej. Jestem tylko zmęczona. Hanser, co się stało? Wahała się. W tej samej chwili z korytarza dobiegł ledwie słyszalny szelest. Hanser uniosła głowę. Słyszałeś to? Zapytała. Co? Jakiś dźwięk? Jesteś sama? spojrzała w stronę wejścia do salonu. Nikogo tam nie było. Tak, odpowiedziała niepewnie. Powinnam być sama.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. Co to znaczy powinnam? Zapytał Cią. Hanser wstała z sofy. Serce znów zaczęło jej mocniej bić. Drzwi są zamknięte. powiedziała bardziej do siebie niż do niego. Sprawdź je. Sprawdzałam. Hanser, nie rozłączaj się. Idź powoli do wyjścia. Mężczyzna ukryty w cieniu cofnął się o kolejny krok. Hanser ruszyła w stronę korytarza.
W jednej dłoni trzymała telefon, drugą osłaniała brzuch. Cio wyszeptała. Ktoś wcześniej do mnie dzwonił. Kto? Nie wiem. Mężczyzna znał moje imię, wiedział o dziecku. Cio natychmiast podniósł głos. Dlaczego od razu mi nie powiedziałaś? Bo próbowałam się uspokoić. Co dokładnie powiedział? Hanser zatrzymała się przy wejściu do korytarza.
W drzwiach zobaczyła delikatny ruch. Cień przesunął się po ścianie i zniknął. Powiedział, że jest bliżej niż myślę. wyszeptała. Zamknij się w pokoju. Polecił Ciąmiast. Ale Hanser, nie dyskutuj. Zamknij drzwi i nie wychodź. Jadę do ciebie. Nagle dobiegł ją odgłos otwieranych drzwi wejściowych. Hanser odwróciła się gwałtownie.
Przez krótką chwilę zobaczyła jedynie fragment ciemnej sylwetki. czarne [muzyka] buty, nogawkę spodni. dłoń znikającą za drzwiami. “Hej!” krzyknęła. [muzyka] “kim jesteś?” Rzuciła się w stronę wyjścia, lecz zatrzymał ją głos Ciana. Nie biegnij za nim. Drzwi zatrzasnęły się.
Hanser podeszła do okna i zobaczyła cień oddalający się wzdłuż ogrodzenia. “Twarzy mężczyzny nie mogła dostrzec. Był tutaj” powiedziała drżącym głosem. Cą. On naprawdę był w domu. Odsuń się od okna, zamknij drzwi. Będę za chwilę wszedł. Kiedy spałam, dopiero teraz w pełni zrozumiała, co się wydarzyło. Nieznajomy stał zaledwie kilka kroków od niej.
Obserwował ją, mógł zrobić wszystko, a ona nawet nie wiedziała o jego obecności. Kolana ugięły się pod Hanser, oparła się o ścianę. próbując złapać oddech. Hanser, słyszysz mnie? Pytał cio. Odpowiedz. Słyszę. Nic ci nie jest? Nie wiem. Przycisnęła dłoń do brzucha. Po chwili poczuła lekkie poruszenie dziecka. Łzy napłynęły jej do oczu.
Dziecko się rusza, powiedziała. Chyba wszystko jest dobrze. Będzie dobrze. Zapewnił Cią. Nie jesteś sama. Już do ciebie jadę. Hanser zamknęła oczy. Tym razem nie próbowała udawać odważnej. Cią, boję się. Po drugiej stronie zapadła cisza, lecz nie była to cisza obojętności. Hanser usłyszała przyspieszony oddech mężczyzny i odgłos uruchamianego samochodu.
Wiem. odpowiedział: “Ale przysięgam, że cię znajdę, zanim ten człowiek ponownie się do ciebie zbliży.” Kilkaset metrów od domu nieznajomy zatrzymał się przy zaparkowanym samochodzie, wyjął telefon i spojrzał na ekran. Widniało na nim zdjęcie Hanser oraz Ciana. Przesunął palcem po fotografii, zatrzymując go na twarzy Ciana.
“A więc jednak zadzwoniłeś.” powiedział cicho. Dokładnie tak, jak przewidziałem. Wsiadł do samochodu, lecz nie uruchomił silnika. Przez przednią szybę obserwował dom. Na jego ustach pojawił się ledwie widoczny uśmiech. Róża zakwitła, wyszeptał. Teraz wystarczy poczekać, aż pojawią się kolce. Obraz stopniowo pociemniał.
Na ekranie pojawiła się Hanser, obejmująca swój brzuch oraz stojący za nią Cio. Oboje patrzyli w przeciwnych kierunkach, nieświadomi, że tajemniczy przeciwnik wszedł już do ich życia. Cicha muzyka narastała, zapowiadając, że poranna rozmowa telefoniczna nie była przypadkowym żartem. była początkiem czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego.
