Aldona Jankowska znów udowadnia, że potrafi mówić o sobie bez ogródek i jednocześnie z dużą autoironią. W rozmowie z Michałem Misiorkiem szczerze przyznaje, że jej emerytura wynosi “1,8 tys. zł z hakiem”, choć ani przez chwilę nie traktuje tego jako powodu do narzekań. W jej opowieści widać ogrom dystansu, życiowej mądrości i przekonania, że wolność twórcza bywa więcej warta niż stabilność finansowa.

Aktorka nie owija w bawełnę. Gdy pada pytanie o wysokość emerytury, odpowiada wprost i bez najmniejszego zawahania. Tłumaczy, że niska kwota nie jest dla niej zaskoczeniem, bo przez większość życia zawodowego wybierała projekty oparte na wolności twórczej, a nie na stabilnym etacie. Wspomina, że możliwość decydowania o własnym życiu była dla niej zawsze ważniejsza niż poczucie bezpieczeństwa, jakie daje stałe zatrudnienie. Dodaje, że nie żałuje żadnej decyzji i dzisiaj wybrałaby dokładnie tę samą drogę.

W jej głosie nie ma żalu, raczej spokój i pogodzenie z faktem, że jej zawodowa ścieżka prowadziła przez artystyczne wyzwania, które nie zawsze wiązały się z wysokimi składkami emerytalnymi. Jak mówi, dzięki tej wolności przeżyła wiele wyjątkowych momentów, a to zajmuje dla niej pierwsze miejsce na liście wartości.

W rozmowie pojawia się także wątek kompleksów, a Jankowska podchodzi do niego z zaskakującą szczerością. Przyznaje, że kiedy była młodsza, walczyła o utrzymanie nienagannego wyglądu tak samo jak wiele kobiet w branży. Z perspektywy czasu patrzy na to z uśmiechem i dystansem. Obserwując młode aktorki, dostrzega podobny schemat – restrykcyjne diety, ogrom pracy nad wyglądem i presję, którą sama dobrze pamięta.

Dziś nie ma już potrzeby ukrywania wieku. Mówi o nim otwarcie, a sześćdziesiątka nie zrobiła na niej większego wrażenia. O wiele trudniejsze okazało się dla niej przejście przez pięćdziesiąte urodziny, gdy dotarło do niej, że sporo życia ma już za sobą. Ostatecznie jednak wspomina ten moment z humorem, zwłaszcza że rodzina zorganizowała jej przyjęcie, o którym do dziś opowiada z uśmiechem

Aktorce nie brakuje poczucia humoru, zwłaszcza gdy rozmowa schodzi na stereotypy dotyczące wieku i atrakcyjności. Podkreśla, że mimo powszechnych przekonań nie czuje się niewidzialna. Jej zdaniem więzi rodzinne i przyjacielskie z wiekiem nabierają zupełnie innej głębi, stają się spokojniejsze i bardziej świadome. Z kolei relacje damsko-męskie przestają mieć taką rangę jak kiedyś, co nie oznacza, że znikają całkowicie. Po prostu schodzą na dalszy plan, ustępując miejsca innym wartościom.

Z charakterystycznym dla siebie dowcipem wspomina kolegę, który nieustannie opowiadał jej o młodszych kobietach. Gdy w końcu usłyszał, że ona również nie jest zainteresowana mężczyznami w jego wieku, był niemal oburzony. Ta scena świetnie oddaje jej temperament i to, jak potrafi obracać stereotypy na swoją korzyść.

Choć oficjalnie jest już na emeryturze, myśl o tym, by odejść ze sceny, wydaje jej się obca. Podkreśla, że granie to nie tylko zawód, ale przede wszystkim część jej tożsamości. Twórczość daje jej energię i poczucie sensu, a kontakt z publicznością – jak sama zauważa – działa jak najlepszy dowód na to, że nadal ma widzów, którzy chcą ją oglądać.

Nie ukrywa też, że emerytura nie pozwoliłaby jej na samodzielne utrzymanie się, jednak nie mówi o tym z goryczą. Wręcz przeciwnie – traktuje to jako naturalną konsekwencję decyzji, które podejmowała przez całe życie. Gdy mówi, że chce pracować do końca, brzmi w tym tyle samo pasji, co szczerej wdzięczności za to, że nadal może robić to, co kocha.