Piotr wyjechał.

Jan został.

Obaj byli zbyt dumni, żeby zrobić pierwszy krok.

Mijały lata.

Potem dekady.

Jan próbował go odnaleźć.

Bezskutecznie.

W końcu dowiedział się, że Piotr założył rodzinę i mieszkał w innym mieście.

Nie zadzwonił.

Nie napisał.

Bał się, że przyjaciel nie będzie chciał go znać.

A potem minęło 34 lata.

— Mój tata zmarł dwa tygodnie temu — powiedziała młoda kobieta.

Jan spuścił głowę.

— Przykro mi.

— Przed śmiercią powiedział mi, że jest jedna osoba, którą muszę odnaleźć.

Wyjęła kopertę.

— Pana.

Jan nie chciał jej otwierać.

— Co w niej jest?

— Nie wiem.

Podała mu ją.

Na kopercie znajdowało się tylko jedno zdanie:

„Jan, jeśli kiedyś będziesz to czytał, mam nadzieję, że nie jest za późno.”

Jan zamknął oczy.

Po chwili otworzył list.

Piotr napisał, że przez całe życie żałował jednej rzeczy.

Nie kłótni.

Nie wyjazdu.

Tylko tego, że pozwolił, aby duma zabrała mu najlepszego przyjaciela.

Na końcu napisał:

„Jeżeli Jan nadal przychodzi na dworzec, powiedz mu, że pamiętam.”

Jan zaczął płakać.

Dziewczyna usiadła obok niego.

— Skąd wiedział, że pan tu przychodzi?

Jan spojrzał na nią.

— Bo kiedyś obiecaliśmy sobie, że jeśli jeden z nas wyjedzie, drugi będzie czekał na niego na tym dworcu.

— I pan naprawdę czekał?

Mężczyzna uśmiechnął się przez łzy.

— Przez pierwsze lata czekałem na niego.

Po chwili dodał:

— Potem zacząłem przychodzić, żeby pamiętać, że kiedyś miałem najlepszego przyjaciela.

Młoda kobieta milczała.

Po chwili powiedziała:

— Tata chciał, żebym zrobiła jeszcze jedną rzecz.

Wyjęła z torby małe pudełko.

W środku znajdował się stary zegarek.

— Powiedział, że należał do pana.

Jan rozpoznał go natychmiast.

Oddał go Piotrowi w dniu ich ostatniej kłótni.

Myślał, że przyjaciel dawno go wyrzucił.

Na odwrocie zegarka ktoś wygrawerował:

„Do zobaczenia na peronie.”

Jan długo trzymał go w dłoni.

Potem spojrzał na dziewczynę.

— Jak masz na imię?

— Anna.

— Piotr często o mnie mówił?

Anna uśmiechnęła się.

— Bardzo często.

Jan po raz pierwszy od wielu lat wstał z ławki przed 17:15.

Nie czekał już na pociąg.

Nie musiał.

Człowiek, na którego czekał przez 34 lata, już nie mógł wysiąść z żadnego pociągu.

Ale zostawił mu coś ważniejszego.

Pewność, że ich przyjaźń nigdy nie została zapomniana.

Anna została z Janem jeszcze długo.

Rozmawiali o Piotrze.

Śmiali się z jego dawnych historii.

A kiedy zrobiło się ciemno, Anna powiedziała:

— Jutro też tu przyjdę.

Jan spojrzał na nią zaskoczony.

— Po co?

— Bo teraz rozumiem, dlaczego mój tata tak bardzo chciał, żebym pana znalazła.

Następnego dnia na ławce przed dworcem siedziały już dwie osoby.

Jan nie był sam.

Czasami jedna rozmowa, jeden list i jedno „przepraszam” mogą przywrócić człowiekowi coś, czego nie da się kupić za żadne pieniądze.