Dziewczynka pokiwała głową.

— Najlepszy.

Pracownik kolei wziął zabawkę do ręki.

Uśmiechnął się przez łzy.

— Dziękuję.

Dziewczynka usiadła obok niego.

Dopiero wtedy mężczyzna powiedział jej, że tego dnia otrzymał wiadomość o śmierci swojego ojca. Miał wrócić do pracy, bo nie chciał zostawać sam w domu.

Nie znał Zosi.

Ona nie znała jego.

A jednak przez kilka minut po prostu siedzieli razem na peronie.

Kiedy zapowiedź pociągu zabrzmiała przez głośniki, mama dziewczynki powiedziała:

— Musimy już iść.

Zosia wstała.

Mężczyzna podał jej misia.

— Dziękuję, że mi go pożyczyłaś.

Dziewczynka odpowiedziała:

— Jak będzie panu smutno, może pan o nim pomyśleć.

Mężczyzna uśmiechnął się.

— Na pewno będę.

Kiedy pociąg odjechał, pracownik jeszcze długo patrzył w jego stronę.

A pasażerowie, którzy wcześniej nawet go nie zauważali, zaczęli podchodzić i składać mu kondolencje.

Jedna mała dziewczynka zrobiła coś, czego nie potrafili zrobić dorośli.

Nie próbowała powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Po prostu zobaczyła czyjś smutek i postanowiła przy nim zostać.