“Czy sekrety wyjdą na jaw, zanim Hancer znajdzie się w prawdziwym niebezpieczeństwie?
I czy Cemil zrobi pierwszy krok w stronę pojednania?
Jedna mała buteleczka, jeden telefon ukryty pod czarną spódnicą i kilka zdań wypowiedzianych zbyt pewnym siebie tonem mogą wystarczyć, by sytuacja Bey w końcu wymknęła się spod kontroli.
Tego poranka wszystko zaczyna się pozornie spokojnie. Gulsum wchodzi do pokoju dziecięcego, niosąc na rękach Gurura.
Chłopiec jest spokojny, a pokojówka porusza się ostrożnie, jakby nie chciała przerwać jego snu.
Pochyla się nad łóżeczkiem i delikatnie układa dziecko na pościeli. Tuż za nią pojawia się Bejza.
Zdejmuje płaszcz i rzuca go niedbale na ławkę stojącą obok. Nie wygląda jak ktoś, kto właśnie wrócił ze zwykłego porannego spaceru.
Jest spięta, skupiona i wyraźnie coś ukrywa. Gulsum zauważa to od razu.
Pracuje w tym domu wystarczająco długo, by rozpoznawać chwile, w których lepiej nie zadawać pytań.
Tym razem jednak ciekawość miesza się z niepokojem.
Nie zrozum mnie źle. Zaczyna ostrożnie.
— Nie. Oczekuję, że będziesz mi się tłumaczyć. Ale gdzie byłaś tak wcześnie rano?
Bejza nie odpowiada. Nie próbuje nawet wymyślić wymówki. Zamiast tego otwiera torebkę i przez chwilę czegoś w niej szuka.
Kiedy wyciąga rękę, trzyma w dłoni małą, ciemną buteleczkę. Unosi ją niemal demonstracyjnie, jakby chciała sprawdzić reakcję pokojówki.
— Poszłam to kupić.
Gulsum robi krok bliżej i przygląda się przedmiotowi z rosnącą nieufnością.
— Co to jest? Co jest w środku?
Właśnie wtedy na twarzy Bey pojawia się uśmiech, który nie ma w sobie niczego przyjaznego.
Nie jest to uśmiech osoby, która chce komuś coś wyjaśnić. To chłodna satysfakcja kogoś, kto uważa, że wreszcie znalazł rozwiązanie problemu.
— Ta niewielka buteleczka pomoże nam pozbyć się Hancer — mówi bez zawahania.
— Próbowałam już wszystkiego i nic nie zadziałało. Tym razem mi się uda. Dzięki temu raz na zawsze pozbędę się tego wrzoda. Weź, pomożesz mi?
Gulsum patrzy na nią, jakby przez kilka sekund nie rozumiała sensu tych słów.
Odruchowo przyjmuje buteleczkę, ale niemal natychmiast żałuje, że w ogóle jej dotknęła.
Jej palce sztywnieją, a twarz blednie.
— Dlaczego mi to dajesz? Co mam z tym zrobić?
Bea odpowiada tak, jakby chodziło o najzwyklejsze polecenie domowe.
— Zakradniesz się do starego domu i dodasz to do jedzenia albo picia Hancer.
To jedno zdanie całkowicie zmienia atmosferę w pokoju. Jeszcze przed chwilą obie kobiety stały obok łóżeczka śpiącego dziecka.
Teraz Gulsum zdaje sobie sprawę, że Bejza nie mówi o straszeniu Hancer, kompromitowaniu jej czy kolejnej intrydze.
Mówi o czymś, czego pokojówka nie zamierza nawet nazywać wprost.
— Ty naprawdę chcesz się jej pozbyć? Ostatecznie? — pyta cicho.
Bea milczy. Nie musi odpowiadać. Jej spojrzenie mówi wystarczająco dużo.
I właśnie w tym momencie pojawia się szczegół, którego Bejza najwyraźniej nie zauważa.
Spod fałd czarnej spódnicy Gulsum wystaje telefon w czerwonym etui. Nie leży tam przypadkowo.
Obiektyw jest odsłonięty, a urządzenie ustawione tak, jakby od początku miało rejestrować to, co dzieje się w pokoju.
Jeśli rzeczywiście nagrywa, w pamięci telefonu mogą znajdować się najważniejsze słowa, jakie Bea wypowiedziała od bardzo dawna.
Nie plotka, nie domysł, nie czyjeś oskarżenie, ale jej własny głos, jej własny plan i widok buteleczki, którą właśnie przekazała Gulsum.
