Wciąż była blada i osłabiona po wszystkim, co wydarzyło się tego dnia, ale sen nie przychodził. Ciało domagało się odpoczynku, lecz serce nie pozwalało jej zamknąć oczu.
Na kolanach trzymała notatnik.
Ten sam, w którym zapisywała słowa do dziecka. Do maleństwa, które nosiła pod sercem i którego prawdę ukrywała przed jedynym mężczyzną, który powinien ją znać.
Powoli otworzyła zeszyt, chwyciła długopis i przez chwilę patrzyła na pustą kartkę.
Chciała napisać kolejny wpis.
Chciała wyrzucić z siebie strach, poczucie winy i ciężar tajemnicy, która każdego dnia coraz mocniej odbierała jej oddech.
Ale nie zdołała postawić ani jednego słowa.
Łzy napłynęły jej do oczu tak gwałtownie, że kartka rozmazała się przed nią całkowicie. Zacisnęła powieki, próbując się opanować, lecz było już za późno.
Pierwsze krople spłynęły po jej policzkach.
Po chwili Hancer zaniosła się cichym, bezradnym szlochem. Zamknęła notatnik i odłożyła go na skraj kanapy. Zeszyt zsunął się na podłogę, ale nawet tego nie zauważyła.
Wtedy do salonu wszedł Melih.
W jednej dłoni trzymał lekarstwo, w drugiej szklankę wody.
— Czas na lek — powiedział spokojnie.
Urwał jednak natychmiast, gdy zobaczył twarz Hancer.
Od razu podszedł bliżej i usiadł na brzegu kanapy.
— Hancer? — zapytał z troską. — Co się stało? Znowu boli cię brzuch?
Pokręciła głową.
Przez kilka sekund nie potrafiła odpowiedzieć. Walczyła z płaczem, z oddechem, z całym ciężarem, który wreszcie zaczął ją łamać.
Dopiero po chwili wyszeptała:
— Dzisiaj popełniłam wielki grzech, Melihu.
Melih zmarszczył brwi.
— O czym ty mówisz?
Hancer otarła policzek, ale łzy natychmiast popłynęły na nowo.
— To było tak, jakby los chciał mnie ukarać — powiedziała przez płacz. — Jakby powiedział: „Skoro ukrywasz dziecko przed ojcem, odbiorę ci je”.
Jej głos załamał się boleśnie.
— Przez jedną chwilę naprawdę pomyślałam, że mogę je stracić.
Melih spojrzał na nią łagodnie, choć w jego oczach także pojawił się ból.
— Dzisiaj przeżyłaś coś strasznego. Nic dziwnego, że tak się czujesz. Jesteś wyczerpana, przestraszona, twoje nerwy są napięte do granic. Weź lekarstwo i spróbuj odpocząć. Nie dręcz się już.
Hancer spojrzała na niego z rozpaczą.
— A gdyby coś stało się mnie albo dziecku? — zapytała, ledwie panując nad głosem. — Cihan nigdy nie poznałby prawdy. Nigdy nie dowiedziałby się, że to jego dziecko.
Melih zamilkł.
Nie znalazł od razu odpowiedzi, bo wiedział, że Hancer dotknęła właśnie tego, czego oboje bali się najbardziej.
Hancer ścisnęła koc w dłoniach.
— Wiesz, co dzisiaj zrozumiałam? — zapytała cicho. — Przy życiu trzyma mnie tylko nadzieja, że pewnego dnia mu powiem. Że stanę przed nim i wyznam, że noszę pod sercem jego dziecko.
Melih spuścił wzrok.
Splótł dłonie i przez chwilę patrzył w podłogę. Kiedy się odezwał, jego głos był cichy, ale stanowczy.
— Boję się, że jeśli ty tego nie zrobisz, ja sam w końcu mu powiem.
Hancer uniosła na niego zaskoczone spojrzenie.
— Melihu…
— Posłuchaj mnie — przerwał jej łagodnie. — Ta gra nie jest dla nas. My nie umiemy tak żyć. Nie umiemy kłamać tak dobrze, żeby wszyscy nam uwierzyli. To nie leży w naszej naturze.
Spojrzał jej prosto w oczy.
— Cokolwiek zrobimy, ilekolwiek razy usiądziemy z nimi przy jednym stole, nigdy nie będziemy wyglądać jak prawdziwe małżeństwo. Wcześniej czy później ktoś odkryje prawdę.
Hancer nie odpowiedziała.
Siedziała nieruchomo, ściskając koc, jakby tylko on trzymał ją jeszcze w całości.
Melih mówił dalej:
— Jeśli postanowisz pójść do Cihana i wszystko mu wyznać, nie będę cię zatrzymywał. Wezmę odpowiedzialność za swoją część tej historii. Powiem, że się zgodziłem. Że ci pomogłem. Że byłem częścią tego kłamstwa.
Jego głos zmiękł.
— Ale nie chcę patrzeć, jak każdego dnia rozpadasz się od środka.
Pochylił się, podniósł z podłogi notatnik i ostrożnie podał go Hancer.
— Miłość nie zdarza się często — powiedział ciszej. — Czasem przychodzi tylko raz. A życie jest zbyt krótkie, żeby całe spędzić na uciekaniu przed prawdą.
Hancer przyjęła notatnik.
Nie potrafiła nic powiedzieć.
Patrzyła na Meliha oczami pełnymi łez, jakby każde jego słowo trafiało dokładnie tam, gdzie rana była najgłębsza.
Melih powoli wstał.
— Weź lekarstwo — poprosił łagodnie. — A potem odpocznij.
Odwrócił się i wyszedł z salonu.
Hancer została sama.
Z ciszą.
Z notatnikiem.
Z dzieckiem, które cudem ocalało.
I z prawdą, która coraz mocniej domagała się, by wreszcie została wypowiedziana na głos.
Bo tego dnia Hancer zrozumiała coś, przed czym długo uciekała.
Nie tylko ona nosiła pod sercem dziecko Cihana.
Nosiła też tajemnicę, która mogła zniszczyć ich wszystkich, jeśli nadal będzie milczeć.
