— Skoro to wydarzenie tak bardzo tobą wstrząsnęło, to znaczy, że brakuje ci matki.
— Nigdy wcześniej tak o tym nie myślałam. Mój brat, babcia i ja byliśmy dla siebie wystarczający. Przez lata nie rozmawialiśmy o mamie. Jakby ten temat po prostu nie istniał.
— A czy kiedykolwiek chciałaś ją odnaleźć?
Hancer powoli pokręciła głową.
— Nie wierzę, że ona by tego chciała. Poza tym w moim życiu nie ma miejsca dla kobiety, której nie było przy własnym dziecku wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowało.
Urwała i odruchowo położyła dłoń na zaokrąglonym brzuchu. Ten gest powiedział więcej niż wszystkie słowa. Cihan zauważył go od razu, ale nie odezwał się. Tylko patrzył na nią w ciszy, coraz lepiej rozumiejąc, jak głęboka rana kryła się pod jej spokojem.
Wieczorem Cihan wszedł do pokoju dziecięcego. W pomieszczeniu panowała miękka, przytłumiona cisza. Na ścianach uśmiechały się namalowane zwierzęta, nad łóżeczkiem rozlewało się ciepłe światło bajkowego słońca, a biały baldachim opadał delikatnie nad kołyską, jakby miał ochronić śpiące dziecko przed całym złem świata.
Sila poinformowała Engina, że podjęła dodatkową pracę jako opiekunka. Chciała stanąć na własnych nogach i przestać być dla kogokolwiek ciężarem.
Niedługo później szła już szpitalnym korytarzem w niebieskim uniformie. W dłoniach trzymała teczkę z dokumentami, starając się wyglądać pewnie, choć nowe miejsce wyraźnie ją onieśmielało. Długi, jasny korytarz ciągnął się przed nią niemal bez końca. Po obu stronach znajdowały się drzwi sal, a chłodne światło lamp odbijało się od wypolerowanej podłogi.
Z jednej z sal wyszedł mężczyzna w jasnoniebieskim uniformie, najpewniej pracownik oddziału. Zatrzymał Silę i zmierzył ją uważnym spojrzeniem.
— Czy ktoś wyjaśnił ci, co masz robić? — zapytał.
Dziewczyna pokręciła głową.
— Nie, jeszcze nie.
Mężczyzna podał jej kartkę.
— Twoim zadaniem będzie opieka nad pacjentami. Masz pomagać im przy codziennych czynnościach, golić ich, jeśli będzie taka potrzeba, i podawać leki zgodnie z tą listą. Nie wolno ci odejść, dopóki nie upewnisz się, że pacjent naprawdę je przyjął. Niektórzy potrafią je wyrzucać albo chować. Musisz być bardzo ostrożna. Dyrektor nie toleruje błędów. Wystarczy jeden, a stracisz pracę.
Sila przyjęła dokument i uśmiechnęła się z lekkim napięciem.
— Rozumiem. Dam z siebie wszystko.
W tej chwili z sąsiedniej sali wyszła pielęgniarka z tacą w dłoniach. Drzwi przez moment pozostały uchylone. Sila mimowolnie spojrzała do środka i zobaczyła mężczyznę stojącego nieruchomo przy oknie. Był odwrócony plecami. Miał czarne, średniej długości włosy i stał tak spokojnie, jakby świat za szybą pochłonął go całkowicie.
Drzwi zamknęły się cicho.
— To nasz Dziwak — powiedział pielęgniarz, zauważając jej spojrzenie. — I to jest jedna z najważniejszych rzeczy, o których musisz pamiętać. Do niego nie wchodzisz.
Sila zmarszczyła brwi.
— Dlaczego?
— Jest agresywny i nieprzewidywalny. Nie zbliżaj się do tej sali. Pod żadnym pozorem. Miłej pracy.
Mężczyzna odszedł, zostawiając ją samą na środku korytarza. Sila przez chwilę stała bez ruchu, ściskając teczkę w dłoniach. Jej wzrok znów powędrował ku zamkniętym drzwiom sali, do której nie wolno jej było wchodzić.
Wyglądało na to, że nie trafiła do tego szpitala przypadkiem.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 158.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
