Derya wciąż siedziała na odwróconym wiadrze w brudnej, wilgotnej komórce, która bardziej przypominała zapomnianą norę niż miejsce, w którym ktokolwiek mógłby spędzić choć jedną noc. Wokół niej panował chaos: plastikowe wiadra, stare kije, porzucone narzędzia, kawałki drewna i śmieci walały się po ubitej, zabrudzonej ziemi. Jedną ścianę stanowiła surowa, nierówna skała, drugą — zniszczone, prowizorycznie osłonięte drzwi i matowe szyby, przez które ledwie przebijało się poranne światło. W kącie stała jej czerwona walizka, jedyny ślad dawnego życia wśród tego chłodu, kurzu i wilgoci.

Kobieta poderwała się gwałtownie ze snu. Miała rozczochrane włosy, zmęczoną twarz i podkrążone oczy. Ciemny, bordowy płaszcz nie chronił jej już przed zimnem, a czarna spódnica była pognieciona po nocy spędzonej wśród wiader i brudu. Objęła się ramionami i zaczęła pocierać zmarznięte dłonie.

– Dzięki Bogu, już świta – wyszeptała, rozglądając się nerwowo. – Jeśli zostanę tu jeszcze jedną noc, albo dostanę zawału przez Nusreta, albo umrę z zimna.

Uniosła ręce w błagalnym geście i spojrzała ku górze.

– Boże drogi, już nigdy nie zbłądzę, przysięgam. Oddam się w ręce sprawiedliwości, jak tylko stąd wyjdę. Powiem, że Yonca jest matką dziecka. W ten sposób odpokutuję za ten grzech. Skąd mogłam wiedzieć, co oni robią? Zgadzam się na każdą karę za pieniądze, których zażądałam od Mukadder. Przysięgam, nie mogę spędzić całego życia w strachu przed Nusretem. Boże, daj mi szansę na zadośćuczynienie. Wyślij mi jakiś znak.

Przez kilka sekund w komórce panowała cisza, przerywana jedynie jej urywanym oddechem. Nic się nie wydarzyło. Już miała stracić nadzieję, gdy nagle klamka poruszyła się po drugiej stronie drzwi.

Derya zamarła. Zamiast ulgi poczuła lodowaty strach.

– Boże, prosiłam o znak, ale… chyba nie wysłałeś do mnie Nusreta, prawda? – jęknęła. – Moje dziecko zostanie bez matki… Nie, proszę…

Rzuciła się do drzwi i z całej siły chwyciła za klamkę. Zapierała się stopami o brudną podłogę. Ktoś jednak był silniejszy. Drzwi otworzyły się gwałtownie na zewnątrz, a Derya straciła równowagę i upadła na podwórko.

Znalazła się na szorstkim, zaniedbanym placu między starymi murami. Podwórko było ciasne i ponure, otoczone niskim kamiennym ogrodzeniem oraz ścianami w wyblakłych kolorach. Obok stała zielonkawa, obdrapana przybudówka z krzywymi drzwiami, przy murze rosło nagie drzewo, a w kącie leżały stare worki, deski i oparta o ścianę miotła.

Przed Deryą stali Cemil i Emir. Oboje patrzyli na nią z całkowitym osłupieniem.

– Bóg mi cię zesłał, Cemilu! – wykrzyknęła, chwytając męża za ręce.

– Mama? – odezwał się Emir, robiąc wielkie oczy.

Derya natychmiast podniosła się i objęła go tak mocno, jakby nie widziała go od wielu miesięcy.

– W te ciemne noce, między tymi czterema ścianami, myślałam tylko o tobie, Emirze – mówiła drżącym głosem. – Tęskniłam nawet za zapachem twojego potu.

– Więc nie byłaś u babci? Co robiłaś w komórce, mamo?

– Okoliczności życiowe, synu – odparła wymijająco.

Cemil nadal patrzył na nią, jakby próbował zrozumieć, czy naprawdę widzi własną żonę wychodzącą o świcie z brudnej komórki.

– Dalej, idź do szkoły – powiedział w końcu do chłopca. – I tak jesteś już spóźniony.

Emir jednak nie ruszył się od razu.

– Mamo, mam dla ciebie wspaniałą wiadomość – oznajmił z przejęciem. – Dostałem piątkę z matematyki i wygrałem konkurs poetycki.

Twarz Deryi natychmiast złagodniała.

– Moje kochanie, gratuluję ci. Będę z ciebie dumna, nawet jeśli mnie tu nie będzie, Emirze.

Chłopiec odszedł, oglądając się za matką. Cemil przeniósł wzrok na żonę.

– Deryo… spędziłaś tu ostatnie dwa dni? – zapytał z niedowierzaniem. – Chciałem zgłosić twoje zaginięcie, jak tylko Emir pójdzie do szkoły.

Derya westchnęła ciężko.

– Chciałam uciec przed losem, ale mi się nie udało. Jest mi bardzo zimno, Cemilu. Rozpal szybko w piecu. I zrób gorącą herbatę. Byłoby też wspaniale, gdybyś usmażył frytki. Aha, walizki zostały w komórce. Zabierz je do domu.

Nie czekając na odpowiedź, ruszyła w stronę domu, kurczowo otulając się płaszczem. Cemil został na podwórku sam, oszołomiony, ale po latach zdążył przywyknąć do dziwactw Deryi. Pokręcił głową i wszedł do komórki po walizki.

Gra o wynik testu DNA

Engin wszedł do gabinetu Cihana. Zastał w nim jedynie Hancer, spiętą i zniecierpliwioną. Na ścianie wisiała tablica z napisem „Bu da Geçer Ya Hu” – i tego dnia brzmiała bardziej jak gorzka obietnica niż pocieszenie.

– Jakieś wieści? – zapytała, gdy tylko go zobaczyła.

– Nadal nic. Zadzwoniłem rano i nalegałem, żebyśmy pojechali razem, ale się nie zgodził. Taki już jest Cihan Develioglu. Kiedy ktoś potrzebuje pomocy, pierwszy rusza na ratunek. Ale gdy to jemu ktoś chce podać rękę, po prostu znika.

– To dla ciebie też trudny dzień. Jak się trzymasz?

– Czekam w pełnej gotowości. Jeśli wszystko potoczy się tak, jak przypuszczamy, Beyza i jej ojciec ponownie zostaną zatrzymani. Oskarżę ich o morderstwo. Wniosek jest już przygotowany.

– A co, jeśli nie jest tak, jak myślimy?

– Nawet nie dopuszczam takiej możliwości, Hancer. Yonca, wszystkie ślady, rozmowy, zeznania… To wszystko musi prowadzić do jednego wniosku.

W tym samym czasie Cihan siedział samotnie na ławce w nadmorskim parku. Przed nim rozciągała się spokojna, chłodna tafla wody, falochron i mały port. Bezlistne drzewa rzucały cienkie cienie, a jasne zimowe niebo odbijało się w morzu srebrnym światłem.

Na drewnianych deskach leżała biała koperta z urzędową pieczęcią. Przez dłuższą chwilę patrzył przed siebie bez ruchu. W końcu podniósł kopertę, wypuścił powoli powietrze i wybrał numer.

– Yigicie, mam do ciebie ważną prośbę – powiedział niskim, poważnym głosem.

Pułapka w rezydencji

Dzwonek wyrwał Nusreta ze snu. Leżał na jasnej kanapie w przestronnym, eleganckim salonie. Ten uporządkowany luksus kontrastował z niepokojem na jego twarzy.

– Co się dzieje? Czyżby policja? – mruknął.

Poprawił marynarkę i ostrożnie podszedł do drzwi. Przez wizjer zobaczył Yigita, kierowcę Cihana, w jasnoszarym płaszczu.

– Dzień dobry, panie Nusrecie. Pan Cihan polecił mi zawieźć pana do rezydencji.

– Nie mógł po prostu zadzwonić?

– Moim obowiązkiem jest wykonywać polecenia pana Cihana. Czekam na pana.

– Jestem zajęty. Przyjdę, kiedy skończę.

Chciał zamknąć drzwi, ale Yigit zablokował je dłonią, spokojnie, lecz stanowczo.

– Przepraszam, ale najwyraźniej nie wyraziłem się jasno. Pan Cihan kazał mi pana przywieźć. I ja to zrobię. Za wszelką cenę.

Nusret cofnął się. Zamknął drzwi i wrócił do salonu. Zatrzymał się przy szafce RTV, wysunął dolną szufladę i wyciągnął pistolet.

– Oszukałaś mnie, siostro – wysyczał. – Rzuciłaś mnie Cihanowi na pożarcie. Módl się, żeby twój syn mnie nie zdenerwował. Bo ja naprawdę nie mam już nic do stracenia.

Wsunął broń za pasek i poprawił ubranie.

W reprezentacyjnym salonie rezydencji Mukadder siedziała sztywno na fioletowej kanapie. Kryształowe żyrandole, ciężkie zasłony i rzeźbione meble nadawały wnętrzu chłodny, niemal sądowy charakter.

– Gdzie Aysu? – zapytała.

– Opiekuje się dzieckiem – odpowiedziała Fadime.

Do salonu weszły Sinem i Gulsüm, prowadząc Beyzę.

– Co się dzieje? Dlaczego mnie tu przyprowadziłyście?

– To rozkaz Cihana. Wszyscy mamy się tutaj zebrać – oznajmiła Sinem.

– Chodzi tylko o rodzinę, prawda? – spytała Gulsüm.

– Nie. O wszystkich, którzy mieszkają w tym domu.

– Cihan otrzymał wyniki testu – oznajmiła Mukadder z chłodną pewnością. – Otworzy je tutaj, na oczach wszystkich. Usiądź gdzieś.

Beyza pobladła.

– Ja… muszę do toalety.

– Pomogę ci – podniosła się Sinem.

– To mnie prosi o pozwolenie, nie ciebie – ucięła Mukadder. – Gulsüm, zaprowadź ją i przyprowadź z powrotem.

W holu Beyza gwałtownie wyrwała rękę.

– Teraz zdecyduj, czy chcesz się uratować. Zostaw mnie i idź do kuchni.

– Nie mogę. Pani Mukadder kazała mi cię pilnować. Pan Cihan postawił Oktaya przy bramie.

– Myślisz, że o tym nie pomyślałam? Za starym domem jest mur, przez który przechodził Melih. Moja ucieczka będzie jej na rękę.

Gulsüm zawahała się i zeszła jej z drogi. Beyza uchyliła drzwi, by uciec, ale zamarła. Przed wejściem stał samochód, z którego wysiadał jej ojciec. Obok niego Yigit.

– Tato… nie uciekłeś? – szepnęła.

– Nie mogłem – odparł cicho Nusret, wskazując głową Yigita.

W tej samej chwili biała brama otworzyła się szerzej. W progu stanął Cihan w czarnym płaszczu, spokojny, twardy jak kamień. Sama jego obecność sprawiła, że wszyscy znieruchomieli.

Archiwum

Sila wślizgnęła się po cichu do szpitalnego archiwum. Długie, chłodne pomieszczenie z wysokimi drewnianymi regałami uginało się pod ciężarem segregatorów, pudeł i pożółkłych akt. Labirynt cudzych tajemnic.

Szukała nazwiska.

– Metin… – szepnęła.

Żadna teczka nie należała do człowieka, którego szukała.

– Nie ma Metina Develioglu. Ale… co, jeśli trzymają go tutaj nieoficjalnie?

W jej oczach pojawił się błysk.

– No tak… Dziwak.

Zaczęła przeglądać kolejne półki uważniej, aż znalazła właściwy segregator. Na samej górze formularza dostrzegła inicjały osoby, na której polecenie pacjent został umieszczony w szpitalu.

M.D.

– Mukadder Develioglu – szepnęła.

Zamknęła segregator i wsunęła go z powrotem.

– A więc twój syn żyje, pani Mukadder. Teraz sprawdźmy, czy twój drugi syn o tym wie.

Werdykt

W salonie rezydencji panowała duszna cisza. Cihan stał przy fotelu, patrząc w stronę okna. Sinem i Mukadder siedziały na jednej kanapie, Beyza i Nusret na drugiej. Przy wejściu stali Yigit, Gülşüm i Fadime.

– Panie Cihanie, zebrałeś nas tu wszystkich. Otwórz wreszcie tę kopertę i przeczytaj wyniki – stracił cierpliwość Nusret, przesuwając dłoń w stronę ukrytego za paskiem pistoletu.

– Czekamy jeszcze na gości – oznajmił spokojnie Cihan.

Sekundę później rozległ się dzwonek. Do salonu weszli Engin, Hancer i Melih. Hancer usiadła na wskazanym przez Cihana fotelu, z bijącym sercem.

Cihan sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął kopertę.

– Zebraliśmy się tutaj, żeby wszyscy poznali wyniki w tym samym momencie. Nie chcę żadnych niedomówień.

Otworzył kopertę. W salonie słychać było każdy oddech.

Przez chwilę czytał w milczeniu. Nagle jego twarz drgnęła. Podniósł wzrok i spojrzał na Hancer tak, jakby właśnie otrzymał cios.

– Nie spodziewałem się aż takiej niespodzianki – powiedział cicho.

Hancer zamarła. Engin i Melih wymienili pełne niepokoju spojrzenia.

Cihan wyciągnął kartkę w stronę Beyzy.

– Proszę. Przeczytaj to na głos.

Jej dłoń drżała.

– Na podstawie uzyskanych wyników próbka DNA Cihana Gurura Develioglu w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach pokrywa się z próbką Beyzy Develioglu – przeczytała łamiącym się głosem.

Zapadło osłupienie.

Beyza wpatrywała się w kartkę szeroko otwartymi oczami. Potem jej usta rozchyliły się w zachwycie.

– Dziecko jest moje! – zawołała, zrywając się z kanapy. – Cihan Gurur jest moim synem!

Przycisnęła dokument do piersi i rozpłakała się. Nusret powoli cofnął rękę od broni. Mukadder obserwowała scenę w milczeniu.

Hancer nie mogła się poruszyć, blada i zagubiona. Cihan spojrzał na nią z lodowatą pogardą. W jego oczach nie było już pytań. Był tylko żal, rozczarowanie i gniew.

Nie powiedział nic więcej. Odwrócił się i wyszedł z salonu, zostawiając wszystkich w ciszy, która stała się jeszcze cięższa niż wcześniej.