Yonca siedziała na łóżku i zakładała skarpetkę Cihanowi Gururowi. Chłopiec leżał spokojnie na pościeli, poruszając drobnymi nóżkami. To miała być chwila czułości, jakiej tak bardzo jej brakowało.
Kilka sekund później sielanka została brutalnie przerwana.
Do gabinetu wpadły Hancer i Sila. Zastały Engina siedzącego na podłodze i Cihana stojącego nad nim z twarzą napiętą od furii. Sila natychmiast podbiegła do prawnika i pomogła mu się podnieść. Engin, nadal oszołomiony i z krwią na wardze, nie powiedział ani słowa. Opuścił gabinet razem z Silą, zostawiając Hancer sam na sam z Cihanem.
Kobieta spojrzała na niego z bólem i niedowierzaniem.
– Co ty zrobiłeś? – zapytała ostro, mierząc go stanowczym wzrokiem.
Cihan oddychał ciężko. W jego twarzy wciąż było widać gniew, lecz pod nim kryło się coś znacznie głębszego – czysta rozpacz.
– To, co chciałem zrobić samemu sobie – odparł niskim, zduszonym głosem. – Przez ciebie nie poznaję już samego siebie.
Chciał odejść, ale Hancer chwyciła go za ramię i zatrzymała.
– W takim razie pozwól, że pomogę ci się z tym zmierzyć – powiedziała. – Nie masz problemu z Enginem. Masz problem ze mną. W głębi duszy potrafisz go zrozumieć, bo stracił siostrę. Chwycił się nadziei, której tak bardzo potrzebował. Miał podejrzenia, ale się pomylił. To ja wywierałam na niego presję. To ja popchnęłam go do tych wszystkich działań. Jeśli ktoś powinien zostać ukarany, to ja.
Jej głos zadrżał, ale nie cofnęła się ani o krok.
– Nie możesz mnie ukarać, więc uderzasz w innych. Ale spójrz, stoję przed tobą. Cokolwiek chcesz zrobić, jakkolwiek chcesz mnie zranić, zrób to. Dalej, Cihanie. Jestem tutaj.
Cihan spojrzał na nią z bólem, który na moment odebrał mu całą surowość. Jego złość nie zniknęła, lecz pękła pod ciężarem uczuć, których nie potrafił już ukryć.
– Mam cię ukarać? – zapytał gorzko. – Mam cię skrzywdzić? Ty naprawdę nic nie rozumiesz. Moja dusza cierpi za każdym razem, gdy cię ranię. Kiedy próbuję cię skrzywdzić, czuję, jakby rozpadała się jakaś część mnie.
Hancer zamarła. Łzy spływały jej po policzkach, ale nie odwróciła wzroku.
– Chcę o tobie zapomnieć, Hancer – ciągnął Cihan. – Obiecałem coś mojemu synowi. Obiecałem, że nie będę miał nikogo oprócz niego. A teraz… zniknął z moich ramion. Za każdym razem, gdy na ciebie patrzę, widzę osobę, przez którą do tego doszło.
Jego głos stwardniał, choć w oczach wciąż miał ból.
– Jeśli masz choć odrobinę sumienia, nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy.
Odwrócił się gwałtownie i wyszedł z gabinetu, zostawiając Hancer samą. Kobieta stała bez ruchu, z twarzą mokrą od łez, jakby każde jego słowo odebrało jej resztki sił.
Derya i zamknięty salon
W tym samym czasie Derya ciągnęła za sobą wózek na zakupy. Zatrzymała się na chodniku przed salonem fryzjerskim i z uwagą spojrzała w witrynę. Lokal był zamknięty.
– Wiedziałam – mruknęła z satysfakcją. – Mukadder nie dała jej żadnych pieniędzy. Mnie dała ledwie bransoletki, więc niby dlaczego Yonca miałaby dostać od niej tyle, żeby kupić cały salon? Niepotrzebnie się zdenerwowałam.
W tej samej chwili chodnikiem przechodził mężczyzna. Derya od razu go zatrzymała.
– Proszę pana, mogę o coś zapytać? Przyszłam do fryzjerki, ale widzę, że zakład jest zamknięty. Wie pan może, kiedy znowu go otworzą?
Mężczyzna spojrzał na salon, po czym wzruszył ramionami.
– Właścicielka wyjechała. Kilka tygodni temu spakowała rzeczy i zamknęła interes. Od tamtej pory nikt się tu nie pojawił.
Twarz Deryi natychmiast się rozpromieniła.
– Cudownie. Bardzo dziękuję. Miłego dnia.
Gdy mężczyzna odszedł, Derya odwróciła się ponownie w stronę zamkniętej witryny.
– No proszę, oszustka Yonca. Jeszcze się chwaliła, że niby kupiła salon.
Wtedy z lokalu wyszło dwóch mężczyzn. Jeden wyglądał na właściciela, drugi na pośrednika nieruchomości. Derya instynktownie cofnęła się o krok i nadstawiła uszu.
– Opróżnij lokal i znajdź mi nowego najemcę – polecił właściciel.
– To może trochę potrwać, ale gdy tylko pojawi się ktoś zainteresowany, od razu dam panu znać.
Derya zamarła, a potem na jej twarzy powoli pojawił się pełen nadziei uśmiech. Może marzenie o własnym salonie fryzjerskim wcale nie było jeszcze stracone.
Tajemniczy prezent Engina
Wieczorem Sila siedziała naprzeciwko Engina i ostrożnie opatrywała jego twarz. Na policzku mężczyzny ciemniał siniak po ciosie Cihana, a na rozciętej wardze wciąż widać było ślad krwi.
– Co za chuligan! – prychnęła. – Jak mógł cię uderzyć, jakbyś był jego największym wrogiem? I dlaczego w ogóle mu na to pozwoliłeś?
Engin skrzywił się lekko, bardziej z goryczy niż z bólu.
– Obaj tego potrzebowaliśmy. Ja zasłużyłem na lanie, a on musiał na kimś wyładować swoją złość.
Sila spojrzała na niego z niedowierzaniem.
– Przestań obwiniać siebie. Który to już raz, gdy Beyza ucieka z domu?
Engin uniósł wzrok. W jego spojrzeniu pojawiło się zaskoczenie.
– Skąd wiesz, że uciekała już wcześniej? Nigdy nie opowiadałem ci o Beyzie aż tyle.
Sila zamarła. Zrozumiała, że powiedziała za dużo.
– Cóż… po prostu wywnioskowałam to z rozmów z Hancer.
Szybko podniosła się z kanapy, ale Engin chwycił ją delikatnie za rękę. Sila westchnęła i ponownie usiadła.
– To wszystko nie jest twoim problemem – powiedział spokojniej. – Dziękuję ci. Twoja przyjaźń naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Później, gdy zabrała przybory opatrunkowe do jego pokoju, wysunęła szufladę nocnej szafki. W środku dostrzegła niewielkie pudełko przewiązane ciemną, elegancką kokardą.
– Dla kogo kupił ten prezent? – przemknęło jej przez myśl.
Zamknęła szufladę i wyszła, choć obraz tajemniczego pudełka nie dawał jej spokoju. Ciekawość zwyciężyła. Wróciła, upewniła się, że nikogo nie ma, i otworzyła pudełko. W środku leżała delikatna, ciemna apaszka ozdobiona drobnym, kwiatowym wzorem w odcieniach fioletu, różu i zieleni. Do prezentu dołączona była koperta.
Już miała ją otworzyć, gdy z korytarza dobiegł odgłos kroków. Pośpiesznie odłożyła wszystko na miejsce i uciekła do kuchni.
Chwilę później pojawił się Engin.
– Dlaczego wstałaś? – zapytał.
– Zachciało mi się pić – odpowiedziała szybko.
– A ja zgłodniałem. Chciałem zrobić sobie tosty.
– Zrobiłabym ci, gdybyś powiedział.
– Naprawdę uważasz, że jestem aż tak niegrzeczny, żeby budzić cię w nocy tylko po to, żebyś zrobiła mi tosty?
Rozmowa skończyła się szybko, ale Sila była już pewna, że prędzej czy później dowie się, dla kogo Engin przygotował ten prezent.
Rozmowa Hancer i Meliha
Melih wszedł do salonu i usiadł obok Hancer na różowej kanapie. Dziewczyna siedziała ze spuszczoną głową.
– Wszystko w porządku? – zapytał cicho.
Hancer pokręciła głową.
– Nie. W firmie zapanował prawdziwy chaos… Beyza uciekła z domu z dzieckiem. Powiedziała Cihanowi, że już nigdy więcej nie pozwoli mu go zobaczyć. Cihan ma rację, że mnie nienawidzi.
– Przestań. Nie możesz obwiniać się za wszystko.
– Serce mi pęka, kiedy widzę, jak cierpi z tęsknoty za synem. My też będziemy mieli dziecko. Chciałabym mu powiedzieć, że ono również go potrzebuje, ale nie mogę. Najpierw muszę odpokutować swoje błędy. Muszę pomóc mu odzyskać Cihana Gurura.
Melih spojrzał na nią uważnie.
– Jeśli to zrobisz, na zawsze oddzielisz swoje dziecko od ojca.
– Nie mogę powiedzieć mu prawdy, kiedy walczy o odzyskanie syna. Muszę odnaleźć Beyzę, przeprosić ją i przekonać, żeby jak najszybciej wróciła do domu z dzieckiem.
– Czyli chcesz, żeby Cihan i Beyza nadal byli małżeństwem?
– Muszę to zrobić, bo ich małżeństwo rozpadło się przeze mnie. Ale jeśli jesteś już zmęczony… jeśli nie chcesz dłużej w tym uczestniczyć, zrozumiem.
– Skąd ci to przyszło do głowy? Myślę tylko o twoim szczęściu. Jeśli Beyza i Cihan się rozwiodą, będziesz mogła wreszcie mieć życie, na jakie zasługujesz.
Hancer spuściła wzrok.
– Ja też byłam takim dzieckiem, Melihu. Wiem, co znaczy dorastać bez matki i ojca. Dlatego w moim sercu nie ma miejsca na miłość, która miałaby rozdzielić dziecko z ojcem.
Yonca grozi Beyzie
Beyza nie mogła znieść płaczu dziecka. Rozciągnęła się wygodnie na turkusowej kanapie, włożyła słuchawki do uszu i włączyła muzykę, odcinając się od wszystkiego.
Do pokoju wbiegła Yonca, zaalarmowana krzykiem syna. Poszła do łazienki tylko na chwilę, zostawiając Cihana Gurura pod opieką Beyzy, ale nawet te kilka minut okazało się zbyt wiele.
Widząc, że Beyza leżała niewzruszona, Yonca chwyciła poduszkę i cisnęła nią w nią z całej siły.
– Co robisz?! – oburzyła się Beyza, wyciągając słuchawki.
– Zostawiłam ci dziecko na pięć minut! A ty jesteś tak nieodpowiedzialna, że mały aż zanosił się od płaczu!
– Jest do tego przyzwyczajony – odparła Beyza z lodowatą obojętnością.
Yonca spojrzała na nią z niedowierzaniem.
– Boże… Chyba nie zapomniałaś, że to dziecko jest twoim ratunkiem, prawda?
– Myślę, że dla ciebie również jest ratunkiem. Ile za niego dostałaś?
Twarz Yoncy stężała.
– Zrobiłam to, bo nie miałam wyboru. Oddałam go tobie, żeby miał dobre życie.
– Mów sobie, co chcesz…
Yonca rzuciła się ku niej i gwałtownie chwyciła ją za włosy.
– Jeśli jeszcze raz zobaczę, że źle go traktujesz, zniszczę cię! Zrozumiałaś?!
– Nic nie możesz mi zrobić! Puść mnie!
Yonca pociągnęła ją jeszcze mocniej, a potem boleśnie wykręciła jej rękę.
– Mogę zrobić bardzo dużo! Groźby się skończyły. Wiesz, co zrobię teraz? Ukarzę cię własnymi rękami. Zabiję cię i nawet nie mrugnę. Zakopię cię tam, gdzie nikt cię nie znajdzie. Na przykład w ogrodzie twojego ojca.
Beyza pobladła. Po raz pierwszy w jej oczach pojawił się prawdziwy strach.
– Czy kiedykolwiek przyszłoby mu do głowy, że jego córka leży w grobie, który sam wykopał?
Beyza poderwała się z kanapy, wyraźnie wytrącona z równowagi.
– Oszalałaś?
– Nie widzę, żebyś się nim opiekowała! Nie musisz kochać go tak jak ja. Wystarczy odrobina czułości. A jeśli nie potrafisz, to przynajmniej udawaj.
Yonca wzięła malca na ręce i wyszła z pokoju. Cihan Gurur natychmiast ucichł.
Beyza została sama na kanapie.
– Ona naprawdę oszalała… – wyszeptała do siebie.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 162. Bölüm i Gelin 163. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
