W drewnianej szkatułce, którą Nana dostała od Poyraza, starannie układa ich wspólne fotografie — jedną po drugiej, jak najcenniejsze skarby. Kiedy kończy, siadają razem na skraju łóżka i zaczynają przeglądać zdjęcia, zatapiając się w ciepłych wspomnieniach.
— Nasze pierwsze zdjęcie, w drodze powrotnej ze ślubu… — mówi cicho Poyraz, biorąc jedną z fotografii do rąk. W jego głosie słychać nostalgię i dumę. — Pamiętasz? Mert wtedy naprawdę się postarał i zrobił nam całą serię. — Uśmiecha się do Nany. — Przeszliśmy razem długą drogę, żono. W mgnieniu oka nazbierało się tyle wspomnień… A dziś mija dokładnie pół roku od dnia, kiedy zostaliśmy mężem i żoną. Ten dzień też musimy uwiecznić.
Nana z uśmiechem kręci głową:
— Żebyśmy mogli pokazać urzędnikowi, gdy znowu przyjdzie?
— Nie — odpowiada Poyraz miękko. — To wspomnienie jest tylko dla mnie. Dla nas. Wyjątkowe pół roku… z moją szaloną kobietą.
Sięga po telefon i robi im wspólne selfie, zatrzymując tę chwilę na zawsze.
Pelin siedziała na łóżku, wpatrując się w dawne zdjęcie — ona i Poyraz, jeszcze jako para.
— Jak mogłam cię stracić? — wyszeptała. — To ja powinnam być dziś twoją żoną…
Przed oczami stanęła jej scena z salonu: Poyraz wręczający Nanie szkatułkę z biletami i mówiący, że ich podróż będzie trwała do ostatniej stacji.
Ciche pukanie przerwało jej myśli. W progu stanęła Cansel z filiżanką herbaty.
— Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. Pomyślałam, że dobrze ci zrobi gorąca herbata.
— Dlaczego jej nie chciałaś? — zapytała Pelin o Nanę.
Cansel parsknęła pogardliwie:
— Bo kto chciałby brudną, uliczną dzikuskę? To Poyraz ją tu przyprowadził. Przygarnął ją z ulicy jak kota, a w bonusie dostał małego Yusufa. Ale nie martw się. Nie jest powiedziane, że doczekają rocznicy.
— Dlaczego? Przecież wyglądają na szczęśliwych.
— Nie daj się zwieść pozorom. Piorun może uderzyć w każdej chwili.
Cansel wyszła, a na twarzy Pelin pojawił się cień uśmiechu i iskra nadziei, że może jeszcze odzyska Poyraza.
W środku nocy dom przeszył krzyk. Aynur wierciła się na kanapie:
— Jestem niewinna! Nie… nie zamykajcie mnie!
Sinan zerwał się i uklęknął obok niej.
— Spokojnie, już dobrze. To tylko sen.
Zaprowadził ją do kuchni i przygotował mleko z miodem.
— Wujek Durmuş zawsze mi je parzył, gdy miałem koszmary jako dziecko w internacie. Mówił, że nie ma nic bardziej kojącego.
— Dlaczego się pan uśmiecha? — zapytała Aynur.
— Bo wyglądasz zabawnie z pianą na nosie — odparł i delikatnie otarł jej nos.
Nana próbowała robić na drutach, ale utknęła. Cennet usiadła obok i zaczęła ją instruować.
W salonie pojawiła się Cansel, a potem Pelin.
— Dla kogo robisz te rękawiczki? — zapytała Pelin chłodno.
— Dla mojego męża — odpowiedziała spokojnie Nana.
— Cóż… ja też podarowałam Poyrazowi rękawiczki. Na naszą pierwszą miesięcznicę. Oczywiście były z prawdziwej skóry.
Cennet zdjęła okulary i spojrzała na Pelin surowo:
— Wiesz, co się stało z tymi twoimi rękawiczkami? Oddał je potrzebującym. Bo najlepszy prezent to taki, który jest wykonany własnymi rękami. Ma wartość, której nie da się wyrazić ani skórą, ani diamentami.
— Tak jak pudełko, które Poyraz zrobił dla mnie własnoręcznie — dodała cicho Nana.
W tym czasie Poyraz dostał informację o dużym zamówieniu z zagranicznej korporacji. Mert był zachwycony, ale Poyraz podejrzliwy.
— Duża spółka holdingowa zaprasza nas za dwie godziny? Jaka poważna korporacja tak działa?
Sprawdzili: właścicielem holdingu Jener jest Mehmet Jener, a 30% udziałów ma Atakan Özgüçlü.
— Wiedziałem, że coś tu śmierdzi. To była pułapka… — powiedział Poyraz i zawrócił.
Pelin odebrała telefon z nieznanego numeru. Głos przedstawił się jako policja:
— Numery twojego pojazdu to 34 PGCL 8778? Ten pojazd został użyty do popełnienia przestępstwa w Bursie.
— To niemożliwe! Mój samochód stoi w Stambule… Czy to nie są fałszywe tablice?!
— Mogą być. Potrzebujemy twojego oświadczenia.
Pelin nie chciała iść sama. Nana postanowiła pójść z nią.
W tym samym czasie luksusowy SUV Atakana zatrzymał się przed komisariatem.
— Pani Pelin, jak tylko się dowiedziała, poszła na komisariat — zameldował ktoś przez telefon.
— Nie fatygujcie się. Sam zajmę się swoją siostrą. Teraz jest bez ochrony… — powiedział Atakan.
Przy wejściu spotkał Poyraza.
— Czekasz na Pelin, panie Atakanie? Próbowałeś złapać ją i wciągnąć mnie w pułapkę, ale nie tym razem.
— Robię to wszystko dla jej dobra — odparł lodowato Atakan.
— Twoja siostra jest bezpieczna właśnie dlatego, że trzymam ją z dala od ciebie. I tak zostanie — aż do dnia rozprawy.
