Naprawdę pozwoliłeś mu tak cię potraktować? – zapytała z oburzeniem. – Zachował się jak ktoś, kto kompletnie stracił nad sobą kontrolę.
Engin skrzywił się lekko.
– Może właśnie tego obaj potrzebowaliśmy – odpowiedział. – Ja miałem swoje za uszami, a Cihan musiał gdzieś wyrzucić cały ten gniew.
Sila natychmiast pokręciła głową.
– Nie możesz brać odpowiedzialności za wszystko. Beyza przecież nie pierwszy raz znika z domu. Naprawdę zamierzasz obwiniać się za każdą jej decyzję?
Engin nagle spojrzał na nią uważniej.
– Skąd wiedziałaś, że zdarzało się to wcześniej?
Sila na moment zesztywniała.
Dopiero po chwili zorientowała się, że powiedziała o jedno zdanie za dużo.
– Po prostu… wywnioskowałam to z tego, co mówiła Hancer – odpowiedziała, próbując zabrzmieć swobodnie.
Engin nadal patrzył na nią podejrzliwie, ale nie drążył tematu.
Sila szybko wstała, chcąc zakończyć rozmowę, lecz mężczyzna delikatnie ujął ją za dłoń.
Nie próbował jej zatrzymywać siłą. Jego gest przypominał raczej cichą prośbę, żeby jeszcze została.
Sila westchnęła i ponownie usiadła.
– To wszystko nie powinno cię w ogóle dotyczyć – powiedział Engin spokojniej. – A jednak przejmujesz się tym, co się z nami dzieje. Wciągnęliśmy cię w rodzinny chaos, a ty nadal jesteś obok.
Spojrzał na nią z wdzięcznością.
– Dziękuję. Naprawdę cenię twoją przyjaźń.
Sila wyraźnie złagodniała.
– Nie masz za co dziękować – odpowiedziała. – Ty też mi pomogłeś. Dałeś mi miejsce do życia i pracę. Po prostu jesteśmy sobie coś winni.
Po zakończeniu opatrywania zebrała ze stolika wszystkie rzeczy i zaniosła je do pokoju Engina.
Gdy odkładała je na miejsce, przypadkiem wysunęła szufladę nocnej szafki.
W środku znajdowało się niewielkie, eleganckie pudełko przewiązane ciemną kokardą.
Sila zatrzymała się.
Przez kilka sekund nie potrafiła oderwać od niego wzroku.
Od razu zaczęła się zastanawiać, co znajdowało się w środku i dla kogo Engin przygotował prezent.
Jeszcze bardziej zaciekawiło ją to, dlaczego schował go właśnie tutaj.
Po chwili jednak sama siebie skarciła.
– To nie moja sprawa – szepnęła.
Zamknęła szufladę i wyszła z pokoju.
Mimo to tajemnicze pudełko nie dawało jej spokoju.
Im bardziej próbowała o nim nie myśleć, tym bardziej zastanawiała się, komu Engin zamierzał je podarować.
