Hancer weszła za parawan oddzielający łóżko Cihana od reszty oddziału. W sali było cicho, niemal duszno od napięcia. Cihan leżał blady i wyraźnie osłabiony, przykryty jasnym kocem. Obok niego stała kroplówka, a chłodne światło lampy tylko podkreślało jego zmęczenie.
Kiedy usłyszał kroki, otworzył oczy.
Widząc Hancer, od razu spoważniał.
– Po co tu przyszłaś? – zapytał chłodno. – Najpierw wszystko komplikujesz, a potem pojawiasz się przy mnie jak wybawicielka. Chcesz teraz usłyszeć podziękowania?
Hancer zacisnęła dłonie.
Tym razem jednak nie zamierzała wdawać się z nim w kolejną kłótnię.
– Nie przyszłam się tłumaczyć ani z tobą walczyć – odpowiedziała. – Mam ci do przekazania coś ważnego.
Cihan odwrócił wzrok.
– Nie interesuje mnie to. Wyjdź.
– Cihan, posłuchaj mnie.
– Powiedziałem, żebyś wyszła.
Hancer wiedziała, że jeśli teraz odpuści, może nie dostać drugiej szansy.
Zrobiła krok w jego stronę.
– Wiem, gdzie jest Cihan Gurur.
Cihan natychmiast spojrzał na nią.
Cały gniew zniknął z jego twarzy w jednej chwili.
Spróbował się podnieść, choć wyraźnie brakowało mu sił.
– Co powiedziałaś?
Hancer podeszła jeszcze bliżej.
– Znalazłam miejsce, w którym ukrywa się Beyza.
Cihan patrzył na nią z napięciem.
– Gdzie?
– U Yoncy.
Te dwa słowa wystarczyły.
Cihan wyglądał tak, jakby nagle zapomniał, że jeszcze chwilę wcześniej leżał na oddziale ratunkowym.
***
Tymczasem na korytarzu Mukadder nie mogła znaleźć sobie miejsca.
Siedziała obok Sinem, ale co kilka sekund spoglądała w stronę drzwi prowadzących na oddział.
– Mamo, uspokój się trochę – poprosiła Sinem. – Zaraz sama źle się poczujesz.
Mukadder prychnęła.
– Jak mam być spokojna? Ta kobieta nie daje Cihanowi chwili wytchnienia. Gdzie on, tam zaraz pojawia się Hancer.
Sinem próbowała ją uciszyć, ale wtedy drzwi oddziału nagle się otworzyły.
Na korytarzu pojawił się Cihan.
Był nadal blady, a jedną dłoń trzymał przy piersi, lecz poruszał się szybko i zdecydowanie.
Mukadder poderwała się z miejsca.
– Cihan! Dokąd ty idziesz?!
Syn nawet się nie zatrzymał.
Minął ją, jakby w ogóle nie usłyszał pytania, i ruszył w stronę wyjścia.
W tej chwili liczyła się dla niego tylko jedna rzecz.
Wiedział już, gdzie znajdował się jego syn.
I nie zamierzał czekać ani minuty dłużej.
