Engin pojawił się w rezydencji i od razu skierował się do gabinetu Cihana.
Cihan stał przy biurku, pogrążony we własnych myślach. Kiedy zauważył przyjaciela, spojrzał na niego z wyraźnym dystansem.
– Co cię tu sprowadza, mecenasie?
– Usłyszałem, że źle się czułeś. Przyszedłem sprawdzić, jak się trzymasz.
Cihan podszedł bliżej i przyjrzał się jego twarzy. Ślady po bójce wciąż były widoczne.
– Patrząc na ciebie, to raczej ja powinienem pytać o zdrowie.
Engin uśmiechnął się krzywo.
– Przynajmniej wiem już, że dostałem za coś.
Cihan spojrzał na niego łagodniej.
– Dlaczego wróciłeś, Engin?
Przyjaciel westchnął.
– Bo czasami człowiek musi dojrzeć do prostych rzeczy. Dzisiaj usłyszałem, że prawdziwy przyjaciel nie odchodzi tylko dlatego, że ktoś w złości każe mu zniknąć.
Po chwili dodał:
– Dlatego jestem. Nie po to, żeby się kłócić. Chcę ci pomóc.
Na twarzy Cihana pojawił się lekki uśmiech.
– Usiądź.
Obaj zajęli miejsca przy biurku.
Przez chwilę panowała cisza. Po wszystkim, co wydarzyło się między nimi, samo to, że znowu siedzieli naprzeciwko siebie, wiele znaczyło.
W końcu Cihan przeszedł do rzeczy.
– Potrzebuję naprawdę dobrego prawnika od rozwodów.
Engin udał, że głęboko się zastanawia.
– Znam jednego. Nazywa się Engin. Podobno całkiem niezły.
Cihan parsknął cicho.
Lekka atmosfera trwała jednak tylko chwilę.
– Rozmawiałeś z Beyzą? – zapytał Engin.
– Tak. Nic z tego nie wyszło. Mam dość jej gier. Chcę tylko jednego: opieki nad synem.
Engin natychmiast spoważniał.
– Musisz przygotować się na to, że nie będzie łatwo. Nawet jeśli podważymy waszą umowę, Cihan Gurur jest bardzo mały. W takiej sytuacji pozycja matki zwykle jest bardzo silna.
Cihan zacisnął szczękę.
– Beyza nie powinna sprawować nad nim opieki. Zachowuje się coraz bardziej nieprzewidywalnie.
– Rozumiem twoje obawy.
– Naprawdę? – przerwał mu Cihan. – Ta kobieta pozwoliła mi uwierzyć, że mój syn znajduje się w wózku staczającym się prosto pod samochód. Używa dziecka, żeby mnie torturować.
Engin milczał przez chwilę.
– Właśnie dlatego mówię, że musimy działać rozsądnie. Jeśli chcesz pozostać blisko syna, być może na razie będziesz musiał znaleźć z Beyzą jakieś rozwiązanie.
Cihan pokręcił głową.
– Z nią nie da się dojść do porozumienia.
– Mogę spróbować z nią porozmawiać.
Cihan spojrzał na niego pytająco.
– Czuję, że ponoszę część odpowiedzialności za to, co się wydarzyło – wyjaśnił Engin. – Pozwól mi przynajmniej spróbować.
– Nic z tego. Beyza nie chce rozmawiać z tobą.
– Więc z kim?
Cihan zawahał się.
– Z Hancer.
Engin uniósł brwi.
– To akurat nie musi być problem. Powiemy jej, o co chodzi. Jestem pewien, że pomoże.
Twarz Cihana natychmiast stężała.
– Nie.
– Dlaczego?
Cihan odwrócił wzrok.
– Po tym wszystkim, co jej powiedziałem, nie mam prawa prosić jej o kolejną przysługę.
– W takim razie ja z nią porozmawiam.
– Powiedziałem: nie.
Engin przyjrzał mu się uważnie.
– Nie chcesz prosić Hancer. Nie chcesz też negocjować z Beyzą. To co zamierzasz zrobić?
Cihan milczał.
Engin spróbował jeszcze raz.
– Pozwól mi spotkać się z Beyzą. Może uda się znaleźć rozwiązanie, zanim wszystko jeszcze bardziej się zaostrzy.
Cihan pokręcił głową.
– Ty nadal nie rozumiesz. Beyzie nie chodzi o warunki rozwodu ani o kompromis.
Spojrzał przyjacielowi prosto w oczy.
– Chodzi jej o Hancer. Zawsze o nią chodziło.
Engin zamilkł.
Po chwili powoli skinął głową.
– W takim razie rzeczywiście mamy problem.
Oparł się o fotel.
– Wygląda na to, że to dopiero początek. Najgorsze może być jeszcze przed nami.
Cihan odpowiedział bez chwili wahania.
– Niech będzie.
Jego spojrzenie stwardniało.
– Jeśli muszę walczyć o syna, będę walczył do końca.
