Beyza wróciła do mieszkania ojca z uniesioną głową, jakby właśnie odniosła wielkie zwycięstwo. Miała na sobie czarny, skórzany płaszcz przewiązany w talii, spod którego wystawał jasnoróżowy mankiet koszuli. Stanęła przed Nusretem, z dumnym uśmiechem poprawiła włosy i powoli uniosła dłoń. Na jej palcu błyszczała złota obrączka.
— Możesz mi pogratulować, tato — oznajmiła z satysfakcją. — Przed tobą stoi Beyza Develioglu. Jedyna żona Cihana Develioglu.
Nusret spojrzał na obrączkę, a potem na córkę. Na jego twarzy pojawił się ostrożny uśmiech.
— Brawo, córko. Czyli założył ci obrączkę.
Beyza na moment zawahała się, lecz szybko zamaskowała zakłopotanie pewnym gestem dłoni.
— No… nie do końca tak było. Sama ją sobie założyłam. Cihan nawet nie zadał sobie trudu, żeby włożyć swoją, ale to nie ma znaczenia.
— Daj spokój — odparł Nusret, rozkładając ręce. — To naprawdę nie ma znaczenia. Ilu mężczyzn w ogóle nosi obrączkę? Najważniejsze, że wrócisz do rezydencji. Wbij tam mocno pazury i więcej się stamtąd nie ruszaj. Nie chcę kolejnych problemów, Beyzo.
Po tych słowach odwrócił się i wyszedł z salonu. Beyza została sama. Odłożyła torebkę na stolik, jeszcze raz spojrzała na obrączkę i uśmiechnęła się szeroko. W jej oczach znów pojawił się ten sam upór, który nie pozwalał jej pogodzić się z żadną porażką.
— Kaprysy młodości muszą zostać spełnione — powiedziała cicho, z zadowoleniem obracając złoty krążek na palcu. — Myślisz, że wygrałeś, panie Cihanie? Nie nazywam się Beyza, jeśli nie odnowię przysięgi małżeńskiej na oczach Hancer, trzymając nasze dziecko na rękach.
Beyza weszła do rezydencji pewnym, niemal triumfalnym krokiem.
W jednej ręce trzymała fotelik z małym Cihanem Gururem, w drugiej prowadziła złotą walizkę, która turkotała cicho po lśniącej posadzce. Wyglądała tak, jakby nie wracała po długiej nieobecności, lecz po prostu odzyskiwała miejsce, które od zawsze uważała za swoje.
Fadime znieruchomiała na jej widok. Beyza natychmiast to zauważyła.
— Co się tak patrzysz? — rzuciła chłodno. — Weź go. Dziecko stęskniło się za domem. Zanieś go do jego pokoju.
Pokojówka bez słowa podeszła i przejęła od niej fotelik. W tym samym momencie w holu pojawiły się Gülsüm, Sinem i Mine. Dziewczynka od razu wspięła się na palce i zajrzała do środka.
— Och, przyszedł Cihan Gurur! — zawołała z radością.
Fadime spojrzała na nią łagodniej.
— Stęskniłaś się za swoim kuzynem?
— Tak! Bardzo!
— Chodź więc, zaniesiemy go razem do pokoju.
Mine z zapałem ruszyła za Fadime, która niosła fotelik z dzieckiem. Po chwili obie zniknęły w korytarzu, a w przestronnym holu zostały tylko Beyza, Gülsüm i Sinem.
Beyza przesunęła spojrzeniem po stojących przed nią kobietach.
— Gülsüm, zanieś to do mojego pokoju — poleciła, wskazując walizkę.
Mówiąc to, celowo obróciła dłoń tak, by złota obrączka błysnęła w świetle.
Na twarzach Gülsüm i Sinem natychmiast pojawił się szok.
Beyza uśmiechnęła się z udawaną niewinnością.
— Co tak patrzycie? To obrączka ślubna. Mój mąż mi ją założył. Przecież nie będziemy kłócić się wiecznie.
Sinem przez chwilę milczała. Jej spojrzenie zatrzymało się na złotym krążku, a potem powoli wróciło do twarzy Beyzy.
— Cóż mogę powiedzieć? — odezwała się w końcu cicho. — Życzę ci szczęścia.
— Dziękuję — odparła Beyza z wyraźnym zadowoleniem. — Gdzie jest ciocia?
— W swoim pokoju.
— Pójdę do niej. Na pewno się za mną stęskniła.
Po tych słowach Beyza ruszyła w stronę pokoju Mukadder. Gülsüm chwyciła rączkę walizki i odprowadziła ją wzrokiem, po czym również opuściła hol.
Sinem została sama.
Stała nieruchomo pośrodku ogromnego, jasnego wnętrza. Jeszcze przed chwilą próbowała zachować uprzejmy spokój, ale teraz nie musiała już niczego udawać.
Powrót Beyzy oznaczał więcej niż tylko jej ponowne pojawienie się w rezydencji.
Oznaczał, że Cihan nie zamierzał wrócić do Hancer.
A jeśli Cihan nie wróci do Hancer, Hancer pozostanie przy Melihu.
Sinem poczuła bolesny ucisk w sercu.
Jedna obrączka na palcu Beyzy wystarczyła, by zamknąć przed nią drogę do człowieka, którego wciąż kochała.
I wtedy zrozumiała, że powrót Beyzy nie był początkiem spokoju.
Był kolejnym ciosem.
Cihan wszedł do gabinetu spokojnym, lecz stanowczym krokiem. Przy jego biurku siedziała już Fusun Kaba. Kobieta miała wyprostowane plecy, dłonie złożone na kolanach i twarz napiętą tak mocno, jakby od dawna przygotowywała się na tę rozmowę, a mimo to wciąż nie była na nią gotowa.
Cihan zamknął drzwi, przeszedł za biurko i usiadł naprzeciwko niej. Przez chwilę milczał.
— Nie sądziłem, że jeszcze się spotkamy, pani doktor.
Fusun drgnęła niemal niezauważalnie.
— Nie jestem już lekarką — powiedziała w końcu cicho, ale z wyraźną goryczą. — Prawo do wykonywania zawodu zostało mi odebrane. Przez ciebie.
Na twarzy Cihana nie pojawił się cień współczucia.
— Nie doszłoby do tego, gdybyś wykonywała swoją pracę tak, jak powinnaś.
— W porządku. Ukarałeś mnie. Czego jeszcze ode mnie chcesz?
— Nie ja cię ukarałem — odparł chłodno Cihan. — Dosięgła cię sprawiedliwość.
Kobieta spojrzała na niego ostrożnie.
— Do czego zmierzasz?
Cihan bez pośpiechu wysunął szufladę biurka. Wyjął z niej kopertę, a potem kilka fotografii. Położył je na blacie i przesunął w stronę Fusun. Kobieta zerknęła na zdjęcia i natychmiast zamarła.
— Od jak dawna znasz Beyzę? — zapytał cicho, lecz w jego głosie pobrzmiewała groźba. — To ona namówiła cię do terapii Hancer?
Fusun uniosła wzrok, ale nie potrafiła długo patrzeć mu w oczy.
— Dlaczego pytasz mnie? Zapytaj swoją żonę.
— Teraz pytam ciebie.
— Nie muszę ci nic mówić — odpowiedziała. — A te zdjęcia niczego nie dowodzą.
Cihan lekko się uśmiechnął, ale w tym uśmiechu nie było ani odrobiny łagodności.
— A ja nie muszę ci niczego udowadniać.
W gabinecie zapadła ciężka cisza. Fusun wypuściła powietrze z płuc.
— Przede wszystkim powinieneś wiedzieć jedno. Twoja żona kocha cię bardziej niż cokolwiek innego.
Wieczorem Cihan wrócił do rezydencji. Nie zatrzymał się w salonie ani nie szukał rozmowy z domownikami. Od razu skierował się do pokoju syna. Wnętrze, jasne i starannie urządzone, wyglądało niemal bajkowo: na ścianie świeciło malowane słońce, obok łóżeczka widniały dziecięce wzory, a nad wszystkim wisiała tabliczka z imieniem Cihana Gurura.
W tej samej chwili drzwi otworzyły się szerzej.
— Niespodzianka! — zawołała wesoło Beyza.
Cihan odwrócił się i zobaczył żonę w sukni ślubnej. Miała na sobie białą, rozłożystą suknię o księżniczkowym kroju, z obszerną, połyskującą spódnicą i dopasowaną górą podkreślającą talię. Przezroczyste, koronkowe rękawy zdobiły drobne aplikacje, a dekolt i ramiona mieniły się delikatnym blaskiem.
Cihan zmrużył oczy i powoli podszedł bliżej.
— Pamiętasz? — zapytała Beyza z triumfującą czułością. — To suknia, którą miałam na naszym pierwszym ślubie.
— Tak, pamiętam — przyznał spokojnie.
Beyza wygładziła materiał na wysokości talii.
— Na drugi ślub nie mogłam jej założyć, bo byłam w ciąży. Ale wróciłam do dawnej formy. Twoja żona znowu mieści się w swojej sukni ślubnej. Masz szczęście.
Cihan spojrzał na nią uważnie.
— Cihan Gurur powiedział ci, żebyśmy odnowili przysięgę?
Beyza roześmiała się lekko.
— Oczywiście, że nie powiedział tego słowami. Ale wyczytałam to z jego oczu.
Na twarzy Cihana pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.
— Mój syn ma dobry pomysł. Jego życzenie jest dla mnie rozkazem.
Beyza westchnęła z zachwytu. Nie mogła wymarzyć sobie lepszej odpowiedzi. W tym uniesieniu nie zauważyła jednak chłodnego błysku w oczach Cihana. Nie dostrzegła, że jego spokój nie wynikał z czułości. Cihan grał, a ta zgoda była tylko kolejnym elementem jego planu.
— Naprawdę? — dopytała. — Odnowimy przysięgę?
— Tak jak powiedziałem — odparł Cihan.
— To wspaniale. Zorganizujemy uroczystość w ogrodzie albo tutaj, w domu.
— Będziemy świętować tak, jak sobie wymarzysz — powiedział Cihan. — Przygotuj wszystko. Tylko dobrze zastanów się, kogo chcesz zaprosić. Potem sporządź listę gości.
— Bardzo mnie uszczęśliwiłeś — szepnęła Beyza.
Podeszła do kołyski i ostrożnie wzięła Cihana Gurura na ręce. Następnie podała dziecko mężowi.
Cihan przyjął dziecko, a Beyza pochyliła się i pocałowała go w policzek. Była podekscytowana jak nastolatka, która po raz pierwszy uwierzyła, że jej marzenie właśnie się spełnia.
Nie wiedziała, że Cihan dokładnie na to liczył.
Hancer siedziała samotnie na różowej kanapie w salonie starego domu. Miała na sobie jasnoróżowy, pikowany szlafrok, a jej twarz była blada i zmęczona. W ciszy trzymała na kolanach notatnik. Przez chwilę wpatrywała się w pustą kartkę, jakby nie potrafiła znaleźć słów. W końcu chwyciła długopis i zaczęła pisać.
Nie wiem, co mam napisać, kochanie. Czuję się tak, jakbym spadała w otchłań, a wokół mnie nie było ani jednej gałęzi, której mogłabym się uchwycić. Popełniłam tyle błędów. Odepchnęłam od siebie mężczyznę, którego kocham.
Hancer przerwała pisanie. Powoli zamknęła notatnik i odłożyła go obok siebie. Potem objęła dłońmi zaokrąglony brzuch, jakby chciała ochronić dziecko przed bólem, który rozdzierał jej serce.
Łzy, które do tej pory próbowała powstrzymać, spłynęły po jej policzkach.
— Boże, daj mi siłę, żebym zniosła te wyrzuty sumienia — wyszeptała. — Moje dziecko ma tylko mnie.
Oparła głowę o kanapę i zacisnęła powieki.
Beyza stała przed dużym lustrem toaletki i powoli wcierała krem w dłonie. Miała na sobie czarny, satynowy szlafrok przewiązany w talii.
W odbiciu lustra widziała łóżeczko Cihana Gurura. Uśmiechnęła się do własnych myśli.
— Jesteś najlepszym planem, jaki kiedykolwiek stworzyłam — powiedziała cicho. — Wiedziałam, że dzięki tobie będę miała Cihana w garści.
Sięgnęła po flakon perfum i rozpyliła wokół siebie delikatną chmurę zapachu. Potem raz jeszcze spojrzała w lustro i ruszyła do gabinetu Cihana.
Mężczyzna siedział w fotelu za biurkiem. Zmęczenie w końcu go dopadło — miał zamknięte oczy, jedną dłoń opierał przy skroni.
Beyza weszła bezszelestnie, stanęła za nim i położyła dłonie na jego ramionach. Zaczęła masować go powoli, z udawaną czułością. Przez krótką chwilę Cihan, pogrążony w półśnie, poddał się temu dotykowi.
— Jest już późno — odezwała się słodko. — Nie chcesz pójść do łóżka?
Jej głos natychmiast wyrwał go z odrętwienia. Cihan otworzył oczy i gwałtownie odwrócił się w fotelu, strącając z ramion jej ręce.
— Muszę jeszcze trochę popracować — powiedział chłodno.
Beyza nie zamierzała tak łatwo się wycofać.
— Myślę, że na dziś wystarczy. Nie jesteś zmęczony?
Cihan przyjrzał jej się uważnie. Wstał, ujął jej dłoń i odezwał się niższym, bardziej miękkim głosem:
— Chcesz, żeby wszystko było jak za pierwszym razem? Jak wtedy, kiedy po raz pierwszy byłaś panną młodą?
Beyza zadrżała.
— Zatem czekaj na ten dzień tak, jak czeka każda narzeczona — powiedział Cihan. — Dobrej nocy.
Beyza zatrzymała się na progu, oszołomiona jego słowami i tonem.
— Tobie również — odparła cicho.
Wyszła na korytarz, ale nie od razu ruszyła do swojego pokoju. Przyłożyła dłoń do piersi, czując, jak szybko bije jej serce.
— To mały krok dla ludzkości, ale wielki dla mnie — szepnęła z zachwytem.
Uśmiechnęła się do siebie i odeszła. Jedno było pewne — tej nocy długo nie zdoła zasnąć.
Nie wiedziała jednak, że Cihan od początku grał. Pozwalał jej marzyć tylko po to, by później odebrać jej wszystko w chwili, gdy będzie najbardziej pewna swojego zwycięstwa.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją był odcinek 169 dostępny na oficjalnym kanale serialu w YouTube.
