Tego ranka w bagażniku samochodu Metina leżą kilof i łopata oblepione świeżą, ciemną ziemią. Zanim w rezydencji Develioğlu ktokolwiek dopije pierwszą herbatę, Metin spojrzy bratu prosto w oczy i wypowie jedno słowo, po którym Mukadder chwyci się za serce, a Gülsüm upuści talerz na marmurową posadzkę.
Noc była najdłuższa od lat. Mine nie wróciła na kolację, nie wróciła przed północą, nie wróciła nad ranem. Jej łóżko zostało pościelone, na parapecie w równym rzędzie siedzą lalki. W pokoju pali się lampka, bo wszyscy wiedzą, że mała boi się ciemności. Lampka pali się do świtu dla nikogo.
Hançer nie zmruży oka. Siedzi w holu z telefonem w dłoni, z drugą dłonią opartą na brzuchu. Co kilka minut dzwoni do znajomych Mine, do nauczycielki, do rodziców koleżanek. Wszędzie słyszy to samo: nie widzieliśmy.
– Ona tak bardzo boi się ciemności… Gdzie ona mogła spędzić całą noc? – szepcze do Cihana.
O świcie Gülsüm robi to, co zawsze, gdy świat się wali – gotuje. Śniadanie dla dziesięciu osób, choć nikt nie będzie w stanie przełknąć kęsa.
Mukadder schodzi wyprostowana, z perfekcyjnie ułożonymi włosami. Wciąż wierzy w wersję, którą usłyszała od syna – że Sinem uciekła, zabrała Mine i znikn
