— Jest za daleko. Lepiej znajdźmy jakieś schronienie.
Nie zdążyli jednak przejść daleko. Hancer zrobiła zaledwie kilka kroków, źle postawiła stopę i syknęła z bólu. Skręciła kostkę. Cihan natychmiast podtrzymał ją i pomógł usiąść z powrotem na pieńku.
— Poczekaj. Nie ruszaj się — powiedział z troską.
Gdy ból trochę zelżał, pomógł jej wstać. Hancer wsparła się na jego ramieniu i ruszyli powoli dalej. Szli ostrożnie, krok za krokiem, przez pustą, leśną drogę.
Nagle Hancer uniosła rękę i wskazała coś między drzewami.
— Spójrz! Tam chyba jest jakiś dom.
Cihan zmrużył oczy. Rzeczywiście, za gałęziami majaczył dach niewielkiej chaty.
— Wygląda na schronisko — ocenił. — I chyba nikogo tam nie ma. Zaczekaj tutaj. Sprawdzę.
Puścił rękę Hancer i podszedł do drewnianego budynku. Pociągnął za klamkę. Drzwi ustąpiły bez oporu. W środku panowała cisza i pustka.
Po chwili wrócił do Hancer.
— Zostaniemy tu dziś w nocy — oznajmił stanowczo.
Emir i Cemil szli chodnikiem w stronę domu. Mężczyzna trzymał chłopca blisko siebie i tłumaczył mu z powagą:
— Teraz będziesz trzymał ptasi post. Nie będziesz jadł ani pił przez kilka godzin przed iftarem. Ja też tak pościłem, kiedy byłem w twoim wieku. Wytrzymasz bez wody, prawda?
— Wytrzymam — zapewnił Emir.
Przechodzili właśnie obok salonu fryzjerskiego. Wejście było udekorowane czarno-złotymi balonami, a przed witryną ustawiono wysokie stoliki i kwiaty. Chłopiec zatrzymał się na chwilę i spojrzał na ozdoby z dziecięcą ciekawością.
— Czy jeśli poproszę, dadzą mi jednego balona? — zapytał.
— Kupię ci balon w sklepie — odpowiedział Cemil szybko, wyraźnie chcąc ominąć to miejsce.
Nie zdążył jednak zrobić kroku dalej. Ze środka wyszła Yonca. W rękach trzymała przezroczysty pojemnik z jedzeniem. Gdy tylko ich zobaczyła, uśmiechnęła się szeroko i podeszła do nich.
— Cemilu! — zawołała. — Wstydź się. Przechodzisz obok i nawet nie zajrzysz, żeby się przywitać?
— Trochę się spieszymy — odparł zakłopotany.
— Tak długo czekałam na was podczas otwarcia. Myślałam, że przynajmniej Derya przyjdzie, ale ona też się nie pojawiła. Nieważne. Zostawiłam dla was poczęstunek.
— Naprawdę nie trzeba…
— Nie mów tak. Dziecko przecież będzie głodne. Zaraz ci dam talerz, Emirze.
Chłopiec spojrzał na pojemnik, w którym pod pokrywką widać było małe, złociste wypieki, rumiane paszteciki, kawałek zawijanego böreka posypanego sezamem i równo ułożone ciemnozielone ruloniki sarmy.
— Dziękuję, ale ja poszczę — powiedział Emir, choć po jego spojrzeniu było widać, że jedzenie bardzo go kusiło.
Yonca natychmiast spoważniała.
— Przepraszam, nie pomyślałam. W takim razie zjesz po iftarze.
Cemil pokręcił głową, nadal niechętny przyjmowaniu czegokolwiek od Yoncy.
— Naprawdę nie trzeba.
— Nie jestem niewdzięczna, Cemilu — powiedziała łagodniej. — Wiem, ile dla mnie zrobiliście. Cokolwiek się wydarzyło, tego nigdy nie zapomnę. Zgódź się, proszę. Dziecko zje po iftarze, a ja poczuję się lepiej. Proszę, kochanie.
Podała pojemnik Emirowi. Chłopiec przyjął go ostrożnie obiema rękami. Cemil westchnął, ale nie zaprotestował. Położył dłoń na ramieniu chłopca i ruszył z nim dalej.
Kwadrans później weszli na podwórko.
— Emirze, nie powiemy twojej mamie, że dostaliśmy to od Yoncy, dobrze? — poprosił szeptem Cemil. — Twoja mama jest z nią pokłócona. Gdyby się dowiedziała, od razu wszystko by wyrzuciła.
— Nie martw się, nic nie powiem.
— Powiemy, że dostałem to od kolegi z kawiarni. Od Remziego, tego z długą brodą. Powiemy, że przygotowała to jego żona. Ty nic nie mów. Po prostu nie zaprzeczaj. Kłamstwo jest bardzo złe.
Weszli do środka. Derya natychmiast zauważyła pudełko w rękach syna.
— Co to takiego?
— To… — zaczął Emir, ale Cemil od razu wszedł mu w słowo.
— To zrobiła żona mojego przyjaciela, Remziego. Tego z długą brodą.
Derya zmrużyła oczy.
— A dlaczego dał to akurat tobie?
— Nie wiem. Nie pytałem. Chyba z dobrego serca.
Derya wzięła pojemnik i uniosła pokrywkę. W środku znajdowało się kilka rodzajów poczęstunku: rumiane, niewielkie wypieki, małe paszteciki, kawałek böreka z sezamem oraz około dziesięciu ciasno zwiniętych kawałków sarmy.
Spojrzenie Deryi zatrzymało się właśnie na nich.
— Nie są takie jak moje — oceniła z przekąsem — ale trzeba przyznać, że ładnie zwinięte. Równe jak ołówki.
Zamknęła pudełko i ruszyła do kuchni, żeby schować jedzenie do lodówki. Nie miała pojęcia, że patrzyła na tę samą sarmę, którą sama przygotowała, pomagając sąsiadce. I do której farszu dodała pewien dodatkowy składnik…
Melih wrócił z pracy, kiedy w starym domu panowała już wieczorna cisza. Wszedł po schodach powoli, jakby od progu wyczuwał, że coś było nie tak. W salonie nie paliło się światło, a chłodny półmrok wypełniał pomieszczenie. Różowa kanapa stała pusta, na stole nie było śladu obecności Hancer.
— Hancer? — zawołał, rozglądając się uważnie.
Odpowiedziała mu tylko cisza.
Zaniepokojony wyjął telefon i od razu wybrał jej numer. Czekał przez kilka sekund, ale zamiast jej głosu usłyszał automatyczny komunikat:
— Wybrany abonent jest w tej chwili niedostępny. Spróbuj ponownie później.
Melih opuścił rękę z telefonem. Na jego twarzy pojawił się cień niepokoju.
— Mam nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku, Hancer — powiedział cicho.
Zdjął kurtkę i dopiero wtedy zauważył kartkę leżącą na komodzie, tuż przy wazonie. Natychmiast po nią sięgnął. Rozpoznał pismo Hancer.
Nie chciałam przeszkadzać ci w pracy. Opowiadałam ci o wujku Ihsanie. Zwrócił się do fundacji z prośbą o pomoc, bo chciał poprawić nastrój swojej żony w ostatnich dniach jej życia. Zmarł minionej nocy. Cihan i ja pojechaliśmy na pogrzeb.
Melih przeczytał wiadomość do końca i ciężko westchnął. Sama myśl, że Hancer była teraz z Cihanem, ścisnęła mu serce. Nie chodziło o zazdrość ani o urażoną dumę. W głębi duszy wiedział, że między tą dwójką nadal istniało coś, czego nie dało się przeciąć jednym postanowieniem.
— Mam nadzieję, że więcej nie dasz się skrzywdzić — wyszeptał.
Z kartką w dłoni poszedł do swojego pokoju. Przy ścianie stała walizka, niemy dowód rozmowy z poprzedniego dnia i decyzji, która wciąż wisiała nad nimi jak cień. Melih zatrzymał się w progu. Spojrzał na nią długo, potem na list od Hancer.
— Wczoraj powiedziałaś mi, że chcesz, żebyśmy stąd wyjechali — powiedział w myślach. — A dziś jesteś z mężczyzną, którego kochasz. Los znowu was do siebie prowadzi. Naprawdę tego nie widzisz?
Zacisnął palce na kartce, aż papier zmiął się w jego dłoni. Po chwili rzucił go na łóżko.
— Nie mam prawa niczego ci mówić — przyznał gorzko. — Nawet nie potrafię wyznać ci prawdy. Nie potrafię powiedzieć, że kocham Sinem. Nie mam odwagi.
Usiadł ciężko na łóżku. W pokoju, obok spakowanej walizki, został sam ze swoją tajemnicą i świadomością, że każdy kolejny dzień jeszcze bardziej wikłał ich wszystkich w kłamstwo, z którego coraz trudniej było się wyplątać.
Cihan rozpalił ogień w starym, wolnostojącym piecu, który stał pośrodku niewielkiej drewnianej chaty. Wnętrze było skromne, ale miało w sobie surowe ciepło. Ściany z ciemnych bali pamiętały wiele zim, pod niskim sufitem wisiały proste ozdoby, a przy oknach falowały cienkie, jasne firanki. Pod ścianą stał stary stół, obok niego drewniane krzesło i kilka prostych sprzętów. Na jednej ze ścian wisiał obraz w złotej ramie, na drugiej kolorowa tkanina. W kącie leżały suche gałęzie, a obok pieca stał kosz z drewnem. Wszystko pachniało kurzem, drewnem i chłodem opuszczonego miejsca, które dopiero zaczynało budzić się do życia pod wpływem ognia.
Cihan dorzucił kilka gałązek do paleniska, po czym zdjął płaszcz i ostrożnie okrył nim Hancer. Kobieta siedziała tuż przy piecu, zmarznięta i zmęczona po drodze przez las. Beżowy materiał otulił jej ramiona, a ona spojrzała na niego z troską.
— Zmarzniesz — powiedziała cicho.
— Nic mi nie będzie. — Usiadł obok niej. — Ty jesteś w ciąży. Musisz o siebie dbać. Zaraz ogień się rozpali i zrobi się cieplej. Z zimnem jakoś sobie poradzimy, ale obawiam się, że nie mamy nic do jedzenia.
Hancer sięgnęła do torebki i po chwili wyjęła czerwone jabłko. W półmroku chaty jego skórka błysnęła ciepłym kolorem.
— Na wszelki wypadek zawsze zabieram ze sobą jabłko — powiedziała z delikatnym uśmiechem. — Podzielimy się?
— Dziękuję. Zjedz sama.
— Nie ma mowy. Nie potrafiłabym jeść, wiedząc, że ty nic nie masz.
Cihan spojrzał na nią łagodniej.
— Dobrze. Zróbmy więc tak. Ty zacznij, a resztę zostaw mnie.
Hancer ugryzła kawałek jabłka, a potem podała mu owoc.
— Dalej, zjedz. Przerwij post. Inaczej nie będę spokojna.
Cihan zawahał się tylko przez chwilę, po czym wziął jabłko z jej dłoni i ugryzł kęs.
— Dobre jabłko — stwierdził.
Ich spojrzenia spotkały się ponad cichym trzaskiem ognia. Przez krótką chwilę zniknęły wszystkie pretensje, lęki i niewypowiedziane żale. W tej opuszczonej chacie, pośród drewnianych ścian i migoczącego blasku pieca, zostali tylko oni dwoje — zmęczeni, zmarznięci, ale zaskakująco bliscy sobie.
Derya stała w kuchni i z wyraźną przyjemnością podjadała sarmę z plastikowego pojemnika, który Cemil przyniósł do domu. Na stole, obok uchylonego pudełka, leżały także niewielkie, złociste wypieki i kawałki przekąsek, przygotowane na poczęstunek z okazji otwarcia salonu Yoncy. W tle na kuchence bulgotał garnek, ale Derya była zbyt zajęta próbowaniem jedzenia, by zwrócić na niego uwagę.
Wzięła do ręki kolejny zwinięty liść winogron i przyjrzała mu się z udawaną obojętnością.
— Nie jest zła — oceniła, przeżuwając powoli. — Ale moja była smaczniejsza.
Z głębi domu dobiegł naglący głos Emira:
— Mamo, przynieś sarmę!
Chłopca coraz mocniej ściskało w żołądku, ale Derya tylko przewróciła oczami.
— Dobrze, przyniosę — odpowiedziała głośniej, po czym mruknęła pod nosem: — Jakby nigdy wcześniej nie jadł sarmy…
Sięgnęła po następny kawałek. Przez chwilę kręciła nosem, jakby nie chciała przyznać, że jedzenie naprawdę jej smakowało.
— Jest całkiem niezła — przyznała w końcu niechętnie. — Resztę dam Emirowi. Cemil nie musi jeść.
W tym samym momencie do jej nosa dotarł ostry swąd spalenizny. Derya zamarła, a potem gwałtownie odwróciła głowę w stronę kuchenki.
— O nie, mój ryż!
Rzuciła się do blatu, ale w pośpiechu zahaczyła ręką o stojący na skraju stołu pojemnik. Pudełko przechyliło się, a jego zawartość rozsypała się po ceracie. Sarma potoczyła się na podłogę, obok niej upadły kawałki bułeczek i innych przekąsek.
Derya spojrzała najpierw na przypalający się ryż, potem na jedzenie rozrzucone u jej stóp. Jej twarz momentalnie pobladła.
— O nie… Sarma upadła, ryż się przypalił… Co ja teraz zrobię? — jęknęła, nie wiedząc, czy bardziej ratować garnek, czy poczęstunek, który miał trafić do Emira.
Sinem siedziała na łóżku w swoim pokoju. Wciąż słyszała w głowie słowa Meliha:
— Raz cię straciłem. Nie mogę stracić cię ponownie. Po ślubie wyprowadzimy się stąd.
Pokój był przestronny i jasny, urządzony w spokojnych, pastelowych barwach. Za plecami Sinem wznosił się wysoki, miękko tapicerowany zagłówek z kolorowych paneli, a po drugiej stronie stała biała toaletka z dużym lustrem. Ta pozorna cisza tylko mocniej podkreślała napięcie, które narastało w jej sercu.
Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie. Do środka wpadła Beyza, ciągnąc za sobą zapłakaną Mine.
— Uspokój swoją córkę! — rzuciła ostro. — Nie daje mi spokoju, odkąd wróciła ze szkoły!
Sinem spojrzała na dziewczynkę łagodnie. Wiedziała, że Beyza przesadza, ale mimo to zwróciła się do córki spokojnym tonem:
— Kochanie, mówiłam ci, żebyś nie chodziła do salonu.
— Zobacz, co zrobiła z moim bukietem! — Beyza uniosła mały pęk białych tulipanów. Delikatne, jeszcze zamknięte pąki były pogniecione, a zielone liście powykrzywiane w jej dłoni. — Potarmosiła wszystkie kwiaty! Bezwstydnica!
Sinem gwałtownie wyrwała jej tulipany z rąk.
— Z tego powodu doprowadziłaś moje dziecko do płaczu? — zapytała drżącym z gniewu głosem. — Zaraz go naprawię. Będzie piękniejszy niż wcześniej.
Bez chwili wahania zaczęła niszczyć bukiet. Zgniatała białe pąki w dłoniach, rwała liście i łamała łodygi, patrząc Beyzie prosto w oczy.
— Chcesz, żebym ja ciebie rozerwała na strzępy?! — wrzasnęła Beyza.
Rzuciła się na Sinem i przycisnęła ją do ściany.
— Puść mnie! — syknęła Sinem. — Nikt nie będzie krzywdził mojej córki!
— Kim ty jesteś, żeby mnie pouczać?! — warknęła Beyza. — Jesteś tu tylko intruzem! Znaj swoje miejsce!
Podniosła rękę, jakby chciała ją uderzyć, ale Sinem zdołała ją powstrzymać. Przerażona Mine wyrwała się i wybiegła z pokoju.
— Nie zbliżaj się do mnie, Beyzo! — powiedziała Sinem stanowczo, wykręcając jej rękę. — Kazałam ci wyjść z mojego pokoju.
Beyza wyszarpnęła się i spojrzała na nią z pogardą.
— Jesteś zła na Meliha, bo jest z tą wieśniaczką, prawda? Nie możesz znieść szczęścia innych ludzi. Twoja córka jest taka sama jak ty. Zazdrośnica. Dlatego zniszczyła moje kwiaty.
— Nie waż się mówić o mojej córce!
— Wiem, co z tobą zrobię! — Beyza popchnęła Sinem na łóżko i chwyciła ją za włosy. — Na razie milczę tylko dlatego, że nie chcę psuć sobie najpiękniejszego dnia. Ale kiedy odnowię przysięgę, pokażę ci! Powiem Cihanowi o tobie i Melihu!
— Nawet się nie waż!
W tej samej chwili do pokoju szybkim krokiem weszła Mukadder, trzymając Mine za rękę. Tuż za nią pojawiły się Fadime i Gulsum. Dziewczynka była wystraszona, a na jej twarzy wciąż malował się szok po tym, co zobaczyła.
— Co tu się dzieje?! — krzyknęła Mukadder.
Beyza natychmiast puściła Sinem i odwróciła się do służących.
— A wy dlaczego tu stoicie? Nie macie nic do roboty? To nie jest przedstawienie! Dalej, do pracy!
Fadime i Gulsum pospiesznie wyszły z pokoju.
Mukadder spojrzała surowo raz na Beyzę, raz na Sinem.
— Czy wam nie wstyd? Tak mają zachowywać się synowe rodziny Develioglu? I to jeszcze przy służbie? Co za hańba!
Beyza wygładziła bluzkę, uniosła głowę i z trudem przywołała na twarz chłodny spokój.
— Miałyśmy mały problem, ale wszystko już sobie wyjaśniłyśmy — oznajmiła, po czym odwróciła się i wyszła z pokoju.
Mine natychmiast podbiegła do matki i wtuliła się w nią mocno. Sinem objęła córkę, jakby chciała osłonić ją przed całym światem.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 170.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
