„Panna młoda” Odc. 230 — streszczenie
Cihan i Hancer siedzieli przy starym, żeliwnym piecu w górskiej chacie. W pomieszczeniu panował ciepły półmrok. Drewniane ściany, białe firanki w małym oknie, wiklinowy kosz z polanami i stos suchych gałęzi na podłodze tworzyły surową, ale przytulną atmosferę. Za ich plecami stał prosty stół, na ścianie wisiały stare ozdoby i patelnia, a na przykrytym wzorzystą tkaniną blacie migotała lampa naftowa. Hancer siedziała otulona beżowym płaszczem, trzymając na kolanach czarną pikowaną torebkę. Cihan, ubrany na ciemno, spoglądał na nią z powagą, jakby cisza między nimi stała się cięższa od wszystkiego, co do tej pory przemilczeli.

— Zapytałem cię o coś w samochodzie — przypomniał. — Złapaliśmy gumę, zanim zdążyłaś odpowiedzieć. Jaką prawdę znasz, której nie zna nikt inny?

ad
Hancer przełknęła ślinę. Przez chwilę patrzyła na swoje splecione dłonie, szukając odpowiedzi, która nie zdradziłaby zbyt wiele.

— Moje emocje są ostatnio silniejsze niż zwykle — odparła ostrożnie. — W ciąży zdarzają się wzloty i upadki. Pogrzeb też na mnie wpłynął.

Cihan nie odrywał od niej wzroku.

— Jak to jest nosić w sobie życie?

— Beyza na pewno ci o tym opowiadała.

— Ciekawi mnie, co ty czujesz.

Hancer zamilkła. W jej oczach pojawił się smutek, którego nie potrafiła ukryć.

Chciałabym powiedzieć, że to małe serce, które we mnie bije, jest owocem naszej miłości — pomyślała. — Chciałabym powiedzieć ci, że cząstka ciebie jest we mnie i właśnie dlatego nie potrafię cię puścić.

— Jak to wyjaśnić? — zaczęła po chwili, powoli dobierając słowa. — To tak, jakby ciało przestało być tylko kośćmi, mięśniami i skórą. Nagle rozumiesz, że twoje życie jest jego życiem. Twoje serce staje się jego sercem. Nosisz je w swoim ciele, a ono nosi ciebie w swojej duszy. Jesteś jego pierwszym domem. Czasami przetrwasz tylko dzięki sile, którą od niego dostajesz. Jakby wszystko, co było wcześniej, przestało istnieć. Zostajesz tylko ty i ono. Ludzie mówią o dzieciach: „moja dusza”. I to naprawdę tak jest. Ono staje się twoją duszą.

Cihan słuchał jej w milczeniu. Jej słowa poruszyły w nim coś głęboko ukrytego.

ad
— Twoja dusza… to dziewczynka czy chłopiec?

Hancer pokręciła głową.

— Nie wiem.

— Jak to nie wiesz? Nie byłaś u lekarza?

— Co za różnica? — zapytała cicho. — Bez względu na płeć to będzie moje dziecko. Czy nie powinnam kochać go bardziej niż własne życie?

Cihan utkwił w niej spojrzenie.

— Powiedziałam coś nie tak? — zapytała, zaskoczona jego milczeniem.

— Nie — odparł po chwili. — Po prostu… kiedy tak mówiłaś, pomyślałem o mojej mamie. Pamiętasz, jak wywierała na nas presję w sprawie wnuka?

Odwrócił wzrok. Przez moment wyglądał tak, jakby chciał spojrzeć gdzieś daleko, ale ciasne, drewniane ściany chaty zatrzymywały go w miejscu.

— Chciałbym mieć córkę — wyznał ciszej. — Kogoś podobnego do ciebie.

Hancer spojrzała na niego z poruszeniem. Na jej twarzy pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech, pełen czułości i bólu zarazem. Cihan natychmiast wstał, jakby przestraszył się własnej szczerości. Nie czekając na jej odpowiedź, wyszedł na zewnątrz, zostawiając ją przy piecu z tym jednym zdaniem, które jeszcze długo miało rozbrzmiewać w jej sercu.

Cihan i Hancer siedzą obok siebie w leśnej chacie.Hancer patrzy na Cihana z czułością.

ad

Derya, Cemil i Emir zasiedli do kolacji w niewielkim, skromnym pokoju o błękitnych ścianach. Przy stole nakrytym ceratą stał garnek z duszonymi ziemniakami w czerwonym sosie. Obok ustawiono talerze, dzbanek z wodą, koszyk z chlebem i niewielką sałatkę. Wszystko wyglądało zwyczajnie i ubogo, a mina Emira od razu zdradziła rozczarowanie.

— Będziemy jeść same ziemniaki? — zapytał chłopiec z zawodem.

— Nie, jest jeszcze pieczona jagnięcina… — odparła Derya, jakby mówiła najpoważniej na świecie.

Cemil spojrzał na nią z wyrzutem.

— Dlaczego żartujesz sobie z dziecka?

— Będzie musiał zadowolić się ziemniakami i ryżem — odpowiedziała Derya, nakładając jedzenie na talerze. — To wszystko, co mamy.

Emir spuścił wzrok na talerz.

— A gdzie sarma?

Derya znieruchomiała na moment.

— Nie ma żadnej sarmy.

— Jak to nie ma? Przecież przynieśliśmy.

ad
— Zjadłam dwa kawałki sama, a potem zdarzył się wypadek i wszystko upadło na podłogę.

Nagle twarz Deryi wykrzywił bolesny grymas. Kobieta przyłożyła dłoń do brzucha i skuliła się na krześle.

— O nie… mój brzuch… coś mnie skręca — jęknęła. Po chwili spojrzała na syna z pretensją. — Zjadłam tylko dwa kawałki sarmy i już mi pożałowałeś, prawda?

— Wypiłaś zimną wodę na pusty żołądek — stwierdził Cemil. — Dlatego tak się czujesz.

Emir westchnął, nieświadomy, że za chwilę zdradzi sekret.

— Sarma, którą dostaliśmy od Yoncy, wyglądała naprawdę doskonale.

Derya gwałtownie podniosła głowę. Na jej twarzy pojawił się szok.

— Wzięliście tę sarmę od Yoncy?!

Cemil od razu zrozumiał, że chłopiec powiedział za dużo.

— Deryo, naprawdę nie chciałem — zaczął się tłumaczyć. — Ona nalegała. Dosłownie mnie zmusiła.

— Dość! — przerwała mu ostro Derya. — Nie wspominaj mi o Yoncy!

Zerwała się od stołu i pobiegła do łazienki, trzymając się za brzuch.

Dopiero teraz prawda uderzyła ją z całą siłą. Sama zatruła sarmę, żeby Yonca i goście, którzy przyszli na otwarcie salonu, pochorowali się po jedzeniu. Los jednak zakpił z niej okrutnie. Przygotowane danie wróciło do jej domu, a trucizna trafiła prosto do jej żołądka. Derya wpadła we własne sidła. Chciała zaszkodzić innym, a teraz sama musiała ponieść konsekwencje swojej podłości.

adDerya, Cemil i Emir siedzą przy stole. Chłopiec ma skwaszoną minę, a jego matka przykłada dłoń do brzucha.

Twarz Deryi wykrzywia się w grymasie bólu.

Mine leżała na dużym łóżku, wtulona w matkę. Pokój tonął w ciepłym świetle nocnej lampki, stojącej na szafce obok ramki ze zdjęciem. Za ich plecami wznosiło się wysokie, miękkie wezgłowie z kolorowych, pikowanych paneli. W tej przytulnej przestrzeni smutek dziewczynki wydawał się jeszcze bardziej bolesny.

Mine cicho płakała, a Sinem obejmowała ją ramieniem i gładziła po włosach.

Moja owieczko, nie mogę patrzeć, jak wzdychasz i płaczesz — pomyślała z bólem. — Plany Beyzy są jasne. Teraz, kiedy znowu jest panią domu, zdepcze każdego, kto stanie jej na drodze. Od tej chwili w tym domu nie będzie można spokojnie oddychać. Nie mogę zostawić cię w tym chaosie. Melih ma rację. Nie mamy innego wyjścia. Musimy się stąd wydostać.

— Kochanie, nie płacz już — poprosiła łagodnie. — Spróbuj zasnąć, dobrze?

ad
Mine uniosła zapłakaną twarz.

— Mamo, czy mogę dziś spać z tobą?

— Oczywiście, kochanie. Dzisiaj śpimy razem — zgodziła się Sinem i mocniej przytuliła córkę.

Przez chwilę milczała, jakby ważyła każde następne słowo. W końcu odezwała się cicho:

— Mine, a co byś powiedziała, gdybyśmy wyjechały?

Dziewczynka spojrzała na nią z zaciekawieniem.

— Dokąd? Do babci i dziadka?

— Nie. Nie do nich. Gdzieś daleko. Do innego miasta.

— Tylko my dwie?

Sinem uśmiechnęła się nieznacznie.

— A kogo jeszcze chciałabyś zabrać?

Twarz Mine natychmiast się rozjaśniła. W jej oczach, jeszcze przed chwilą pełnych łez, pojawiła się dziecięca radość.

— Brata Meliha! On też powinien pojechać z nami.

Sinem czekała właśnie na tę odpowiedź. Delikatny uśmiech przemknął po jej twarzy.

ad
— Dobrze. Powiem mu, żeby pojechał z nami.

— Jupi! Wyjeżdżamy stąd! — zawołała dziewczynka, na moment zapominając o całym smutku.

Mine uśmiecha się radośnie.Sinem zbliża palec wskazujący do ust, pokazując Mine, by była cicho.

Sinem natychmiast przyłożyła palec do ust.

— Ciii… Posłuchaj mnie uważnie. Nikt nie może o tym usłyszeć. To będzie nasza tajemnica. Obiecaj mi, że nikomu nie powiesz, o czym rozmawiałyśmy.

Mine spoważniała i skinęła głową.

— Obiecuję.

Sinem objęła ją mocno, jakby chciała osłonić córkę przed całym światem. Dziewczynka wtuliła się w nią ufnie, a w pokoju znów zapadła cisza. Tym razem jednak nie była już tak ciężka. Między matką i córką pojawiła się nadzieja — krucha, ukryta i niebezpieczna, ale prawdziwa.

ad

Następnego dnia samochód Cihana przejechał przez bramę i zatrzymał się obok starego domu. Mężczyzna wysiadł razem z Hancer. Kobieta odruchowo spojrzała w stronę rezydencji i zamarła.

Posiadłość była przygotowywana do uroczystości. Przed wejściem zawieszono kaskady różowych, fioletowych i kremowych kwiatów, spływających spod ozdobnego zadaszenia niczym kolorowa kurtyna. Po obu stronach ustawiono białe latarenki i dekoracyjne elementy, a przy fontannie krzątali się pracownicy, wnosząc kolejne części wystroju. Przy schodach stała drabina, obok samochodu dostawczego czekały następne ozdoby, a cała fasada rezydencji nabrała świątecznego, niemal weselnego charakteru.

Także alejka prowadząca przez dziedziniec wyglądała inaczej niż zwykle. Wzdłuż brukowanej drogi, między palmami i ogrodowymi latarniami, przywiązano kompozycje z fioletowych i białych balonów. Spływały z nich długie pasma tiulu, poruszane lekkim wiatrem. Cała droga do domu została zamieniona w uroczysty trakt, prowadzący prosto ku rezydencji.

— Z jakiej okazji te dekoracje? — zapytała Hancer, nie odrywając wzroku od ozdobionego wejścia. — Czy Mine obchodzi dziś urodziny?

— Nie — odpowiedział Cihan spokojnie. — Dziś wieczorem odbędzie się wesele. Beyza i ja czekamy na ciebie.

Hancer zamilkła. Słowa uderzyły w nią mocniej, niż chciała po sobie pokazać.

W tej samej chwili obok nich zatrzymała się Beyza. Miała na sobie czarny, skórzany płaszcz, który podkreślał jej pewność siebie i chłodną elegancję. Włosy miała gładko ułożone, twarz rozświetlał spokojny, zbyt pewny uśmiech. Wyglądała jak kobieta, która przyszła nie tylko powitać gości, lecz także ogłosić zwycięstwo.

Ciężko westchnęła i spojrzała najpierw na Hancer, a potem na męża.

— Skąd wracacie? — zapytała, skupiając wzrok na Cihanie. — Myślałam, że zostałeś na noc w firmie.

— Byliśmy na pogrzebie — odpowiedział krótko.

— Czyim pogrzebie?

— Powiem ci później.

Cihan nie czekał na kolejne pytania. Wsiadł do samochodu i ruszył w stronę rezydencji, zostawiając obie kobiety same.

Beyza powoli odwróciła się do Hancer. Na jej ustach pojawił się sztuczny, pełen satysfakcji uśmiech.

— Sądząc po twojej minie, to chyba ciebie Cihan pochował — rzuciła złośliwie. — Byliście wczoraj razem?

— Zapytaj swojego męża. On ci powie.

— Nie obchodzi mnie to — odparła Beyza lekkim tonem. — Cihan zaprosił cię na naszą uroczystość? Dziś odnawiamy przysięgę. Chcę, żebyś przyszła i zobaczyła nasze szczęście. Ach, właśnie… Może nawet zostaniesz naszym świadkiem? Tak bardzo starałaś się nas nie rozdzielać, prawda? Co myślisz o mojej propozycji? Zgodzisz się? Proszę, powiedz „tak”. W przeciwnym razie naprawdę będzie mi przykro.

Hancer spojrzała na nią spokojnie, choć w środku wszystko w niej drżało.

— Cóż… gdybyście poinformowali mnie wcześniej, Melih mógłby się odpowiednio przygotować.

— Dla mnie też to było zaskoczenie — odparła Beyza z udawaną niewinnością. — To Cihan nalegał, żebyśmy odnowili przysięgę. Chce, żeby wszystko było tak jak pierwszego dnia. Jakbyśmy zaczynali od zera.

— Gratuluję — powiedziała Hancer. — Cieszę się.

Odwróciła się i po chwili zniknęła za drzwiami starego domu.

Beyza odprowadziła ją wzrokiem. Jej uśmiech stał się jeszcze bardziej triumfalny.

— Dość już tych gierek — mruknęła pod nosem. — Intrygi to moja specjalność. Doświadczysz jeszcze gorszych rzeczy. Zapłaczesz z głębi duszy, kiedy zobaczysz nasze szczęście.

Ruszyła radośnie w stronę rezydencji, mijając udekorowaną alejkę i fioletowo-białe balony kołyszące się na wietrze. Nie wiedziała jednak, że wieczór, na który tak czekała, wcale nie musiał potoczyć się po jej myśli.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 170.Bölüm i Gelin 171.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.