Ajnur wciąż leży w szpitalu, przykuta łańcuszkiem do łóżka i pilnowana przez policjanta. Choć jej przyszłość pozostaje niepewna, Sinan postanawia podarować jej coś, czego od dawna najbardziej potrzebuje — nadzieję na wspólne życie. Rezerwuje podróż nad Morze Czarne i po raz kolejny daje ukochanej do zrozumienia, że nie zamierza się poddać. Tymczasem śledztwo w sprawie śmierci Ezgi nabiera tempa, a policja przygotowuje zasadzkę na Turguta. Nie wszyscy jednak czekają na sprawiedliwość. Na tym samym szpitalnym korytarzu Naciye układa własny plan, a zwykła szklanka herbaty może stać się początkiem kolejnego dramatu.
Sinan obiecuje Ajnur wspólną przyszłość. Czy wreszcie wyzna jej miłość?
Sinan przychodzi do szpitalnej sali Ajnur z torbami pełnymi jedzenia i wiadomością, która na chwilę pozwala jej zapomnieć o więziennym koszmarze. Mężczyzna wyjaśnia, że śledczy są coraz bliżej Turguta, jednego z głównych podejrzanych w sprawie zabójstwa Ezgi. Po raz pierwszy od dawna na jego twarzy pojawia się prawdziwy uśmiech, a Ajnur z uwagą obserwuje każdy jego gest.
Chwilę później na telefon Sinana przychodzi potwierdzenie rezerwacji. Ajnur przypadkowo zauważa wiadomość i dowiaduje się, że prokurator planuje wyjazd. Kiedy pyta go o szczegóły, Sinan nie ma już wyboru i zdradza swoją niespodziankę. Nie zamierza jechać sam. Nad Morze Czarne mają wybrać się razem z Ajnur i ciotką Hatice.
Dla kobiety ta wiadomość brzmi niemal niewiarygodnie. Wciąż jest oskarżona, nie wie, kiedy odzyska wolność, a jednak Sinan już wyznaczył termin, na który oboje mogą czekać. Tłumaczy jej, że właśnie dlatego dokonał rezerwacji z wyprzedzeniem. Chce, aby nawet w najtrudniejszych chwilach miała przed sobą konkretny cel i wiedziała, że poza szpitalnymi murami nadal istnieje przyszłość.
Ajnur wyobraża sobie szum fal, zielone wzgórza, herbaciane pola i spokojne wieczory spędzane u boku mężczyzny, którego kocha. W jej marzeniach nie ma już kajdanek, policyjnych strażników ani niepewności. Jest za to zwyczajne życie, za którym tęskni bardziej, niż potrafi przyznać.
Sinan zapewnia ją, że nie zostanie skazana, a ich wspólne plany mają się spełnić. Ajnur chciałaby uwierzyć mu bez zastrzeżeń, ale strach wciąż nie pozwala jej zapomnieć o tym, co ją spotkało. W pewnym momencie zaczyna nawet wyobrażać sobie, że Sinan wyznaje jej miłość i mówi wprost, że chce z nią być. Kiedy jednak wraca do rzeczywistości, okazuje się, że to tylko sen na jawie.
Mężczyzna nie wypowiada jeszcze najważniejszych słów, ale przed wyjściem składa kolejną obietnicę. Jeśli wszystko dobrze się skończy, będzie miał jej do powiedzenia coś bardzo ważnego. Ajnur natychmiast zaczyna się zastanawiać, czy wreszcie usłyszy wyznanie, na które tak długo czeka.
Sinan zabiera ze sobą broszkę, którą Ajnur podarowała mu przed aresztowaniem. Od tamtej chwili nosi ją przy sobie i trzyma w dłoni w najtrudniejszych momentach. Teraz wie, że musi doprowadzić sprawę do końca. Nie tylko po to, by schwytać Turguta, ale również po to, by obietnica wspólnego wyjazdu przestała być jedynie marzeniem.
Naciye szykuje zemstę, a Sara i Ibrahim zastawiają pułapkę na Turguta
Podczas gdy Ajnur zaczyna odzyskiwać nadzieję, Naciye nie potrafi zapomnieć o upokorzeniu, którego doświadczyła. Kobieta przebywa w innej sali szpitalnej i ma wkrótce zostać wypisana. Jej rana dobrze się goi, a pielęgniarka przekazuje jej leki, przypominając, że powinna przyjąć tylko jedną tabletkę na zaparcia.
Naciye nie myśli jednak o powrocie do zdrowia. Wciąż pamięta więzienną celę, upokorzenia i moment, w którym Ajnur odebrała jej poczucie władzy nad innymi kobietami. W jej oczach to właśnie rywalka odpowiada za wszystko, co ją spotkało. Kobieta nie zamierza wybaczyć ani zapomnieć.
Na korytarzu stoi młody policjant, który pilnuje jej sali. Naciye postanawia wykorzystać jego nieuwagę. Przygotowuje herbatę i zaprasza funkcjonariusza do środka, tłumacząc, że sama nie ma ochoty jej pić. Mężczyzna początkowo się waha, ale ostatecznie przyjmuje poczęstunek.
Gdy policjant wraca na swoje miejsce i zaczyna pić, Naciye obserwuje go przez uchylone drzwi. W myślach powtarza, że wystarczy zaledwie kilka sekund nieuwagi, aby mogła rozprawić się z Ajnur. Pusty blister po tabletkach leży na stoliku, a jej zachowanie wskazuje, że nie zamierza ograniczyć się do samych gróźb. Czy wykorzysta okazję, by zaatakować rywalkę, zanim ktokolwiek zdąży ją powstrzymać?
W tym samym czasie Sara i Ibrahim obserwują kamienicę, w której mieszka siostra Turguta. Kobieta niedawno przeszła zawał serca, a lekarze planują operację, jeśli jej stan się poprawi. Dla śledczych ta informacja może okazać się przełomowa. Turgut bardzo kocha siostrę, która oddała mu nawet nerkę. Sara i Ibrahim przypuszczają więc, że mężczyzna nie pozostawi jej samej przed kolejnym zabiegiem.
Sinan otrzymuje informacje o stanie zdrowia kobiety i dołącza do zasadzki. Poleca zespołowi obserwować zarówno główne wejście do kamienicy, jak i przejście od podwórza. Nikt nie może działać bez jego sygnału. Jeśli Turgut się pojawi, policjanci mają zaczekać, aż wejdzie do mieszkania, aby nie dać mu szansy na ucieczkę.
Podczas oczekiwania Sara rozmawia przez telefon z Ajnur i dowiaduje się o planowanej podróży nad Morze Czarne. Ibrahim oraz Kamil przypadkowo słyszą część rozmowy i odkrywają, że uczucie między Ajnur a Sinanem jest znacznie głębsze, niż mogło się wydawać. Sara natychmiast obawia się, że sekret się rozniesie, ale Ibrahim zapewnia ją, że nie zamierza nikomu niczego zdradzać.
Napięcie miesza się z chwilą czułości. Sara przyznaje Ibrahimowi, że sama kiedyś marzyła o wspólnym życiu, ślubie i dzieciach. Ich rozmowa przypomina, że nawet podczas niebezpiecznej akcji bohaterowie wciąż próbują znaleźć miejsce na własne szczęście. Tymczasem siostra Turguta pozostaje nieświadoma, że jej stan zdrowia może ściągnąć brata prosto w ręce policji.
Ciotka Hatice odzyskuje nadzieję, ale w szpitalu wciąż czai się zagrożenie
Wieczorem Ajnur odwiedza ciotka Hatice. Kobieta dowiedziała się o ataku z więzienia i natychmiast przyjechała do szpitala. Widok ukochanej dziewczyny na łóżku, przypiętej łańcuszkiem, wywołuje w niej ogromne emocje. Hatice obejmuje Ajnur ostrożnie, starając się nie urazić jej rany, i dziękuje Bogu, że podopieczna przeżyła.
Ajnur opowiada jej o niespodziance Sinana. Gdy Hatice słyszy, że zaplanował wspólną podróż nad Morze Czarne, na jej twarzy pojawia się wzruszenie. Kobieta zaczyna wierzyć, że sytuacja rzeczywiście może zmierzać ku lepszemu. Skoro Sinan planuje wyjazd na termin, w którym Ajnur ma już być wolna, być może jest bardziej pewny pomyślnego zakończenia sprawy, niż dotąd pokazywał.
Radość szybko ustępuje jednak niepokojowi. Hatice przypomina Ajnur, że musi uważać na siebie, zwłaszcza jeśli po powrocie do więzienia miałaby ponownie znaleźć się w jednej celi z Naciye. Ajnur uspokaja ją, że Sinan zapewnił ją, iż do tego nie dojdzie. Ciotka nie potrafi jednak całkowicie pozbyć się złych przeczuć.
Po wyjściu ze szpitala Hatice mija kobietę w szpitalnej koszuli, która stoi przy oknie i obserwuje korytarz z dziwnym uśmiechem. Nie zna jej i nie wie, jakie zamiary może mieć nieznajoma. Mimo to przyspiesza kroku, jakby instynktownie wyczuwała niebezpieczeństwo. Tymczasem Ajnur zasypia z książką i zdjęciem ukochanego przy piersi, powtarzając w myślach, że kiedy wszystko się skończy, ich marzenia wreszcie staną się rzeczywistością.
Noc nie przynosi jednak spokoju. Sinan, Sara, Ibrahim i Kamil nadal czekają na Turguta. W szpitalu Naciye obserwuje pilnującego ją policjanta, a tajemniczy mężczyzna w szarej kurtce wcześniej meldował komuś, że Sinan opuścił salę Ajnur. Nie wiadomo, dla kogo pracuje ani jakie ma zamiary. Jedno jest pewne: ktoś śledzi wydarzenia znacznie uważniej, niż bohaterowie przypuszczają.
Wszystko wskazuje na to, że Turgut może wkrótce pojawić się przy mieszkaniu siostry. Policja przygotowała zasadzkę, ale nie ma gwarancji, że akcja przebiegnie zgodnie z planem. Równocześnie Ajnur pozostaje bezbronna wobec Naciye, której determinacja staje się coraz bardziej niepokojąca.
Czy Sinan zdąży schwytać Turguta, zanim wydarzy się coś nieodwracalnego? Czy Ajnur doczeka się wyznania miłości i podróży nad Morze Czarne? A przede wszystkim — czy Naciye rzeczywiście wykorzysta chwilę nieuwagi policjanta, by zaatakować rywalkę?
Największe zagrożenie może nadejść właśnie wtedy, gdy Ajnur po raz pierwszy od wielu nocy zasypia z nadzieją. Bo choć jedni planują wspólną przyszłość, inni wciąż myślą wyłącznie o zemście.
