Co nie zamierza już słuchać wyjaśnień Bey. Po uroczystości, która zamiast odnowienia przysięgi stała się publicznym rozliczeniem, w rezydencji zapada decyzja bez odwrotu. Walizka czeka przy dziecięcym łóżeczku, [ht1768] a Bea słyszy od męża, że odejdzie bez syna. To jednak dopiero początek jej upadku. Własny ojciec odmawia jej schronienia, a Jonka, dotąd traktowana przez nią z wyższością, nagle może dyktować warunki. W tym samym czasie Engine otrzymuje nowy trop w sprawie śmierci Jasemin. Znaleziony naszyjnik prowadzi jego myśli z powrotem do rezydencji, ale prawnik wie jak niebezpieczne bywają oskarżenia bez dowodów. I kiedy wydaje się, że najbośniejsze słowa padły już podczas wesela, [ht1768] Hanser przychodzi pocieszyć Ciana. Nie przypuszcza, że jego gniew uderzy prosto w tajemnicę, którą sama tak długo ukrywała. Jeśli śledzicie losy Hanser i Ciana, zostawcie polubienie, zasubskrybujcie kanał i włączcie dzwoneczek. Dzięki temu nie ominą was kolejne zwroty akcji w Pannie [ht1768] młodej. A teraz zobaczmy jak jedna decyzja zmienia życie kilku osób na raz. Wieczór po nieudanej uroczystości w rezydencji de Velioglu nie przynosi nikomu ukojenia. Siła wraca do domu późno. W salonie pali się tylko lampa, a na beżowej kanapie siedzi engine. Nadal ma na sobie płaszcz, koszulę i krawat. Nie rozsiadł się wygodnie. Nie sięgnął po coś do picia, nawet nie zdjął okrycia. Patrzy przed siebie tak, jakby myślami wciąż był gdzieś daleko od własnego [ht1768] mieszkania. Siła od razu zauważa, że coś jest nie tak. Pyta, dlaczego siedzi po ciemku i czemu wygląda na tak wyczerpanego. Engine odpowiada krótko, że dopiero wrócił, po czym chce wiedzieć skąd ona przyszła. Siła mówi o uroczystości u Develoglu. nie otrzymała osobistego zaproszenia, lecz ciekawość zaprowadziła ją do rezydencji. Teraz trudno jej uwierzyć w to, co widziała. Informuje Engina, że zamiast odnowienia przysięgi małżeńskiej doszło do publicznego rozliczenia. C zgromadził gości i przy wszystkich oskarżył Be o usunięcie ciąży, kiedy miała urodzić dziewczynkę. Siła nie [ht1768] wie skąd zdobył te informacje. Wie natomiast, że stracił panowanie nad sobą, a zaplanowana ceremonia się nie odbyła. W słowach sili pobrzmiewa zdumienie, bo jeszcze niedawno dom przygotowywał się do świętowania. Nikt, kto patrzył na dekoracje i odświętne stroje nie spodziewał się takiego finału. Engine nie reaguje jednak tak, jak siła oczekiwała. [ht1768] Nie wypytuje o gości, nie szuka szczegółów weselnego skandalu. Wypowiada zdanie, [ht1768] które zdradza kierunek jego myśli. Osoba zdolna, jego zdaniem skrzywdzić własne dziecko mogła również skrzywdzić jego siostrę. W tej jednej chwili rozmowa o Bezie staje się rozmową o Jasemin. Siła dostrzega, że mąż nie jest jedynie zmęczony. Przywiózł ze sobą z komisariatu wiadomość, której ciężar wciąż próbuje unieść. Engine przypomina jej bransoletkę znalezioną wcześniej w domu siostry. Teraz policja odnalazła naszyjnik z tego samego kompletu. [ht1768] Nie w przypadkowym miejscu, lecz w koszu na śmieci w pobliżu rezydencji Develoglu. To właśnie z powodu tego znaleziska wezwano go na komisariat. Nie pojechał na uroczystość nie dlatego, że zapomniał [ht1768] o przyjacielu, ale dlatego, że sprawa Jasemin znów dała o sobie znać. Siła natychmiast rozumie, dlaczego wiadomość tak nim wstrząsnęła. Skoro biżuterię powiązaną z siostrą Engina odnaleziono przy rezydencji, podejrzenia znowu kierują się ku miejscu, z którym Beza jest związana. Siła pyta, czy nie jest to już wystarczający dowód i co Engine zamierza zrobić. On jednak nie chce powtórzyć błędu pochopnego oskarżenia. Sam fakt znalezienia naszyjnika nie mówi jeszcze, kto wyrzucił go do śmieci, ani jak przedmiot tam trafił. Dlatego Engine wybiera ostrożność. Przyznaje, że stare podejrzenia wobec bezy powróciły z wielką siłą, lecz nie zamierza oskarżać nikogo bez czegoś niepodważalnego. Prosi Silę, by zachowała tę rozmowę dla siebie. Ona obiecuje milczenie. Oboje zgadzają się, że tym razem nie mogą pozwolić, aby emocje wyprzedziły fakty. Na pozór jest to spokojne zakończenie trudnego wieczoru. W rzeczywistości Engine zostaje z pytaniem, od którego nie potrafi się uwolnić. Czy ślad znaleziony obok rezydencji naprawdę prowadzi do osoby odpowiedzialnej za los Jasemin, czy tylko do kolejnego bolesnego domysłu? Tymczasem następny poranek w rezydencji zaczyna się od sceny, której Bea zapewne nigdy nie chciałaby przeżyć. W dziecięcym pokoju, pośród jasnych ścian, rysunków chmurek i zwierząt, CON siedzi przy łóżeczku syna. Jest ubrany [ht1768] w czarny garnitur i białą koszulę. Nie wygląda na człowieka, który przyszedł porozmawiać albo szukać pojednania. Obok znajduje się złota walizka. To szczegół, na który Bea zwraca uwagę niemal natychmiast po przebudzeniu. Najpierw widzi męża, później bagaż, a w końcu zaczyna przeczuwać, co oznacza ich obecność. pyta Ciana, czy dokądś wyjeżdża. Odpowiedź pada bez chwili wahania. Nie on, ona. Bejza nie potrafi od razu przyjąć tych słów do wiadomości. Jeszcze poprzedniego wieczoru stała w sukni ślubnej, gotowa odnowić przysięgę. Teraz słyszy, że ma przygotować się do wyjścia z domu. Co nie prowadzi z nią kolejnego sporu o to, co ujawniono na oczach gości. Nie prosi o wyjaśnienia i nie daje jej możliwości przekonania go do zmiany zdania. Mówi jedynie, że jej rzeczy zostaną przewiezione tam, gdzie ona sama trafi. W tej chłodnej stanowczości jest coś bardziej przerażającego niż krzyk. Bea rozumie, że decyzja została już podjęta. Wtedy przypomina sobie o synu. Pyta, co stanie się z Cihanem Gururem. To jedyna kwestia, przy której jej głos naprawdę się załamuje. Cą odsuwa ją od łóżeczka i oznajmia, że chłopiec zostanie z nim. Bea błaga, by nie oddzielał małego dziecka od matki. przekonuje go, że chcąc ukarać ją, skrzywdzi również syna. Przecież chłopiec jest jeszcze bardzo mały i potrzebuje bliskości matki. Cio nie ustępuje. Bierze śpiącego ciana gurura na ręce, a gdy Bea nadal prosi, odpowiada, że jego syn nie potrzebuje takiej matki jak ona. Dla bejzy to cios, przed którym nie umie się obronić. Wczoraj widziała odwracającego się od niej ojca. Dzisiaj mąż nie tylko odbiera jej miejsce w rezydencji, ale również odmawia jej możliwości pozostania przy dziecku. C wychodzi z synem, nie czekając na kolejne słowa. Kobieta zostaje sama w pokoju, który powinien kojarzyć się z bezpieczeństwem [ht1768] i dziecięcym spokojem. Puste łóżeczko, bajkowe malunki i przygotowana walizka tworzą obraz jej nagłej samotności. Bea osuwa się na taboret i płacze. Nie wiadomo jeszcze dokąd pójdzie, ani kto zechce ją przyjąć. Wiadomo jedno, poranne błagania nie zmieniły decyzji Ciana. Chwilę później w szerokim jasnym holu rezydencji rozgrywa się kolejny etap tego pożegnania.
Bejzaciągnie złotą walizkę. Co i Mukader stoją przed [ht1768] nią, a niedaleko drzwi czeka Fadajm. Z początku można odnieść wrażenie, że wszystko jest [ht1768] już przesądzone i pozostaje tylko opuścić dom. Nagle z korytarza wychodzi Gulsum, również z bagażem. Ma zapłakaną twarz i trudno jej opanować drżenie głosu. Bea odkrywa, że mąż każe odejść nie tylko jej. Wraz z nią rezydencję ma opuścić także kobieta, [ht1768] która przez cały ten czas jej służyła. Gulsum próbuje tłumaczyć, że sama nie ponosi winy. Zapewnia, że nie działała po niczyjej stronie. po prostu wykonywała obowiązki pokojówki Bey. Co nie podejmuje z nią dyskusji. Oznajmia, że nie chce w domu niczego, co należy do Bejzy i nie zmienia zdania również w sprawie Gulsum. Nie jest zainteresowany dalszymi tłumaczeniami. Każe zawieźć Beję do jej ojca. Pada imię jej, który ma [ht1768] odwieźć ją na miejsce. Kobieta nie stawia już skutecznego oporu. Ściska uchwyt walizki i rusza do drzwi. Za nią wychodzi Gulsum, jeszcze na moment zatrzymując się, by przeprosić Fadajm za wszystko. Po zamknięciu drzwi w holu pozostają Co, Mukader i Fadajm, lecz cisza nie trwa długo. Co mówi stanowczo, że Beza nigdy więcej nie przekroczy progu rezydencji. To nie jest uwaga rzucona w gniewie podczas [ht1768] kolejnej kłótni przy stole. Właśnie przed chwilą doprowadził do jej wyprowadzki i pozbył się także osoby należącej do jej najbliższego otoczenia. W jego głosie nie ma miejsca na możliwość powrotu. Mukader i Fadaim słyszą to bezpośrednio. Dopiero teraz widać wyraźnie, jak bardzo dom, w którym miała odbyć się uroczystość małżeńska [ht1768] zmienił się w miejsce definitywnego rozstania. Ale wyrzucenie bejzy z rezydencji nie kończy sprawy. Cion przenosi gniew i ból do gabinetu, w którym zwykle zajmuje się interesami. Siedzi za biurkiem, masuje skronie, próbując opanować napięcie po wydarzeniach poprzedniego wieczoru. Dokumenty i laptop leżą przed nim, jednak trudno mu [ht1768] skupić myśli na czymkolwiek innym. W pewnym momencie przychodzi Engine. Chcę wyjaśnić dlaczego nie pojawił się na uroczystości. Wspomina telefon i konieczność wyjazdu na komisariat, choć nie ujawnia przyjacielowi szczegółów sprawy naszyjnika. Mówi też, że siła opowiedziała mu o skandalu. Engin nie zaczyna od przytakiwania Cihanowi. Zadaje niewygodne pytanie, czy tak bolesnej sprawy naprawdę nie można było rozwiązać bez wystawiania jej na widok wszystkich gości? Co nie wdaje się w rozważania nad uroczystością. Prosi Engina, aby usiadł i oznajmia mu najważniejszą rzecz. wyrzucił be z domu. Nie chce widzieć jej w żadnej części swojego życia i zamierza się rozwieść. Engine jako prawnik od razu przypomina o umowie zawartej wcześniej przez Ciana z bejzą. To przeszkoda, której nie można po prostu zignorować, dlatego że emocje są silne. Cio jednak uważa, że ma argument, który przechyli sprawę na jego korzyść. pyta, czy sędzia powierzyłby dziecko kobiecie, która według tego, co właśnie ujawniono, usunęła ciążę w piątym miesiącu. Cong traktuje te historię jako swój najmocniejszy argument w walce o syna. Engin reaguje dużo ostrożniej, wysłuchuje go, a później wyjaśnia, że sąd będzie potrzebował dowodów. Sama opowieść, nawet wypowiedziana z wielkim przekonaniem, nie jest dokumentacją. Prawnik pyta o USG, historię szpitalną, oficjalne dokumenty medyczne lub inne konkretne materiały. Jeśli CON chce powołać się na tamte wydarzenia i podważać zdolność Bey do sprawowania [ht1768] opieki, musi być przygotowany na konieczność udowodnienia swoich twierdzeń. Cio odpowiada, że zabieg był całkowicie nielegalny. Nie dysponuje jednak w tej rozmowie dokumentem, który Engine mógłby przedstawić w sądzie. To moment ważny również dla widza. Wielki skandal, który rozegrał się podczas odnowienia przysięgi, [ht1768] nie rozstrzyga automatycznie sporu prawnego. Engine dobrze rozumie, jak nieprzewidywalnie może zachować się Basea, gdy poczuje, że traci wszystko. Ostrzega ciana przed działaniem wyłącznie pod wpływem gniewu. Trzeba znaleźć coś rzeczywistego i sprawdzalnego, nie dając drugiej stronie okazji do wykorzystania błędu. Cion pyta z rozdrażnieniem, czy ma wobec tego siedzieć bezczynnie. Engine zaprzecza, nie proponuje zaniechania działań, tylko rozsądek. Przypomina, że stawką jest przyszłość Ciana Gurura. Obaj wiedzą już, że decyzja o rozwodzie otworzy trudny konflikt. Wystarczyło kilka godzin, by Bejaza opuściła dom, lecz żądanie opieki nad synem wymaga znacznie więcej niż zamknięcia przed nią drzwi. Pytanie nie brzmi już tylko, czy ci ją zdoła zerwać z przeszłością. Brzmi również, jak daleko sięga jego pewność, a jak wiele będzie potrafił rzeczywiście udowodnić. W innym miejscu rozgrywa się rozmowa pozbawiona krzyku, ale równie brzemienna w skutki. Melich idzie do parku, przekonany, że spotka się tam z Hanser. To ona do niego zadzwoniła, prosząc, [ht1768] by przyszedł, ponieważ muszą porozmawiać o czymś ważnym. Gdy zbliża się do drewnianej altany, zamiast Hanser [ht1768] widzi Sinem. Kobieta także jest wyraźnie zaskoczona. Otrzymała podobny telefon i podobną prośbę o dyskrecję. Nie umiała jednak kłamać. [ht1768] Dlatego teraz otwarcie przyznaje, że zaprosiła ją tutaj. Hanser Melich opowiada dokładnie to samo. Przez kilka chwil żadny z nich nie wie, czy zaszła pomyłka, czy może Hanser świadomie zaplanowała spotkanie Obojga. W końcu Hanser nadchodzi, ma na sobie jasny płaszcz i ciągnie za sobą walizkę Melia. Już sam widok bagażu sprawia, że atmosfera spotkania się zmienia. Sinem i Melich patrzą na nią uważnie. Hanser zachowuje spokój, jakby potrzebowała tej rozmowy nie po to, by podjąć decyzję, lecz aby zakomunikować tę już podjętą. siada naprzeciwko nich przy stoliku z białymi kwiatami. Park jest cichy i pogodny. Właśnie w tak [ht1768] spokojnym otoczeniu pada wyznanie, którego oboje obawiali się najbardziej. Hanser mówi, że poprzedniego wieczoru przypadkowo usłyszała ich rozmowę. Melich próbuje natychmiast coś wyjaśnić. Hanser jednak go powstrzymuje. Nie przyszła robić wyrzutów. Przeciwnie, mówi, że to ona powinna się wstydzić, ponieważ tak bardzo potrzebowała czyjegoś wsparcia, iż przestała dostrzegać uczucia człowieka, który jej pomagał. Przyznaje, że nie zauważyła, iż Melich kocha inną kobietę. Prosi ich oboje o wybaczenie, jeśli nieświadomie sprawiła im ból. To ważne, że nie obwinia ich o ukrywanie miłości. Zdaje sobie sprawę z własnego położenia i z tego, jak wiele Melich zrobił, by ochronić ją oraz jej nienarodzone dziecko. Nie chc jednak dłużej budować swojego poczucia bezpieczeństwa kosztem jego przyszłości. Sinem reaguje ze wzruszeniem. Teraz to ona przeprasza. Hanser przyznaje, że źle ją oceniała, mówiła o niej okropne rzeczy i pozwoliła, aby gniew oraz zazdrość zagłuszyły sumienie. Jest w tym wyznaniu szczególny ciężar, bo Sinem znała Hanser bardzo dobrze, a mimo to nie zrozumiała, czego naprawdę dotyczyła jej relacja z Melichem. Hanser nie chce, by Sinem dalej się obwiniała. Przypomina, że oboje z Melichem robili wszystko, żeby ukryć prawdę. Skoro teraz nieporozumienie zostało wyjaśnione, nie ma sensu udawać, że nic się nie stało. Spotkanie w parku przestaje więc być konfrontacją, a staje się chwilą, w której każda ze stron może przynajmniej częściowo zdjąć z siebie [ht1768] ciężar milczenia. Melich jednak nie chce odejść. Przypomina Hanser, że rozmawiał z Sinem [ht1768] i że wspólnie postanowili jeszcze poczekać. nie potrafi zostawić jej samej w tak trudnym momencie. Podkreśla, że Sinem także zgodziła się na takie rozwiązanie i niczego od niego teraz nie oczekuje. Hanser patrzy na Sinem i odpowiada, że właśnie [ht1768] w tym tkwi problem. Kobieta kochająca Melia może nie wypowiadać swoich pragnień głośno tylko dlatego, że sumienie nie pozwala jej żądać czegokolwiek dla siebie. Milczenie nie oznacza braku tęsknoty ani marzenia o wspólnym [ht1768] życiu. Słowa Hanser nie są oskarżeniem wobec Sinem. To raczej dowód, że teraz zaczęła naprawdę rozumieć jej sytuację. Sinem prosi, by Hanser nie postępowała w ten sposób. jest przytłoczona jej dobrocią i zawstydzona własnymi wcześniejszymi podejrzeniami. Ale Hanser nie zmienia decyzji. Przypomina, że Melich zrobił dla niej wszystko, co mógł. W chwili, kiedy potrzebowała ochrony i oparcia, dotrzymał słowa. Teraz nadszedł czas, by ona zrobiła coś dla niego. Hanser mówi wprost, że Melich powinien być z kobietą, którą kocha i w domu, o którym oboje marzą. Prosi, by zabrał sinem oraz Mine i wyjechał. Nie mówi tego z rozpaczą ani z pretensją. jest świadoma ceny swojej decyzji, lecz uważa ją za konieczną. Melich wraca do obietnicy, którą kiedyś jej złożył. Dla niego nie była to deklaracja, z której można łatwo się wycofać. Hanser odpowiada jednak, że słowa już dotrzymał. ochronił honor jej dziecka i był obok, kiedy najbardziej go potrzebowała. Nie chc, aby z wdzięczności wobec niej wyrzekł się własnego życia. Wspomina też Mine, która jej zdaniem będzie miała szczęście dorastać przy takim człowieku. W tych zdaniach nie ma próby zatrzymania Melia przy sobie. Hanser wyraźnie daje mu wolność, której dotąd sam nie chciał sobie przyznać. Melich pyta jeszcze, co stanie się z nią. Kto odpowie na pytania, które na pewno padną po ich wyjeździe? Co powie ludziom, gdy zobaczą, że został po niej tylko ślad dawnej obietnicy? Hanser nie przedstawia gotowego planu. Przyznaję, [ht1768] że dotychczas Melich często znajdował odpowiedzi, których ona sama nie umiała znaleźć. Teraz [ht1768] chce spróbować poradzić sobie bez tego wsparcia. Prosi jedynie, aby przestał się o nią martwić. Potem życzy im szczęśliwej drogi i odchodzi, zostawiając walizkę. Sinem i Melich siedzą jeszcze przez moment obok siebie. Hanser nie otrzymuje w tej scenie nowego zabezpieczenia ani obietnicy ratunku. Pozostaje ze świadomością, że wybrała samotniejszą drogę po to, by dwoje innych ludzi mogło wreszcie podążyć wspólną. Tymczasem dla Bey nie kończy się upokorzenie rozpoczęte o poranku. Samochód przywozi ją i Gulsum do mieszkania Nuśreta. Na korytarzu stoją z walizkami. Gulsum wciąż niesie bagaże dawnej pani, chociaż obie właśnie straciły miejsce w rezydencji. Bea usiłuje zachować pozory opanowania. Ma na sobie brązowy płaszcz. Stoi wyprostowana i dzwoni do drzwi, jakby była przekonana, że własny ojciec nie pozwoli jej zostać na ulicy. Kiedy Nuśre otwiera, jego twarz nie zdradza współczucia. Bejza mówi mu, że Cią wyrzucił ją z domu. Liczy zapewne na to, że wiadomość wystarczy, by ojciec odsunął się i wpuścił ją do środka. Nuśre odpowiada zupełnie inaczej. Pyta, [ht1768] czego się spodziewała po tym, co zrobiła. Jego zdaniem mogła spotkać ją jeszcze dotkliwsza konsekwencja, a powinna być wdzięczna, że CON dotąd nie wystąpił o rozwód. Bea próbuje zakończyć niezręczną wymianę zdań. Proponuje, by porozmawiali w środku i zwraca się do Gulsum, żeby weszła razem z nią. Wtedy Nuśre nie przesuwa się ani o krok. Zagradza im drogę i pyta, kto pozwolił córce wejść. Dopiero teraz Bea zaczyna rozumieć, że nie jest to zwykła ojcowska reprymenda, po której znajdzie schronienie w znanym mieszkaniu. Bea pyta z niedowierzaniem, czy potrzebuje pozwolenia, żeby przekroczyć próg domu własnego ojca. Nuśre nie łagodnieje. Mówi, [ht1768] że ma dość jej kłamstw i manipulacji. Ponownie wypomina jej usunięcie ciąży w piątym miesiącu. Potem wskazuje osobę, do której jego zdaniem powinna się zwrócić. Jonce nazywa ją wspólniczką Bey w dawnych wydarzeniach i mówi, by właśnie u niej szukała dachu nad głową. Na koniec każe córce się wstydzić i zatrzaskuje drzwi. Nie pozwala jej wyjaśnić niczego więcej. Za jedną chwilą córka, która liczyła przynajmniej na możliwość rozmowy, zostaje sama na korytarzu. Bej za długo patrzy na zamknięte drzwi. Odrzucenie przez ciana było dla niej dotkliwe, lecz ojcowska odmowa odbiera jej również ostatnią pewność, że rodzina ją przyjmie. Zwraca się w końcu do Gulsum. Pokojówka proponuje, by pojechały do Jonsi. uważa, że tamta nie zostawi w trudnej chwili. Basea nie okazuje przekonania, [ht1768] ale nie ma wielu możliwości wyboru. Prosi Gulsum o znalezienie taksówki, ponieważ kierowca już odjechał. Jeszcze kilka godzin wcześniej wydawała polecenia we własnym otoczeniu, nie zastanawiając się nad schronieniem i pieniędzmi. Teraz stoi przed cudzymi drzwiami, a kolejną noc zależy od decyzji kobiety, którą niegdyś traktowała z góry. Domoni nie przypomina rezydencji Develoglu. Budynek jest skromny, a przed wejściem [ht1768] nie ma ani reprezentacyjnego holu, ani służby czekającej na gości. Bea i Gulsum stają przed drzwiami z dwiema walizkami. [ht1768] Bea poprawia włosy i puka. Jomka otwiera ubrana zwyczajnie w różową bluzkę i dinsy. Widok przyjaciółki z bagażem nie wywołuje u niej paniki. Pyta, co się stało, a w jej spojrzeniu można dostrzec więcej ciekawości niż współczucia. Bea odpowiada cierpko, że przecież widać, iż nie przytrafiło im się nic dobrego. Co nie chce jej już u siebie. Jonka od razu chce wiedzieć, dlaczego Bea nie zwróciła się do ojca. Pytanie trafia w świeżą ranę. Bea odpowiada, że Nuśre również odmówił jej pomocy i odesłał ją do osoby związanej z tamtą historią. Przyznaję, że poza Jonką nie ma do kogo pójść. Mogłoby się wydawać, że po takim wyznaniu dawna przyjaciółka odsunie się od drzwi i pozwoli jej wejść. Jonka rzeczywiście oznajmia, że mogą u niej zostać, ale dodaje warunek. Najpierw będą musiały sobie na to zasłużyć. Bea natychmiast protestuje. Nie spodziewała się, że człowiek, którego dotąd nie traktowała jak równego sobie, zacznie dyktować zasady. Postawa Joni ma jednak przyczynę, o której Beza jeszcze nie wie. Kwadrans wcześniej zadzwonił do niej NRE. powiedział, że C wyrzucił jego córkę z domu, że Beza przyszła do niego razem z Gulsum i że on sam nie przyjął ich pod dach. Oznajmił również, że przez pewien czas obie będą przebywać u Jonsi. Kobieta początkowo sprzeciwiła się temu tonowi, pytając, dlaczego Nuśre rozstrzyga o jej mieszkaniu bez pytania o zgodę. Wtedy usłyszała od niego, że sama także ponosi winę za to, co wydarzyło się w przeszłości. Nuśre przedstawił swój pomysł jako szansę, by to właśnie Jonka ukarała Beed planu Nuśreta Bea nie ma pieniędzy ani miejsca, do którego mogłaby odejść. Dlatego Jonka powinna wymagać od niej pracy w zamian za jedzenie i dach nad głową. Rozmowa telefoniczna tłumaczy, dlaczego Jonka czeka na przyjaciółkę tak pewna własnej pozycji. Nie chodzi o spontaniczną propozycję pomocy połączoną z porządkami w domu. [ht1768] To warunki przygotowane wcześniej na podstawie informacji otrzymanych odnu śreta. Jonka może sama ocenić, co zrobić z tą sytuacją, lecz źródło pomysłu jest jasne. Człowiek, który dopiero co zamknął córce drzwi przed nosem, skierował ją w miejsce, gdzie ma wykonywać cudze polecenia. Kiedy wracamy do rozmowy przy wejściu, Jonka pyta Bejze wprost, [ht1768] jak zamierza zapłacić za mieszkanie i jedzenie. Czy ma przy sobie jakieś pieniądze? Beja milknie. Nie jest w stanie przedstawić ani gotówki, ani innego rozwiązania. Jonka uznaje, że odpowiedź jest wystarczająco czytelna. Mówi, że skoro nie ma pieniędzy, będzie musiała pracować. Najpierw zwraca się do Gulsum. Wyjaśnia, że jej rola pozostanie taka jak dotąd. Będzie sprzątać, gotować i dbać o dom. Gulsum pyta nieśmiało o pensję. Jonka odpowiada, że zapłatą będzie pokój i wyżywienie. Jeśli Bea zechce wypłacić jej coś dodatkowo, mają ustalić to między sobą. Potem nadchodzi kolej bejzy. Jonka oznajmia, że ta zostanie jej asystentką w salonie. Trudno wyobrazić sobie bardziej bolesne odwrócenie dotychczasowych ról. Kobieta przyzwyczajona do wydawania rozkazów miałaby przychodzić do pracy, słuchać poleceń Yonsi i zajmować się codziennymi obowiązkami salonu. Bea wybucha oburzeniem. Jonka pozostaje spokojna i wskazuje, że jeśli oferta jej nie odpowiada, może odejść. To krótkie zdanie pokazuje, jak bardzo zmienił się układ sił. Bea nie ma przecież dokąd pójść. W końcu milknie, a Jonka pozwala Gulsum wnieść walizki do mieszkania. Samo udzielenie schronienia okazuje się jednak tylko pierwszym [ht1768] etapem nowego porządku. Jonka wręcza beie kartkę z listą zadań. Jest na niej zamiatanie przed salonem, mycie podłogi, przygotowywanie kawy i herbaty oraz czyszczenie toalety. Kiedy beza dociera do ostatniego punktu, nie potrafi opanować oburzenia. Oświadcza, [ht1768] że nigdy nie będzie czyścić toalety i rzuca kartkę na podłogę. Jonka nie podnosi głosu. Przypomina jej, że jest teraz asystentką, a asystentka wykonuje zadania zlecone przez przełożoną. Jeśli nie chce, drzwi nadal stoją otworem. Spokój Joni kontrastuje z gniewem Bey, która jeszcze próbuje mówić tonem osoby przywykłej do władzy. Jonka rozwija listę obowiązków. tłumaczy, że będzie wysyłać bejzę po potrzebne rzeczy i że taka praca pozwoli jej poznać okolice. Dodaje z widoczną satysfakcją, że jeśli będzie uprzejma wobec klientek, być może otrzyma napiwek. Bea odpowiada złośliwą ironią i ostrzega, by Jonka nie przyzwyczajała się do roli szefowej, bo te dni kiedyś się skończą. W odpowiedzi słyszy kolejną zasadę. Asystentka nie powinna zwracać się do przełożonej w ten sposób. W salonie przy klientkach ma mówić do niej pani Jonko, a nie po imieniu. To nie jest już spór o miejsce do spania. To otwarta zmiana relacji między dwiema kobietami, które od dawna rywalizowały o wpływy. Jonka poleca jej zdjąć płaszcz, odłożyć torebkę i zacząć od zamiatania przed wejściem. Bea przez moment wygląda na gotową do kolejnego wybuchu, ale tym razem nie idą za nim słowa. Odkłada rzeczy, bierze szczotkę i wychodzi przed przeszklone drzwi salonu. Jonka siada na pufie i obserwuje ją z wyraźną satysfakcją. Za szybą znajduje się ta sama bejza, która jeszcze rano wychodziła z rezydencji w towarzystwie pokojówki. Teraz musi zamiatać chodnik na polecenie Jonsi. Nie pada żadne uroczyste ogłoszenie nowej hierarchii. Wystarcza widok miotły w dłoniach Bey i Joni siedzącej w środku. Upokorzenie, przed którym Bea próbowała bronić się słowami, stało się codziennym obowiązkiem. Lecz podczas gdy Bay zamierzy się z konsekwencjami utraty domu, CO nadal nie znajduje spokoju. W gabinecie siedzi pochylony nad biurkiem. Myśli wracają mu do słów fusunkaby i do przekonania, że utracił córkę, zanim zdążył dowiedzieć się o jej istnieniu. Informacja, [ht1768] którą usłyszał, nie jest dla niego tylko częścią małżeńskiej kłótni. staje się obrazem dziecka, którego nigdy nie przytuli i utraconej możliwości bycia [ht1768] ojcem dziewczynki. Właśnie dlatego nawet po usunięciu bejzy z rezydencji nie potrafi odzyskać równowagi. Nieustannie wraca do tego, czego nie wiedział i czemu, jak uważa, nie mógł zapobiec. Do drzwi puka Hanser. Przychodzi, ponieważ chce go zobaczyć i powiedzieć mu, jak bardzo jest jej przykro z powodu poprzedniego wieczoru. Już od progu zauważa, że Cią płacze. On próbuje otrzeć policzki, lecz nie potrafi ukryć bólu. Hanser podchodzi bliżej i ostrożnie zaczyna mówić o tym, co się wydarzyło. Cong spogląda na nią, a później jego wzrok zatrzymuje się na jej zaokrąglonym brzuchu. W tym spojrzeniu splatają się dwie rzeczywistości. Dziecko, które Hanser nadal nosi pod sercem i [ht1768] córka, o której Cią właśnie dowiedział się, że jej nie będzie. Co mówi, że jego córka była już niemal na takim etapie rozwoju jak dziecko Hanser, kiedy Beza zdecydowała się przerwać ciążę. Ledwie potrafi wypowiedzieć te słowa. Pyta Hanser, czy czuje ruchy swojego dziecka. Dla niego świadomość, że dziecko żyje i się porusza, jest kolejnym przypomnieniem tego, co stracił. Przywołuje wcześniejsze słowa Hanser o matczynym ciele, które staje się domem dla dziecka i o bliskości życia matki oraz życia, które w niej rośnie. Hanser nie zaprzecza jego cierpieniu. Prosi jednak, aby nie zadawał sobie jeszcze większego bólu, wracając bez [ht1768] końca do tej samej rany. Co nie jest w stanie przyjąć pocieszenia. uderza dłońmi w blat biurka i wybucha. Mówi, że niczego nie może zrobić. Nie może cofnąć czasu ani zmusić nikogo do odwrócenia wydarzeń. Jest bezsilny, a ta bezsilność doprowadza go do rozpaczy. Hanser przez chwilę nie wie, jak powinna zareagować. W końcu kładzie mu dłoń na ramieniu i zapewnia, że to nie była jego wina. To zdanie nie przynosi jednak oczekiwanej ulgi. Co natychmiast protestuje. Uważa, że również ponosi odpowiedzialność, bo kiedy matka kazała mu poślubić Bejzę, powinien był odmówić i odejść. wraca wspomnieniem do chwili, w której zgodził się na małżeństwo narzucone przez rodziny. Mówi o sobie jako człowieku, który latami wspierał osobę zdolną w jego ocenie do okrutnych czynów. Nie wie jaki sposób zakończyć ten koszmar. Hanser próbuje spojrzeć na sytuację inaczej. Delikatnie sugeruje, że być może Beza także żałuje i dopiero teraz zdała sobie sprawę z konsekwencji swoich decyzji. Nie twierdzi, że zna jej myśli. Po prostu próbuje złagodzić gniew mężczyzny, który stoi przed nią załamany. Właśnie ta ostrożna próba obrony okazuje się jednak początkiem najbardziej niebezpiecznej dla Hanser części rozmowy. C odwraca się gwałtownie. pyta, jakiego żalu można oczekiwać od kobiety, która ukryła ciążę przed ojcem dziecka. Nie chce słyszeć usprawiedliwień Bey i wyraźnie nakazuje Hanser, by jej nie broniła. Dla niego ukrycie prawdy jest jednym z najcięższych elementów całej historii. wypowiada te słowa myśląc o bezie, lecz nie rozumie jak mocno trafiają one również w kobietę stojącą naprzeciwko niego. Hanser nieruchomieje. Przecież ona także ukryła przed Cichaem prawdę o dziecku, które nosi. Pozwoliła mu wierzyć, że ojcem jest inny mężczyzna. Do tej chwili mogła mieć nadzieję, że kiedyś pozna jej powody i spróbuje zrozumieć sytuację, w której się znalazła. Teraz słyszy, z jaką stanowczością Cią potępia sam fakt zatajenia ciąży przed ojcem. Rozumie, że jeśli prawda o jej dziecku wyjdzie na jaw, nie wystarczy powiedzieć, że działała ze strachu i chciała ochronić siebie oraz dziecko. Co może przede wszystkim zobaczyć w jej milczeniu kolejne oszustwo. Hanser przyszła, aby wesprzeć człowieka pogrążonego w żałobie, a wychodzi z rozmowy z obawą dotyczącą własnej przyszłości. Nikt nie ujawnia jej sekretu w gabinecie. Co nie dowiaduje się kim naprawdę jest ojciec dziecka. Właśnie dlatego zakończenie jest tak przejmujące. Największe zagrożenie istnieje na razie tylko w świadomości Hanser, lecz zostało wywołane słowami, które Cią naprawdę wypowiedział. W tym jednym dniu kilka osób straciło coś, na czym opierało swoje życie. Bea utraciła dom i możliwość pozostania przy synu, a później zrozumiała, że ojciec nie zamierza jej przyjąć. Melich i Sinem otrzymali od Hanser zgodę na wspólną drogę, lecz ona sama została bez wsparcia, do którego przywykła. Engin wrócił do poszukiwania prawdy o Jasemin, pamiętając, że podejrzenie nie jest jeszcze dowodem. CO natomiast rozpoczął walkę o rozwód i przyszłość syna, choć ból po usłyszanej historii [ht1768] córki wcale nie stał się mniejszy. Największą niewiadomą pozostaje to, co wydarzy się między nim a Hanser, gdy przestanie chodzić o tajemnic bejzy, a zacznie o prawdę, którą Hanser nosi tak blisko własnego serca.
