“Sinem nie zgadza się jednak z takim podejściem. Przypomina, że kobieta nie jest niczyją własnością, a jej przeszłość nie powinna decydować o tym, czy zasługuje na miłość. Zwraca również uwagę, że istnieją mężczyźni gotowi pokochać i wychować dziecko swojej partnerki. Jej słowa wyraźnie nie podobają się Mukadder, która nie zamierza pozwolić, by ktokolwiek podważał jej przekonania.
Właśnie wtedy do salonu wchodzi Cihan. Nie przyjechał, by wdawać się w kolejną rodzinną kłótnię. Chce tylko wiedzieć, gdzie jest Hançer i dlaczego zniknęła bez słowa. Kiedy pyta matkę o jej miejsce pobytu, Mukadder nie udziela mu konkretnej odpowiedzi. Zamiast tego zaczyna oskarżać Hançer i przypominać wydarzenia, które jej zdaniem przyniosły rodzinie wstyd.
Cihan nie potrafi zrozumieć, dlaczego matka bardziej przejmuje się reputacją rodziny niż losem kobiety, której nie może odnaleźć. Jego niepokój stopniowo przeradza się w gniew. Pyta Mukadder, co zrobiła Hançer i czy ktoś zmusił ją do opuszczenia domu. Nie przedstawia jeszcze dowodów, ale daje jasno do zrozumienia, że jeśli odkryje, iż ktoś z rodziny przyczynił się do jej odejścia, nie pozostanie wobec tego obojętny.
Mukadder reaguje coraz gwałtowniej. Zarzuca synowi, że pozwala Hançer odbierać sobie spokój i ranić rodzinę. Domaga się, by wreszcie przestał o niej myśleć. Cihan nie zamierza jednak podporządkować się jej oczekiwaniom. Nieobecność Hançer nie przynosi mu ulgi. Przeciwnie, sprawia, że coraz bardziej obawia się o jej bezpieczeństwo.
Kłótnia osiąga taki poziom napięcia, że Mukadder nagle słabnie i potrzebuje pomocy. Obecni w salonie natychmiast ruszają jej na ratunek. Sinem również pozostaje przy starszej kobiecie. Konflikt zostaje przerwany, ale najważniejsze pytanie wciąż pozostaje bez odpowiedzi: gdzie jest Hançer?
Cihan nie zamierza dalej prowadzić tej rozmowy w chwili, gdy matka źle się czuje. Nadal jednak potrzebuje wyjaśnień. Wkrótce rozmawia z Sinem, która jako jedyna zaczyna mówić bardziej otwarcie o odejściu Hançer.
Sinem wyjaśnia, że Hançer nie wróciła do domu brata. Co więcej, nie chciała nawet podać dokładnego adresu miejsca, w którym zamierzała się zatrzymać. Nie oznacza to, że Sinem zna jej aktualne położenie i celowo ukrywa tę informację. Sama nie ma wszystkich odpowiedzi, ale przekazuje Cihanowi coś znacznie ważniejszego niż konkretny adres.
Hançer powiedziała, że znalazła miejsce, w którym nikt nie będzie jej osądzał.
Te słowa zmieniają sposób, w jaki Cihan patrzy na całą sytuację. Zaczyna rozumieć, że odejście Hançer mogło być czymś więcej niż próbą uniknięcia kolejnej kłótni. Być może kobieta była tak zmęczona ciągłymi oskarżeniami, że potrzebowała wreszcie znaleźć się tam, gdzie będzie mogła odzyskać spokój.
Właśnie tutaj ujawnia się największy problem rodziny Develioğlu. Mukadder uważa, że może decydować o przyszłości syna, ponieważ kieruje się dobrem rodziny. Sinem dostrzega jednak, że za tymi przekonaniami kryje się krzywdzące ocenianie Hançer. Cihan natomiast zaczyna rozumieć, że samo pragnienie odnalezienia ukochanej nie wystarczy, jeśli nie spróbuje również zrozumieć, dlaczego zdecydowała się odejść.
Po rozmowie z Sinem Cihan nie wdaje się już w kolejną awanturę. Wsiada do samochodu i odjeżdża sprzed rezydencji. Nie wiemy jeszcze, dokąd się uda ani czy zna miejsce, w którym przebywa Hançer. Fragment nie pokazuje ich ponownego spotkania, dlatego pozostaje pytanie, czy uda mu się odnaleźć kobietę i usłyszeć jej własną wersję wydarzeń.
Jedno jest pewne: Hançer nie szukała luksusu ani zwycięstwa nad Mukadder. Pragnęła miejsca, w którym nie będzie musiała nieustannie tłumaczyć się ze swoich decyzji i bronić przed kolejnymi oskarżeniami.
Czy Cihan odnajdzie Hançer, zanim straci ona nadzieję, że ktoś naprawdę ją zrozumie? Czy zdoła przekonać ją, że może czuć się przy nim bezpiecznie? A może Mukadder, zamiast pogodzić się z uczuciami syna, jeszcze bardziej skomplikuje ich relację?
Najważniejsze pozostaje pytanie: czy Cihan zrozumie, że aby odzyskać Hançer, musi nie tylko ją odnaleźć, ale także dać jej to, czego tak bardzo potrzebuje — spokój, zaufanie i wolność od ciągłych oskarżeń?’
