Cą odnajduje Hanser i prosi ją o jedno. Nie gaś światła w naszym domu. Hanser próbuje uciec od bólu, który pozostawiły po sobie ostatnie wydarzenia. W niewielkim ogrodzie spotyka starszego mężczyznę, który opowiada jej historię niezwykłej róży. Kwiat wciąż żyje, ale od dawna nie potrafi rozkwitnąć.
Czeka na kogoś, kto kiedyś otaczał go miłością. Hanser nie przypuszcza, że ta pozornie zwyczajna opowieść tak mocno poruszy jej serce. Właśnie wtedy pojawia się CO. Mężczyzna odnalazł ją i nie zamierza pozwolić, by samotnie dźwigała ciężar rodzinnych konfliktów. Hanser uważa, że najlepiej będzie, jeśli przez jakiś czas pozostanie z dala od wszystkich.
Co ma jednak zupełnie inne zdanie. Między nimi padają słowa, których żadne z nich nie będzie mogło łatwo zapomnieć. Dlaczego Cichanowi tak bardzo zależy na świetle w pustym domu? Czy Hanser zdoła uwierzyć, [muzyka] że naprawdę ma dokąd wrócić? I czy dwoje ludzi, którzy tak wiele przeszli, potrafi jeszcze odnaleźć drogę do siebie? W niewielkim ogrodzie przed domem pomalowanym na jasnoniebiesko czas płynie inaczej niż w wielkiej rezydencji, w której każdy kroker zdawał się ostatnio wywoływać kolejny konflikt.
Nie słychać tu podniesionych głosów. Nikt nie domaga się wyjaśnień. Nie ma tłumu gotowego osądzić młodą kobietę, zanim zdąży otworzyć usta. Są tylko doniczki [muzyka] ustawione pod białym oknem, gałęzie pochylające się ku światłu i starszy mężczyzna, który zna swoje rośliny tak dobrze, jak inni ludzie znają twarze najbliższych.
Hanser stoi obok niego w jasnym płaszczu. Słucha uważnie, choć na jej twarzy widać zmęczenie, którego nie da się ukryć samym uśmiechem. być może po raz pierwszy [muzyka] od dłuższego czasu nikt nie pyta jej o rozwód, o melich, o ciana ani o to, po czyjej stronie zamierza [muzyka] stanąć. Starszy mężczyzna pokazuje jej kolejne kwiaty.
Opowiada, kiedy rozkwitają, jak długo trzeba na nie czekać i dlaczego niektóre, nawet otoczone troską mają własny uparty rytm. Dla Hanser to zwyczajna rozmowa. Przynajmniej tak wydaje się na początku. Za chwilę jednak jedno niewielkie drzewko różane zmieni całego spotkania. Mężczyzna podchodzi do okna i pochyla się nad rośliną.
W ręku trzyma niewielkie naczynie z wodą. Mówi spokojnie, czasami z rozbawieniem. Jak człowiek, który już dawno nauczył się, że kwiatów nie da się pospieszać rozkazem. Jeden gatunek pokazuje swoje piękno tylko przez chwilę. Innym trzeba poświęcić wiele miesięcy, by doczekać jednego zachwycającego dnia. Hanser z zaciekawieniem pyta o nazwy.
Na moment w jej spojrzeniu pojawia się coś lżejszego. Nie musi się bronić. Może po prostu patrzeć, słuchać, pytać. I wtedy mężczyzna wskazuje rośliny, która nie wygląda na szczególnie okazałą. Jej gałązki są cienkie, a zamiast rozkwitłych kwiatów widać delikatne pędy. Starszy opiekun ogrodu nazywa ją obrażoną różą.
Hanser spogląda na nią z zaskoczeniem. Jak to możliwe, żeby Róża się obraziła? W zwykłym pytaniu pobrzmiewa cień uśmiechu, ale mężczyzna odpowiada z taką powagą, że dziewczyna szybko przestaje traktować jego opowieść jak niewinny żart. Bo za tym osobliwym imieniem kryje się historia, której nie można wyjaśnić samą pogodą ani rodzajem ziemi.
Kiedyś, jak opowiada, Róża była maleńką sadzonką. Trafiła do tego domu w czasie, kiedy opiekowała się nią pewna kobieta. To ona własnymi rękami umieściła ją w ziemi. Rankiem zaglądała do ogrodu, dotykała liści i troszczyła się o każdy młody pęd. Robiła to z uczuciem, którego nie sposób zmierzyć ilością wody w konewce.
Nie chodziło jedynie o pielęgnację. Dla tej kobiety kwiaty były częścią codziennego życia. [muzyka] Mężczyzna wspomina ją łagodnie, bez dramatycznych gestów. W jego głosie słychać jednak, że tamten czas wiele dla niego znaczył. Potem wszystko się zmieniło. Kobieta nie mogła już wstać i sama doglądać roślin. Obowiązki przejął on.
Nie zostawił ogrodu na pastwę losu. Podlewał kwiaty, obserwował ich rozwój, próbował zrozumieć czego potrzebują. Z większością sobie poradził. Przyzwyczaiły się do jego obecności. Rosły, wypuszczały nowe liście. cieszyły oko, ale ta jedna róża zachowywała się zupełnie inaczej. Była, a jakby nie chciała naprawdę żyć.
I Hanser słyszy w tej historii coś znacznie bardziej osobistego niż początkowo mogła przypuszczać. Starszy mężczyzna nie mówi, że kwiat umarł. Przeciwnie, podkreśla, że Róża wciąż żyje. Nie wyschła doszczętnie. Jej łodygi nie zniknęły. Kiedy patrzy się na nią z daleka, można nawet pomyślć, że wystarczy trochę słońca, trochę czasu i wreszcie będzie dobrze.
Ale miesiące mijają, a ona pozostaje niemal taka sama. Nie rośnie tak, jak powinna. Co jakiś czas pojawia się mały pąk, czasem dwa. Mężczyzna wtedy się cieszy. Zaczyna [muzyka] wierzyć, że cierpliwość w końcu przyniosła rezultat, że roślina pokonała własne milczenie. Jednak zanim pąki się otworzą, opadają. Nie zdążą pokazać koloru, nie zdążą przemienić się w kwiaty.
Wszystko kończy się o krok przed spełnieniem. Hanser pochyla wzrok ku cienkiej gałązce. wyciąga rękę, ale czyni to ostrożnie, jakby nie chciała naruszyć tego, co i tak jest kruche. Na jej twarzy pojawia się zamyślenie. W tej chwili można dostrzec niezwykłe podobieństwo między losem rośliny a jej własnym stanem ducha.
