“Cihan dostrzega jej życzliwość. W jego spojrzeniu pojawia się wdzięczność, ponieważ wie, jak wiele konfliktów towarzyszyło dotychczas sprawom rodzinnym. Tym razem może po prostu siedzieć przy stole z kobietą, przy której nie musi udawać, że wszystko jest w porządku.
Jednak pod tą spokojną atmosferą kryje się tajemnica. Hançer jest w ciąży z Cihanem, ale wciąż nie powiedziała mu prawdy. Boi się, że wiadomość o dziecku ponownie sprowadzi na nią presję ze strony rodziny. Nie chce, aby ktokolwiek decydował za nią tylko dlatego, że spodziewa się potomka Develioğlu.
Kiedy rozmowa schodzi na temat Bejzy, nastrój przy stole wyraźnie się zmienia. Cihan wierzy, że wkrótce odzyska możliwość spokojnego wychowywania syna. Jest przekonany, że sprawa w końcu znajdzie rozwiązanie, choć Hançer nie podziela jego optymizmu. Pyta, co stanie się, jeśli Bejza ponownie zacznie utrudniać kontakt z dzieckiem.
Cihan nie reaguje gniewem. Wspomina o Enginie, który zajmuje się ważną sprawą i próbuje dotrzeć do informacji mogących mieć poważne konsekwencje dla rodziny. Nie zdradza szczegółów, ale daje do zrozumienia, że wkrótce może wyjść na jaw coś, co zmieni dotychczasowy układ sił.
Hançer słucha go uważnie. Sama również nosi w sobie prawdę, która może całkowicie odmienić życie Cihana. Różnica polega na tym, że on czeka na odkrycie dokonane przez kogoś innego, a ona wie, że wszystko zależy od jej własnej odwagi.
Cihan w końcu postanawia odsunąć na bok trudne tematy. Zauważa, że nie ma sensu spędzać całego wieczoru na rozmowach o Bejzie i rodzinnych problemach. Chce nacieszyć się kolacją, którą Hançer przygotowała specjalnie dla niego.
Przyznaje, że dawno nie jadł tak dobrego domowego posiłku. Porównuje to uczucie do powrotu do domu po długiej podróży. Dla Hançer te słowa mają szczególne znaczenie. Nie chodzi przecież o wielką rezydencję ani rodzinny majątek. Czasami poczucie domu daje zwykła kolacja i obecność osoby, przy której można na chwilę zapomnieć o wszystkich problemach.
Przez moment oboje cieszą się tą bliskością. Hançer uśmiecha się, ale jej radość nie jest całkowicie beztroska. Wie, że nie może bez końca odkładać rozmowy, dla której zaprosiła Cihana.
Niedługo później mężczyzna pyta o Melicha. Chce wiedzieć, czy Hançer utrzymuje z nim kontakt i czy rozmawiali już o przyszłości. Kobieta wyjaśnia, że ich małżeństwo zmierza ku rozwodowi. Nie widzi możliwości odbudowania tego związku i uważa, że pewien etap jej życia dobiegł końca.
Cihan nie potrafi jednak zrozumieć, dlaczego Melich tak łatwo godzi się na rozstanie. Zwraca uwagę na zaawansowaną ciążę Hançer i zastanawia się, jak mężczyzna może odsunąć się od kobiety, która wkrótce zostanie matką.
Dla Cihana nie jest to wyłącznie kwestia nieudanego małżeństwa. Myśli przede wszystkim o dziecku i jego przyszłości. Z własnego doświadczenia wie, jak silna może być więź między ojcem a synem. Dlatego nie potrafi spokojnie przyjąć sytuacji, w której Melich nie wydaje się zainteresowany dalszym wspólnym życiem z Hançer.
Kobieta słucha tych pytań z coraz większym napięciem. Zna odpowiedź, której Cihan jeszcze nie poznał. Melich nie jest ojcem dziecka, które nosi pod sercem. Ojcem jest właśnie Cihan.
Gdyby wypowiedziała te słowa, cała rozmowa natychmiast nabrałaby zupełnie innego znaczenia. Cihan przestałby zastanawiać się nad zachowaniem Melicha i zrozumiałby, dlaczego td4729 Hançer nie obawia się, że jej były mąż będzie próbował decydować o losie dziecka.
Jednak kobieta nadal milczy.
Cihan zaczyna opowiadać o własnych doświadczeniach z Bejzą. Przyznaje, że w przeszłości wiele razy rezygnował z własnej dumy i próbował ratować ich relację ze względu na Gurura. Nie wszystkie decyzje były łatwe, a niektóre kosztowały go wiele emocjonalnie. Mimo to dobro syna zawsze pozostawało dla niego najważniejsze.
Wspomina również, jak zmieniło się jego podejście do ojcostwa. Początkowo nie potrafił nawet wziąć Gurura na ręce. Nie wiedział, jak zachować się przy tak małym dziecku i jak poradzić sobie z ogromną odpowiedzialnością. Dopiero kiedy po raz pierwszy przytulił syna, zrozumiał, jak silne uczucie może połączyć rodzica z dzieckiem.
Od tamtej chwili nie chciał się z nim rozstawać. Każda chwila spędzona z Gururem nabrała dla niego szczególnego znaczenia.
Ta opowieść porusza Hançer. Siedzi naprzeciwko mężczyzny, który nie zdaje sobie sprawy, że mówi również o ich nienarodzonym dziecku. Cihan opisuje miłość ojca, nie wiedząc, że sam wkrótce może doświadczyć jej ponownie.
Właśnie dlatego zaczyna zastanawiać się nad zachowaniem Melicha. Pyta Hançer, czy nie obawia się, że po narodzinach dziecka jej mąż zmieni zdanie. Dziś może zgadzać się na rozwód, ale kiedy zobaczy noworodka, jego uczucia mogą wyglądać inaczej.
Cihan nie twierdzi, że Melich na pewno spróbuje odebrać jej dziecko. Przedstawia jedynie możliwość, której sam nauczył się obawiać po doświadczeniach związanych z Bejzą. Wie, że rodzinne konflikty potrafią stać się szczególnie trudne, kiedy w centrum znajduje się dziecko.
Hançer zapewnia go, że nie ma powodu do obaw. Cihan natychmiast pyta, skąd może mieć taką pewność. Kobieta nie potrafi jednak udzielić odpowiedzi, która rozwiałaby wszystkie jego wątpliwości.
Każde kolejne pytanie przybliża ją do wyznania. Im więcej Cihan mówi o odpowiedzialności i ojcowskiej miłości, tym trudniej Hançer udawać, że najważniejsza informacja nie istnieje.
W końcu mężczyzna pyta wprost, co zrobi, jeśli Melich zmieni zdanie i zacznie domagać się większego udziału w życiu dziecka. Hançer przez chwilę milczy. Wie, że nie może już dłużej odpowiadać półsłówkami.
Wreszcie przyznaje, że właśnie z tą sprawą wiąże się temat, o którym chciała z nim porozmawiać.
Cihan patrzy na nią z zainteresowaniem i czeka na dalsze wyjaśnienia. Hançer jest coraz bliżej powiedzenia prawdy, ale wciąż nie wypowiada najważniejszych słów. Nie słyszymy jeszcze, że to Cihan jest ojcem jej dziecka.
I właśnie w tym momencie kończy się ta rozmowa.
Nie poznajemy reakcji Cihana ani nie dowiadujemy się, czy Hançer odważy się dokończyć wyznanie. td4729 Nie ma jeszcze pojednania, kłótni ani decyzji dotyczącej przyszłości ich relacji. Pozostaje jedynie napięcie i świadomość, że następne zdanie może zmienić wszystko.
Najbardziej poruszające jest to, że wieczór rozpoczął się od zwyczajnej kolacji. Cihan przyszedł do Hançer, aby przez chwilę poczuć się jak w domu. Kobieta chciała stworzyć atmosferę, w której łatwiej będzie jej powiedzieć coś bardzo trudnego.
Teraz oboje stoją przed zupełnie innym wyzwaniem. Cihan musi jeszcze poznać prawdę, a Hançer musi zdecydować, czy potrafi zaufać mu na tyle, by odsłonić wszystkie okoliczności.
Czy kobieta w końcu powie mu, że spodziewa się jego dziecka? Jak Cihan zareaguje na wiadomość, że przez cały ten czas nie wiedział o swoim kolejnym potomku? Czy poczuje przede wszystkim radość, czy również żal z powodu straconych miesięcy?
Jedno jest pewne: Cihan jest znacznie bliżej prawdy, niż mu się wydaje. A kolacja, która miała być spokojnym spotkaniem, może okazać się początkiem najważniejszej rozmowy w ich życiu.”
