W salonie Nuşret obserwuje Bejzę, która w najlepsze zajmuje się swoim wyglądem. Dziewczyna poprawia fryzurę i ubranie, jakby czekało ją zwyczajne, przyjemne wyjście. Ojciec nie wytrzymuje i ironicznie pyta, czy tak wystrojona wybiera się na wesele.
Za jego słowami kryje się jednak prawdziwe rozczarowanie. Nuşret nie ma pretensji o makijaż czy elegancki strój. Nie potrafi pojąć, dlaczego córka zachowuje się tak beztrosko, skoro poprzedniego dnia zgodziła się na umieszczenie małego Gurura w placówce opiekuńczej.
Bejza nie rozumie, dlaczego ojciec robi z jej przygotowań tak wielki problem. Odpowiada z irytacją, że przecież tylko zadbała o swój wygląd. Nuşret próbuje jej jednak uświadomić, że nie chodzi o to, czy ma prawo dobrze wyglądać, lecz o jej podejście do całej sytuacji.
5:52–10:51 – Ojciec przypomina Bejzie o losie Gurura
Nuşret przypomina córce, że zaledwie wczoraj dziecko zostało oddzielone od dotychczasowego otoczenia i trafiło pod opiekę placówki. Jego zdaniem Bejza powinna przynajmniej zastanowić się, co teraz przeżywa chłopiec.
Pyta ją również, czy jako matka nie powinna być zmartwiona jego losem. Zwraca uwagę, że gdyby Cihan zobaczył ją w tak dobrym nastroju, mógłby uznać, że w ogóle nie przejmuje się tym, co stało się z dzieckiem.
Bejza nie przyjmuje tych argumentów. Zamiast zastanowić się nad słowami ojca, zarzuca mu, że zepsuł jej humor. Nie zamierza rezygnować ze swojego dobrego samopoczucia tylko dlatego, że sytuacja wokół Gurura jest trudna.
Nuşret coraz wyraźniej dostrzega, że jego córka nie chce rozmawiać o odpowiedzialności za dziecko. Każda próba zwrócenia jej uwagi kończy się kolejną sprzeczką.
W pewnym momencie Bejza wypowiada słowa, które szczególnie mocno dotykają jej ojca. Stwierdza, że nie będzie się zadręczać tylko dlatego, że pogorszyły się warunki życia dziecka Jonsi.
Nuşret jest oburzony takim podejściem. Próbuje skłonić córkę do rozsądku i przypomina jej, że Gurur nadal pozostaje małym dzieckiem, którego sytuacja wymaga poważnego traktowania. Bejza jednak nie zamierza zmieniać zdania.
Ojciec coraz trudniej ukrywa rozczarowanie. Nie oczekuje od córki gotowego rozwiązania wszystkich problemów, chciałby jedynie usłyszeć, że los chłopca naprawdę ją obchodzi. Nie otrzymuje jednak żadnego takiego zapewnienia.
W końcu wstaje z kanapy i rusza w stronę drzwi. Jest wyraźnie zniechęcony, ponieważ rozmowa nie przyniosła żadnego porozumienia. Nie wie jeszcze, że za chwilę usłyszy wiadomości, które jeszcze bardziej zwiększą jego niepokój.
W progu pojawia się Berin, prawniczka reprezentująca Bejzę. Kobieta wita się z Nuşretem i pyta o swoją klientkę. Zapowiada, że ma dla niej bardzo dobre wiadomości.
Nuşret wpuszcza ją do środka i woła córkę. Bejza natychmiast zmienia nastawienie. Jeszcze przed chwilą była zirytowana uwagami ojca, ale teraz z zainteresowaniem zwraca się ku prawniczce.
Berin zajmuje miejsce na kanapie i przechodzi do sprawy. Jej wizyta dotyczy kolejnych działań prawnych podejmowanych przez Cihana, który nie zamierza rezygnować z prób uzyskania kontaktu z synem.
Berin informuje Bejzę, że miała rację w swoich wcześniejszych przewidywaniach. Według jej relacji sprzeciw drugiej strony został odrzucony przez prokuratora. Nie oznacza to jednak, że Cihan się poddał.
Mężczyzna próbuje teraz uzyskać osobne pozwolenie, które umożliwiłoby mu zobaczenie Gurura. Chce znaleźć inną drogę, ponieważ nie zamierza pogodzić się z brakiem kontaktu z chłopcem.
Dla Cihana nawet krótkie spotkanie z dzieckiem ma ogromne znaczenie. Bejza patrzy jednak na jego starania zupełnie inaczej. Zamiast zastanowić się, czy ojciec powinien mieć możliwość zobaczenia Gurura, od razu wydaje Berin kolejne polecenie.
Bejza stanowczo nakazuje prawniczce zrobić wszystko, aby Cihan nie otrzymał zgody na spotkanie z synem. Nie chce, by mężczyzna zdobył dokument pozwalający mu zobaczyć chłopca.
Jej intencje stają się coraz bardziej czytelne. Nie chodzi już wyłącznie o prowadzenie sporu prawnego. Bejza chce, żeby Cihan nadal czekał, zabiegał o kontakt i nie miał pewności, czy kiedykolwiek uda mu się spotkać z dzieckiem.
Berin zapewnia ją, że nie ma powodów do obaw. Przedstawia sytuację z dużą pewnością siebie i sugeruje, że Cihan nie uzyska tego, czego potrzebuje, bez ich zgody.
Trzeba jednak pamiętać, że na tym etapie są to zapewnienia prawniczki, a nie ostateczna decyzja urzędowa. Cihan wciąż podejmuje starania, a przedstawiona rozmowa nie potwierdza, że jego droga do spotkania z Gururem została definitywnie zamknięta.
Bejza jest zachwycona zapewnieniami Berin. Z satysfakcją stwierdza, że właśnie o to jej chodziło. Chce, aby Cihan przekonał się, co oznacza zadzieranie z nią.
Najbardziej cieszy ją myśl, że mężczyzna będzie musiał dalej walczyć o możliwość zobaczenia chłopca. Nie skupia się na potrzebach Gurura, lecz na tym, jak bardzo cała sytuacja utrudni życie Cihanowi.
Nuşret słucha obu kobiet z coraz większym niepokojem. Jeszcze przed chwilą próbował przekonać córkę, by pomyślała o dziecku. Teraz widzi, że Bejza nie tylko nie zmieniła swojego podejścia, ale wręcz czerpie satysfakcję z problemów Cihana.
Niepokoi go również postawa Berin, która zamiast ostudzić emocje klientki, zapewnia ją o skuteczności wspólnego planu. Nuşret zaczyna rozumieć, że sytuacja może doprowadzić do znacznie poważniejszych konsekwencji.
Nie zamierza jednak zgadzać się na to, by Cihan został pozbawiony możliwości walki o syna tylko dlatego, że Bejza jest jego córką. Dla niego najważniejsze pozostaje dobro Gurura, a konflikt dorosłych nie powinien przesłaniać potrzeb dziecka.
Czy Nuşret odważy się otwarcie przeciwstawić Bejzie i jej prawniczce? Czy Cihan zdoła uzyskać zgodę na spotkanie z Gururem, zanim kobiety zrealizują swój plan? Jedno jest pewne: walka o chłopca staje się coraz bardziej zacięta, a Nuşret zaczyna dostrzegać, że działania własnej córki mogą doprowadzić do niebezpiecznego zaostrzenia konfliktu.
