Cemil stłumił w sobie ciężki oddech, gdy wszedł do salonu Hancer, a jego serce ściskał ciężar niepokoju. W pokoju, skąpanym w jasnym świetle, stół był nakryty starannie dla dwóch osób, jakby czekano na kogoś wyjątkowego. Usiedli naprzeciwko siebie na kanapie, lecz od pierwszej sekundy w powietrzu wisiała gęsta, niemal namacalna napiętość.
— Hancer, co tu się dzieje? Co to wszystko ma znaczyć? — zapytał, nie kryjąc bólu. — Jak długo jesteś małżeństwem, żeby od razu myśleć o rozwodzie? Wszyscy odradzali ci ten związek, a ty upierałaś się przy swoim. Dlaczego nagle podjęłaś taką decyzję? I dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? Czy wiesz, jak bardzo twój brat cierpi, dowiadując się o takich rzeczach od obcych ludzi?
Hancer opuściła głowę. Siedziała w milczeniu, z dłońmi splecionymi na brzuchu. Każde słowo brata trafiało prosto w jej serce, lecz nie mogła wyjawić mu prawdy.
— Wyjaśnię ci wszystko — odezwała się cicho. — Ale proszę, uwierz mi chociaż raz. Jeśli coś robię, to na pewno mam powód.
— Dokładnie tego szukam — odparł Cemil głosem pełnym bezradności. — Po to tu przyszedłem. Jeśli chcesz rozwodu, będąc w ciąży, to musi być coś poważnego. Cokolwiek to jest, powiedz mi. Pozwól mi sobie pomóc. Im bardziej milczysz, tym gorzej się czuję. Dlaczego rozwodzisz się z tym człowiekiem?
Hancer znowu spuściła wzrok. Wtedy wzrok Cemila powędrował ku nakrytemu dla dwojga stołowi: dwa talerze, szklanki, sztućce — wszystko wyglądało tak, jakby zaraz miał pojawić się tu ktoś ważny. W jego oczach błysnął cień podejrzenia.
— Melih nic ci nie zrobił, prawda? — zapytał ostrzej, ściszając głos. — Dlatego milczysz? — Wskazał ręką na stół. — Dla kogo przygotowałaś ten posiłek? Babcia Mukadder miała rację? Rozwodzisz się z Melihem, żeby wrócić do Cihana?
Hancer uniosła głowę. Na jej twarzy malował się ból, ale i niezłomna determinacja.
— Tak, bracie. To jest dla Cihana — powiedziała nagle. — Kocham tylko jego i zawsze będę go kochać.
Cemil zerwał się z kanapy, jakby nie mógł uwierzyć, że te słowa naprawdę padły z ust jego siostry.
— Miłość nie usprawiedliwia wszystkiego, Hancer — wycedził gorzko. — Nie używaj jej jako wymówki.
Ona również wstała. Blada, z dłonią spoczywającą na brzuchu, wyglądała jak kobieta, która podjęła decyzję i nie ma już zamiaru się cofać.
— Nie szukam usprawiedliwień — odpowiedziała. — Chcę po prostu żyć tak, jak podpowiada mi serce.
— O czym ty mówisz? — Cemil patrzył na nią z niedowierzaniem. — To nie może być moja siostra. To żałosne, Hancer. Czy ty się nie wstydzisz dziecka pod swoim sercem?
Nie czekał na odpowiedź. Gwałtownie się odwrócił i wyszedł, a po chwili z dołu dobiegł głuchy trzask zamykanych drzwi. Hancer nie pobiegła za nim. Została sama w środku milczenia, które stało się cięższe niż wszystkie wypowiedziane przed chwilą oskarżenia.
Tymczasem w gabinecie Engin siedział naprzeciwko Cihana, wpatrując się w rozrzucone na biurku dokumenty. Ciężka cisza spowijała obydwóch mężczyzn.
— Jest sposób, żeby zakończyć rozwód i jak najszybciej odzyskać opiekę nad synem — zaczął ostrożnie Engin. — Füsun Kaba musi złożyć zeznania przed sądem. Tylko ona może nam pomóc. Zresztą, straciła już licencję zawodową, gorzej być nie może. Jeśli zaoferujemy jej małą pomoc finansową…
Cihan pokręcił głową, zanim przyjaciel zdążył dokończyć.
— Ona się nie zgodzi. Powiedziała mi to wprost już przy naszym pierwszym spotkaniu.
— A jeśli ja z nią porozmawiam? — zaproponował Engin. — Może uda mi się ją przekonać.
— Nie trać czasu. Próbowałem wszystkiego. Zaproponowałem jej ogromną sumę, ale odmówiła. Twierdzi, że nie chce mieć nic wspólnego z tą sprawą i nigdy więcej w niej nie wystąpi.
Twarz Engina spochmurniała. Przez chwilę ważył w myślach konsekwencje.
— To mi się nie podoba… A co z Beyzą? Co ona robi? Nie próbowała wracać? Nie wywiera na ciebie nacisku?
— To dziwne — odparł Cihan. — Zupełnie nic. Nawet nie dzowni. Jak pod ziemię zapadła.
— To niepokojące, Cihan. I niebezpieczne. Takie milczenie nigdy nie zwiastuje nic dobrego. To cisza przed burzą.
Cihan splotł dłonie na biurku, a w jego oczach pojawił się zimny, skupiony błysk.
— Po tym wszystkim, co zrobiła, zrozumiała, że nie mamy już szans. Myślę, że zaakceptowała porażkę.
— Obyś miał rację — westchnął Engin. — Ale na wszelki wypadek miej się na baczności. Najważniejsze teraz, dopóki sprawa morderstwa twojej siostry nie zostanie wyjaśniona, to doprowadzić ten rozwód do końca.
W tym samym czasie Cihan stanął w progu dawnego domu, trzymając w dłoni bukiet białych kwiatów owiniętych w różowy papier. Na jego twarzy błąkał się niepewny, lecz ciepły uśmiech, jakby ten drobny gest mógł zatrzeć chociaż część cierpienia, jakiego Hancer ostatnio doświadczyła. Kobieta przyjęła kwiaty bez słowa i włożyła je do wazonów. Dopiero potem usiedli razem przy stole przygotowanym dla dwojga.
— Zrobiłaś nadziewane bakłażany — zauważył Cihan, spoglądając na potrawy.
— Tak. Pomyślałam, że dawno ich nie jadałeś. Zrobię jeszcze trochę böreka, to potrwa tylko chwilę. Odpocznij na razie.
Hancer poszła do jasnej kuchni. Stojąc przy kuchence, gdzie jedzenie skwierczało na patelni, objęła się ramionami w okolicach brzucha.
— Wkrótce przedstawię cię twojemu tacie, moje serce — szeptała do siebie. — Oby ten moment stał się dla nas pięknym wspomnieniem.
Cihan jednak nie potrafił usiedzieć w salonie. Po chwili zjawił się w kuchni, przyciągnięty samą obecnością kobiety. Gdy posiłek wreszcie znalazł się na stole, usiedli na kanapie, otoczeni niewypowiedzianymi słowami. Kiedy Cihan wyciągnął z kieszeni mały pakunek w błyszczącym papierku, Hancer spojrzała na niego pytającym wzrokiem.
— To dla maluszka — powiedział, podając jej prezent.
Rozpakowując ostrożnie paczkę, Hancer ujrzała kolorowy śliniaczek.
— Jest piękny. Dziękuję.
— Wybrałem żółty, bo jeszcze nie znamy płci. Hancer, czy naprawdę nie jesteś ciekawa, czy to chłopiec, czy dziewczynka?
— A jaka to różnica? Dowiem się, kiedy przyjdzie na świat. Najważniejsze, żeby było zdrowe.
Cihan natychmiast pomyślał o Beyzie i o tym, jak zareagowała, gdy dowiedziała się, że nosi pod sercem córeczkę. Jego twarz stężała.
— Masz rację. Dla ciebie to nie ma znaczenia. Człowiek z sumieniem nie dzieli dzieci ze względu na płeć.
Hancer dotknęła miękkiego materiału śliniaczka.
— Widziałam podobny kilka dni temu. Wyglądasz, jakbyś wiedział, co lubię.
— Znam cię. Dlatego go kupiłem. Słuchaj… zbliża się termin wizyty kontrolnej. Jeśli chcesz, pojadę z tobą.
Marzyłam o tym od wielu miesięcy, Cihanie — pomyślała Hancer, czując, jak w jej piersi rozlewa się ciepło. — Ale czy będziesz chciał przy mnie pozostać, gdy poznasz prawdę?
— Dziękuję — rzekła cicho, obdarzając go delikatnym uśmiechem.
— O czym tak intensywnie myślisz? — zapytał, dostrzegając cień na jej twarzy.
— Stałam w kuchni bardzo długo. Brzuch jest już duży, więc trochę się zmęczyłam.
Cihan nie spuszczał z niej wzroku.
— Chcesz mi coś powiedzieć, Hancer? Jeśli przede mną coś ukrywasz, a ja dowiem się o tym później, konsekwencje nie będą dobre.
Hancer zawahała się. Prawda była tak blisko, a jednak wciąż parzyła jej usta.
— Mój brat dzisiaj tu był. Matka mu powiedziała o rozwodzie.
Cihan zacisnął zęby.
— Ona nigdy nie przestanie. Jeśli zatrzymam ją w jednym miejscu, znajdzie inne. Zrobił ci krzywdę?
— Podjęłam decyzję, której nie potrafi odżałować. A kiedy dowiedział się o wszystkim od obcych, stracił panowanie nad sobą.
— Rozumiem cię, Hancer. Widzę, kiedy próbujesz ukryć złe wieści. Chyba że wcale nie chcesz, by to wyszło na jaw. Może nie jesteś pewna tego rozwodu? Powiedz mi prawdę. Czy jest jeszcze szansa, że ty i Melih do siebie wrócicie?
Hancer spojrzała mu prosto w oczy.
— Nasza historia się skończyła. Był przy mnie, kiedy najbardziej tego potrzebowałam, ale to już koniec.
— Więc nie przejmuj się reakcją brata. Wcześniej czy później wszyscy i tak by się dowiedzieli.
— Jest jeszcze coś, co mnie martwi… Nikt nie patrzy na to z mojej perspektywy. Nikt nie dba o to, co ja czuję. Każdy widzi wszystko tylko przez pryzmat własnych rany.
Cihan pochylił się ku niej, a w jego głosie zabrzmiała niezwykła pewność.
— Rozumiem cię, Hancer. I zawsze będę przy tobie.
Hancer wpatrywała się w niego z utęskieniem. Jego słowa były tym, czego najbardziej potrzebowała, lecz lęk przed utratą tego wszystkiego ściskał jej gardło. Gdy dowiesz się, że cię okłamałam… czy nadal będziesz patrzył na świat moimi oczami? Błagam cię, zrób to. Dla tego dziecka. Dla nas.
W tym samym czasie w chłodnych murach szpitala Sila poruszała się szybkim, lecz ostrożnym krokiem. Ubrana w kitel lekki fartuch medyczny, wtapiała się w szpitalne otoczenie. Metin siedział bez ruchu na skraju łóżka, wpatrując się tępym wzrokiem w przestrzeń.
— Wstawaj, bracie — szepnęła, ujmując go za ramię.
Sięgnęła po ciepły kardigan przewieszony przez oparcie krzesła i narzuciła mu go na ramiona.
— Stąd wychodzimy. Nie pozwolę im dłużej cię więzić.
Metin nie odpowiedział, ale pozwolił się podnieść. Sila wyciągnęła z kieszeni dwa małe, pomarańczowe przedmioty i pokazała mu je z łagodnym, uspokajającym uśmiechem.
— To stopery do uszu. Założę ci je, żeby hałas cię nie przerażał. Zaufaj mi.
Ostrożnie wsunęła mu zatyczki w uszy, po czym poprawiła kołnierz jego swetra.
— Dobrze. Chodźmy.
Objęła go wpół i wyprowadziła z pokoju. Na korytarzu zatrzymała się na ułamek sekundy przed czerwonym przyciskiem alarmu pożarowego, po czym nacisnęła go zdecydowanym ruchem.
W tej samej sekundzie po całym budynku rozniósł się ogłuszający dźwięk syreny. Z sal zaczęły dochodzić przerażone krzyki pacjentów. Personel natychmiast ruszył w stronę drugiego piętra, wywołując upragnioną przez Silę dezorientację. Trzymając Metina mocno za rękę, kobieta poprowadziła go w przeciwnym kierunku — obok czerwonej szafki przeciwpożarowej, przez pusty korytarz, prosto ku wyjściu ewakuacyjnym.
Dopiero gdy znaleźli się na zewnątrz, za szklanymi drzwiami, Sila wzięła głęboki oddech. Wyjęła zatyczki z uszu Metina i spojrzała na niego z nową, płonącą w oczach nadzieją.
— Chodź, przyjacielu. Jeszcze krok i jesteś wolny.
Ruszyli ku bramie. Po latach spędzonych w zamknięciu Metin postawił stopę poza murami szpitala. Nadal milczał, a jego twarz wciąż nosiła znamiona udręki, lecz w jego oczach gasł dotychczasowy, przerażający pusty wyraz. Głębiej, pod warstwą odrętwienia, budziła się nowa świadomość.
