Samochód Beren i Beyzy sunął podmiejską drogą, prując chłodne, jesienne powietrze. Za szybami przesuwano monotonne, szare krajobrazy, lecz wewnątrz kabiny unosiła się gęsta, niemal namacalna atmosfera triumfu. Beren prowadziła pewnie, co jakiś czas zerkając na swoją klientkę z nutą zawodowego uznania.
— Twój występ był naprawdę znakomity — rzuciła z uśmiechem adwokatka. — Muszę przyznać, że masz w sobie talent, o jaki bym cię nie podejrzewała.
Beyza odwróciła głowę, a na jej ustach zatańczył chłodny, wyrachowany uśmiech. W jej oczach nie było śladu wahania – jedynie lodowata satysfakcja.
— Sami się o to prosili — mruknęła cicho.
Gwałtowny ruch zmusił je jednak do nagłego powrotu do rzeczywistości. Niebieski SUV warknął złowrogo,wyskakując nagle zza zakrętu i blokując im drogę. Zablokowany pas, pisk opon i wściekłe trąbienie sprawiły,że Beren odruchowo zacisnęła dłonie na kierownicy. Z pojazdu wysiadł Nusret. Jego twarz była ściągnięta gniewem, a w oczach malowała się furia człowieka, który doskonale zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji.
— To mój tata — powiedziała Beyza, a w jej głosie nie dźwięczało ani gram zaskoczenia, jakby od początku kalkulowała każdy krok.
Gdy przesiadła się do auta ojca, chłód otaczającego świata stał się jeszcze bardziej dojmujący. W nowym,eleganckim salonie Nusreta panował sterylny, niemal bezduszny porządek. Beyza, rozsiadając się na jasnej kanapie, natychmiast chwyciła za telefon, wydając Gülsüm polecenia z precyzją bezwzględnego stratega.Nie interesowały jej niczyje emocje – liczyła się tylko gra i plan, który właśnie wkroczył w decydującą fazę.
Nusret stał nad nią, drżąc z wściekłości.
— Czy ty w ogóle rozumiesz, co robisz? — wybuchnął. — Szantażujesz Cihana dzieckiem, które nawet nie jest jego! Jeśli stracisz kontrolę, pogrążysz nas wszystkich.
Beyza uniosła wzrok, a w jej źrenicach zalśnił niebezpieczny błysk.
— Nie zależy mi już na Cihanie, tato. Chcę zniszczyć go doszczętnie. Podłożyłam ładunki w każdym czułym punkcie jego serca. W mojej dłoni został tylko detonator.
Tymczasem daleka od salonowych intryg Hancer borykała się z własnym, rozrywającym od środka piekłem.Siedziała skulona na schodach starego domu, a mroźny wiatr targał połami jej jasnego płaszcza. Każda komórka jej ciała krzyczała z rozpaczy. Była święcie przekonana, że to przez nią Cihan został brutalnie odcięty od syna.
Nadejście Mukadder i Fadime nie przyniosło ukojenia – stało się jedynie kolejnym ciosom wymierzonym w i tak zrujnowaną duszę dziewczyny. Słowa pełne jadu, oskarżenia o zniszczenie rodziny i klątwa rzucona przez Fadime spłynęły na Hancer niczym wrzątek. Gdy starsze kobiety odeszły, zostawiając ją wśród martwych gałęzi i zimnego betonu, Hancer osunęła się na krzesło. Zasłoniła brzuch obiema dłońmi, a z jej gardła wyrwał się szloch tak głęboki, że zagłuszył ciszę podwórka.
W rezydencji tymczasem panował pozorny spokój, który w jednej chwili rozsypał się w drobny mak. Telefon,który odebrała Mukadder, przyniósł wiadomość mrożącą krew w żyłach: Metin uciekł z ośrodka. Przeraźliwy lęk ścisnął serce pani Develioglu; kobiece ciało, zmiażdżone ciężarem ostatnich dni, odmówiło posłuszeństwa. Mukadder osunęła się na sofę, tracąc przytomność.
Sinem, wbiegając do pokoju i ratując teściową, nie spuszczała z oka leżącego na stoliku aparatu. Kiedy domniemana troska ustąpiła miejsca czystej ciekawości, a numer zwrotny wskazał dom opieki, w umyśle Sinem zazębiły się wszystkie elementy układanki. To nie żal po wnuku zwalił Mukadder z nóg. Chodziło o Metina.
Noc otuliła miasto ciężką, wilgotną mgłą. W starym domu Sinem odnalazła załamaną Hancer. Obie kobiety,każda na swój sposób uwikłane w dramaty mężczyzn z rodu Develioglu, szukły w sobie nawzajem ratunku.Kiedy telefon Cihana wreszcie połączył ich z desperatem czuwającym pod drzwiami domu dziecka, ogarnął ich lodowaty lęk. Cihan nie zamierzał ustąpić. Czuł, że wraz z synem wyrwano mu serce z piersi.
W tym samym czasie Engin wracał do domu, gdzie zmęczona Sila czekała na niego w półmroku salonu. Ich cicha, bezpieczna przystań kontrastowała z burzą szalejącą na zewnątrz. Lecz nawet tam, wśród ciepłego blasku lamp, docierały echa bezwzględnej gry Beyzy. Wiadomość o tym, że mały Cihan Gurur trafił do placówki opiekuńczej, a prokuratura odrzuciła ich argumenty, zamknęła krąg desperacji.
Cihan twardo trwał na swoim stanowisku przed budynkiem, odrzucając wszelkie próby rozsądnego apelowania. Noc trwała w najlepsze, a nad ich głowami wisiało nieme, złowrogie pytanie: jak daleko jeszcze posunie się człowiek napędzany nienawiścią, zanim spali doszczętnie wszystko, co kochał?
