Równolegle w rezydencji mała Mine znajduje małe pudełko, które Sinem szybko zamyka. Przypomina sobie, że od momentu znalezienia naszyjnika Gülsüm zachowuje się panicznie i unika tematu zmarłej Jasemin. Przy bramie posiadłości zbieracz makulatury pokazuje dozorcy srebrny, zabrudzony naszyjnik z połyskującym wisiorkiem, znaleziony w śmietniku obok rezydencji. Przerażona Gülsüm błaga dozorcę, by pod żadnym pozorem nie przekazywał zguby Beyzie. Zaniepokojony dozorca spisuje numer telefonu zbieracza i kontaktuje się z mecenasem Enginem.
Śledztwo Engina i nerwowość w rezydencji
Cihan w gabinecie nie potrafi skupić się na dokumentach. Engin wprost zarzuca mu, że jeśli odnawia przysięgę wyłącznie ze względu na syna, nie powinien nazywać tego miłością. Następnie prawnik informuje go o odnalezionym w śmieciach naszyjniku, uderzająco podobnym do bransoletki Jasemin. Obaj postanawiają jednak nie wysuwać pochopnych oskarżeń i przekazać sprawę policji.
Gdy Gülsüm szepcze Beyzie o odnalezieniu biżuterii, ta traci panowanie nad sobą, zamyka drzwi i surowo zakazuje służącej mówienia czegokolwiek, grożąc oskarżeniem o kradzież. Mukadder obserwuje wszystko z piętra, słysząc płacz Mine pytającej matkę, dlaczego dorośli ciągle na siebie krzyczą. Seniorka rodu po raz pierwszy odczuwa głęboki wstyd za to, że przez lata przedkładała nazwisko nad bezpieczeństwo dzieci.
Hanser odwiedza mądrego Ertuğrula, który uświadamia jej, że milczenie przed Cihanem nie chroni przed cierpieniem, a odwaga polega na tym, by nie pozwalać strachowi decydować za siebie. Po wyjściu dzwoni do niej brat Cemil, przepraszając za wcześniejsze pretensje i oferując bezwarunkowe wsparcie. W tym samym czasie Sıla informuje Engina o potajemnym spotkaniu Beyzy z doktor Füsun. Prawnik kontaktuje się z lekarką, która po początkowej odmowie zgadza się na formalne spotkanie następnego dnia.
Po południu Beyza zjawia się u Hanser z ozdobną broszką, żądając, by ta założyła ją jako świadek ceremonii. Hanser zachowuje spokój i odmawia przyjęcia podarunku, zarzucając Beyzie manipulowanie strachem dziecka. Zauważając, jak Hanser odruchowo kładzie dłoń na brzuchu, zaniepokojona Beyza pospiesznie wychodzi.
Wyznanie Gülsüm i przerwana przysięga
Przed rozpoczęciem wieczornej uroczystości Gülsüm wyznaje Sinem na korytarzu, że przez pewien czas ukrywała naszyjnik, bojąc się posądzenia o zbrodnię, gdyż znalazła go podczas sprzątania po rodzinnej awanturze dotyczącej Jasemin. Sinem natychmiast wzywa Engina, a ten przekonuje płaczącą służącą do złożenia oficjalnych zeznań przed śledczymi. Świadkiem tej rozmowy staje się Cihan, który uświadamia sobie, w jak wielkim strachu żyją domownicy pod wpływem Beyzy. Przed wejściem na salę Cihan rozmawia z Mukadder, która ze skruchą przyznaje się do błędów z przeszłości.
Hanser zjawia się na uroczystości w prostej jasnej sukni, bez broszki od Beyzy. Gdy muzyka cichnie i Cihan staje przed zgromadzonymi, blada jak płótno Gülsüm chwieje się przy wejściu. Hanser natychmiast przerywa ceremonię okrzykiem: „Proszę zaczekać!”, podbiega do służącej, podtrzymuje ją i prosi o wodę. Mimo nalegań Beyzy, by przenieść służącą do pokoju i kontynuować ślub, Hanser twardo sprzeciwia się zamiataniu ludzkiego cierpienia pod dywan. Mukadder staje po stronie Hanser i nakazuje najpierw zająć się zasłabłą kobietą.
Odzyskawszy siły, Gülsüm publicznie oświadcza Cihanowi, że nie może dłużej żyć w kłamstwie i następnego dnia złoży oficjalne zeznania w prokuraturze. Wściekła Beyza próbuje ją uciszyć, po czym żąda od Cihana kontynuowania przysięgi ze względu na syna. Cihan zdejmuje przygotowaną obrączkę, kładzie ją na stoliku i oświadcza, że nie złoży przysięgi, w którą nie wierzy — wybierając koniec z kłamstwem. Gdy Beyza zarzuca mu niewdzięczność, Mukadder ucina kłótnię, stając po stronie syna i przyznając się do własnych błędów z przeszłości. Engin dyskretnie przekazuje Cihanowi wiadomość, że policja zabezpieczyła naszyjnik do ekspertyzy.
Po przerwanej ceremonii Beyza konfrontuje się z Hanser na korytarzu, lecz ta odpowiada jej, że nikt dziś nie wygrał, a prawdziwej rodziny nie buduje się siłą. Na zewnątrz, w strugach deszczu, Hanser żegna się z Sinem, Melichem i Mine, dając im swoje błogosławieństwo na nową drogę życia.
Prawda w strugach deszczu i nowe jutro
W nocy do drzwi Hanser puka Cihan z parasolem w dłoni. Wchodzi do środka bez wymówek, tłumacząc swoje dawne postępowanie i przyznając, że mylił potrzebę kontroli z odpowiedzialnością. Hanser z bólem przypomina mu, jak często traktował ją jak obcą i wierzył w najgorsze wersje wydarzeń. Stawia warunek: oczekuje, że Cihan przestanie decydować za nią, uwierzy jej bez dowodów w teczkach i uczciwie zamknie poprzednie małżeństwo.
Wtedy Hanser kładzie na stole fotografię z badania USG i wyznaje: „Dziecko, o którym rozmawialiśmy w lesie, jest również twoim dzieckiem”.
Wstrząśnięty Cihan ze łzami w oczach przyjmuje tę wiadomość. Zamiast gniewu okazuje pokorę — klęka przy stole, prosi o możliwość uczestniczenia w badaniach i obiecuje, że uporządkuje formalności z Beyzą, stając się ojcem, na którego można liczyć.
Nazajutrz Gülsüm składa pełne zeznania na komisariacie, rzucając nowe światło na sprawę Jasemin, a doktor Füsun zgadza się na formalne przesłuchanie. W tym samym czasie Beyza przebywa u ojca, lecz widząc śpiącego syna, zaczyna rozumieć, jak destrukcyjne były jej intrygi. Mukadder odwiedza Hanser z torbą świeżego pieczywa i szczerze prosi o przebaczenie, godząc się na wyznaczone przez synową granice.
Kilka dni później Cihan towarzyszy Hanser podczas badania USG, wspólnie słuchając bicia serca ich dziecka. Wieczorem oboje spotykają się na prostej, ciepłej kolacji u Cemila wraz z Sinem, Melichem i Mine. Przed domem, w świetle latarni, Cihan i Hanser rozmawiają o powolnym odbudowywaniu zaufania. Wracając do swojego pokoju, Hanser stawia obok zdjęcia USG dwa kubki — z nadzieją, że ich nowe życie naprawdę zacznie się bez kłamstw.
