Cihan pojawia się w salonie z niebieskim balonem w dłoni. Mukadder siedzi na fioletowej kanapie obok Sinem, a Fadime zajmuje się podawaniem napojów. Wszystkie kobiety zwracają uwagę na nietypowy podarunek. Dziecięcy balon zupełnie nie pasuje do poważnego wyrazu twarzy Cihana, który nie przyszedł jednak po to, aby prowadzić zwyczajną rodzinną rozmowę.
Mukadder natychmiast pyta syna, skąd wraca. Chce wiedzieć, co się wydarzyło i dlaczego przynosi ze sobą taki przedmiot. Cihan nie zamierza jednak tłumaczyć się z każdej swojej decyzji. Staje na środku salonu i oznajmia, że Hanser wróciła do starego domu. Co więcej, ma tam pozostać i nikt nie powinien zakłócać jej spokoju.
Nie pozostawia wątpliwości, że jego decyzja jest reakcją na krzywdę, którą matka wyrządziła ciężarnej kobiecie. Nie próbuje przedstawiać całej sytuacji jako zwykłego nieporozumienia. Mówi wprost, że musi naprawić skutki postępowania Mukadder.
Dla kobiety jest to szczególnie bolesne. Cihan nie tylko stanął po stronie Hanser, ale zrobił to otwarcie, w obecności pozostałych domowników. Tym samym pokazał, że matka nie może już samodzielnie rozstrzygać, kto ma prawo przebywać w jego otoczeniu i jak powinno wyglądać życie jego bliskich.
Cihan wyznacza bardzo wyraźną granicę. Nikt nie ma prawa niepokoić Hanser, pojawiać się pod jej domem ani ingerować w jej codzienne sprawy. Ostrzega, że każda osoba, która zlekceważy jego słowa, będzie musiała liczyć się z jego reakcją. Nie kieruje tego ostrzeżenia wyłącznie do Mukadder. Zwraca się również do Fadime, odbierając jej możliwość udawania, że cała sprawa jest jedynie prywatnym sporem między matką a synem.
Fadime opuszcza wzrok, a Sinem pozostaje nieruchoma. Mukadder natomiast z trudem ukrywa gniew. Próbuje jeszcze odezwać się do Cihana jak matka, która oczekuje od syna posłuszeństwa i szacunku. Mężczyzna nie pozwala jej jednak przejąć rozmowy. Nie zamierza wysłuchiwać kolejnych usprawiedliwień ani dyskutować o tym, czy Hanser zasługuje na spokój.
Zapada cisza. Nie jest to jednak cisza pojednania. Nikt nie przeprasza Hanser, nikt nie przyznaje, że postąpił wobec niej niewłaściwie. Cihan wie, że nie zmienił w jednej chwili nastawienia wszystkich obecnych. Może jednak wymagać, aby przynajmniej powstrzymali się od kolejnych ataków.
td4729 Wychodzi z salonu, nadal trzymając niebieski balon. Nie zdaje sobie sprawy, że jego gesty mają jeszcze większe znaczenie, niż sam przypuszcza. Broni kobiety, która oczekuje jego dziecka, choć wciąż nie zna prawdy o ojcostwie. Jego stanowczość nie wynika więc z wiedzy o ciąży, lecz z przekonania, że Hanser nie powinna być dłużej krzywdzona.
Następnie Cihan udaje się do pokoju swojego syna. Przy łóżeczku nie potrzebuje już ostrych słów ani stanowczych ostrzeżeń. Chłopiec leży spokojnie, trzymając drewnianą zabawkę. Ojciec przywiązuje niebieski balon i z czułością wyjaśnia, że to podarunek od jego brata.
W ten sposób próbuje stworzyć między dziećmi więź, zanim jeszcze będą mogły się poznać. Chce, aby jego syn wiedział, że w rodzinie jest miejsce również dla drugiego dziecka. Nie zamierza przenosić na nie konfliktów dorosłych ani pozwalać, aby od początku były częścią rodzinnych podziałów.
W tym samym czasie w sypialni Hanser kołysze się biały balon przywiązany w pobliżu łóżeczka przygotowanego dla nienarodzonego dziecka. Kobieta siedzi na brzegu łóżka i obejmuje dłońmi brzuch. Patrzy na balon, a potem na swoje odbicie w lustrze. Czuje czułość, ale nie potrafi już odsunąć od siebie ciężaru tajemnicy.
Wie, że Cihan jest ojcem jej dziecka. Widziała jego troskę, słyszała, jak mówi o przyszłości obu dzieci, i obserwowała, jak próbuje budować między nimi więź. Każdy taki gest sprawia jej radość, ale jednocześnie przypomina, że mężczyzna nadal nie zna najważniejszej prawdy.
Hanser zaczyna rozumieć, że milczenie, które miało chronić dziecko, stało się źródłem kolejnych nieporozumień. Przez długi czas tłumaczyła sobie, że nie może powiedzieć Cihanowi o ciąży, ponieważ obawia się jego reakcji. Teraz jednak widzi, że odbiera mu możliwość świadomego uczestniczenia w oczekiwaniu na własne dziecko.
Nie oznacza to, że przestała się bać. Wręcz przeciwnie. Myśl o spotkaniu z Cihanem wywołuje w niej ogromne napięcie. Wie, że mężczyzna może poczuć gniew, rozczarowanie i żal. Musi liczyć się z pytaniami, na które nie będzie łatwo odpowiedzieć.
Nie chce jednak dłużej wykorzystywać strachu jako powodu do odkładania rozmowy. Przyznaje przed sobą, że jej milczenie również mogło kogoś zranić. Nawet decyzja podjęta z myślą o ochronie drugiej osoby może mieć bolesne konsekwencje, jeżeli odbiera jej prawo do poznania prawdy i samodzielnego wyboru.
Wtedy na telefonie pojawia się wiadomość od Cihana. Mężczyzna przesyła jej zdjęcie niebieskiego balonu przy łóżeczku swojego syna. Nie pisze o konflikcie z Mukadder ani nie domaga się żadnych wyjaśnień. Pokazuje po prostu drobny, rodzinny moment.
Hanser odpowiada fotografią białego balonu. Przez chwilę oboje porozumiewają się za pomocą obrazów. Dwa podobne podarunki łączą ich dzieci, choć pomiędzy rodzicami nadal znajduje się tajemnica, która może zmienić wszystko.
Dla Cihana jest to miły gest i znak bliskości. Hanser widzi w nim coś znacznie więcej. Wie, że mężczyzna nieświadomie okazuje czułość również dziecku, którego ojcostwa jeszcze nie zna. Ta świadomość ostatecznie utwierdza ją w przekonaniu, że nie może dłużej zwlekać.
Postanawia zaprosić Cihana na kolację. Pisze, że ma mu do przekazania bardzo ważną wiadomość, ale nie chce wyjawiać jej przez telefon. Chce powiedzieć wszystko osobiście, aby mógł ją zobaczyć, zadać pytania i sam zdecydować, co myśli o jej wyznaniu.
Cihan przyjmuje zaproszenie. Nie okazuje dystansu ani podejrzliwości. Pyta jedynie, czy powinien przynieść coś, na co Hanser miałaby ochotę. Kobieta odpowiada, że najważniejsza jest jego obecność.
Dla niej to spotkanie może stać się przełomem. Nie oczekuje, że jedno wyznanie natychmiast naprawi wszystkie wcześniejsze błędy. Chce jednak wreszcie przestać żyć w sytuacji, w której najważniejsza prawda pozostaje niewypowiedziana. Wie, że Cihan może zareagować gniewem, ale jest gotowa dać mu prawo do własnych emocji.
Wkrótce potem Sinem spotyka się z Melichem w parku. Siadają na ławce z dala od rezydencji i spojrzeń domowników. Melih próbuje skierować rozmowę ku przyszłości. Opowiada o mieszkaniu, które jest niemal gotowe. Do kupienia pozostały jeszcze łóżko i biurko dla Mine, córki Sinem.
Nie mówi wyłącznie o swoim szczęściu z ukochaną. Myśli również o jej dziecku i chce, aby dziewczynka miała własną przestrzeń, miejsce do odpoczynku i nauki. W jego planach Mine nie jest dodatkiem do nowego związku. Ma być pełnoprawną częścią domu, który zamierzają wspólnie stworzyć.
Sinem nie potrafi jednak całkowicie cieszyć się tymi przygotowaniami. Myśl o Hanser nie daje jej spokoju. Przyznaje, że trudno jej planować własną przyszłość, kiedy bliska jej kobieta wciąż musi mierzyć się z konsekwencjami rodzinnego konfliktu.
Melih wspomina, że rozmawiał już ze swoją matką i prosił ją, aby nie ingerowała w życie Hanser. Jest gotowy ponownie zwrócić się do niej z takim samym apelem. Sinem wyjaśnia jednak, że sytuacja jest znacznie poważniejsza, niż mogłoby się wydawać.
Informuje go, że Mukadder wyrzuciła Hanser z domu. Melih natychmiast się niepokoi i chce wiedzieć, gdzie znajduje się kobieta. Sinem uspokaja go, że Cihan zdążył wrócić i zareagować. Sprowadził Hanser do starego domu oraz ostrzegł domowników, że nie będą mogli już bezkarnie ingerować w jej życie.
To jednak nie usuwa wszystkich obaw. Sinem wie, że nawet jeśli Cihan powstrzymał jeden atak, nie oznacza to końca wrogości ze strony jego rodziny.
Melih uważa, że Hanser powinna wreszcie powiedzieć Cihanowi prawdę o ojcostwie. Jego zdaniem dalsze ukrywanie tej informacji tylko pogłębia nieporozumienia. Sinem zgadza się, że prawda musi wyjść na jaw, ale obawia się reakcji mężczyzny. Nie wie, czy Cihan będzie potrafił spokojnie przyjąć wiadomość, że przez tak długi czas nie wiedział o własnym dziecku.
Melih dopuszcza możliwość, że początkowo pojawi się gniew. Wierzy jednak, że Cihan z czasem zrozumie sytuację i dostrzeże cierpienie Hanser. Sinem pyta go, skąd czerpie taką pewność. W odpowiedzi słyszy, że prawdziwa miłość nie powinna kończyć się na dumie zranionego człowieka.
Wtedy Sinem zadaje mu jeszcze trudniejsze pytanie. td4729 Chce wiedzieć, czy potrafiłby pokochać dziecko Hanser, nawet gdyby nie był jego biologicznym ojcem. Melih nie potrzebuje długiego namysłu. Odpowiada, że nie chodziłoby o tolerowanie dziecka ani przyjmowanie go z obowiązku. Potrafiłby je pokochać.
Dla Sinem te słowa mają szczególne znaczenie. Myśli o Mine i o własnej przyszłości z Melichem. Uświadamia sobie, że jego plany dotyczące łóżka i biurka nie są jedynie praktycznym przygotowaniem mieszkania. Kryje się za nimi gotowość do stworzenia rodziny, w której dziecko będzie kochane bez stawiania warunków.
Dopiero wtedy Sinem pozwala sobie otwarcie opowiedzieć o zmęczeniu życiem w rezydencji. Nie chce już ukrywać swoich uczuć ani każdego dnia obawiać się reakcji Mukadder. Marzy o zwyczajnej codzienności, w której będzie mogła spokojnie spacerować z Melichem i nie zastanawiać się, kto ich zobaczy.
Melih prosi ją o jeszcze trochę cierpliwości. Wierzy, że gdy Hanser ujawni prawdę, wiele spraw zacznie się układać. Sinem odpowiada ostrożną nadzieją. Ich rozmowa nie rozwiązuje wszystkich problemów, ale pozwala im ponownie uwierzyć, że wspólna przyszłość jest możliwa.
Podczas gdy Sinem i Melih próbują zbudować dom oparty na zaufaniu, Beyza szuka sposobu na wykorzystanie sytuacji Hanser przeciwko Cihanowi. Udaje się do kancelarii adwokatki Beren i przedstawia własną wersję wydarzeń.
Zwraca uwagę na to, że Hanser rozpoczęła postępowanie rozwodowe w czasie, gdy Cihan również domagał się rozwodu z Beyzą. Dla Beyzy ta zbieżność nie jest przypadkiem. Jest przekonana, że Hanser wykorzystuje każdą okazję, aby ponownie zbliżyć się do Cihana.
Beren nie przyjmuje jednak wszystkich jej podejrzeń bez zastrzeżeń. Zauważa, że podobny termin rozpoczęcia postępowań nie musi jeszcze dowodzić istnienia wspólnego planu. Beyza nie chce jednak słuchać o przypadkowych okolicznościach. W jej przekonaniu Hanser od dawna próbuje odzyskać Cihana, a ich relacja nigdy tak naprawdę się nie zakończyła.
Adwokatka zaczyna rozważać możliwe działania prawne. Wspomina o zarzutach dotyczących niemoralnego życia i o materiałach z przeszłości, które mogłyby zostać wykorzystane w sporze. Nie przedstawia jednak w tej rozmowie żadnego nowego dowodu, który rozstrzygałby winę Hanser. Na razie jest to jedynie propozycja określonej strategii.
Beyza domaga się natychmiastowego działania. Nie zamierza czekać ani zastanawiać się nad tym, czy jej oskarżenia są słuszne. Wtedy Beren zwraca uwagę na możliwe konsekwencje. Ostrzega klientkę, że atak wymierzony w Cihana może odbić się również na dziecku.
To ostrzeżenie nie przynosi jednak oczekiwanego skutku. Beyza odpowiada, że najważniejsze jest zwycięstwo. Nie zatrzymuje się, aby zastanowić się nad dobrem dziecka ani nad tym, czy rodzinna walka nie wyrządzi mu krzywdy.
Beren dostrzega niepokojącą sprzeczność. Zachowanie Beyzy nie przypomina postawy matki, która przede wszystkim chce chronić swoje dziecko. Zwraca jej uwagę, że w całej rozmowie zwycięstwo stało się ważniejsze niż konsekwencje dla najbliższych.
Beyza natychmiast się usztywnia. Nie życzy sobie, aby adwokatka oceniała jej uczucia lub prywatne decyzje. Przypomina jej, że została zatrudniona do prowadzenia sprawy, a nie do udzielania osobistych uwag.
Beren nie wdaje się w otwartą kłótnię. Pozostawia klientce odpowiedzialność za dalsze decyzje, ale jej ostrzeżenie pozostaje aktualne. Beyza wie już, że wybrana przez nią droga może mieć konsekwencje również dla dziecka. Mimo to nie zamierza się wycofać.
W tym samym czasie Mukadder postanawia dotrzeć do Cemila. Zakaz Cihana, aby nie niepokoić Hanser, nie powstrzymuje jej przed próbą wywarcia presji na rodzinę kobiety. Wie, że brat może być szczególnie wrażliwy na wszelkie informacje dotyczące siostry.
Po drodze do domu Cemila spotyka Derię, która wraca z zakupami. Kobieta jest już rozdrażniona i nie ukrywa niezadowolenia z tego, że musi zajmować się sprawami męża. Kiedy Mukadder pyta o Cemila, Deria odpowiada zaczepnie i próbuje obrócić rozmowę w żart. Sugeruje nawet, że być może sama Mukadder potrzebuje jego usług związanych z farbowaniem włosów.
Mukadder nie ma jednak ochoty na podobne przekomarzanie. Przychodzi w konkretnej sprawie i chce rozmawiać z bratem Hanser. Deria próbuje dowiedzieć się, czego dotyczy wizyta, ale Mukadder nie zamierza zdradzać jej szczegółów.
Kobieta wchodzi do domu i kieruje się do pokoju, w którym Deria wcześniej zamknęła męża. Spodziewa się, że zastanie go na miejscu. Po otwarciu drzwi odkrywa jednak puste pomieszczenie. Okno jest otwarte, a poruszająca się firanka zdradza, że Cemil zdołał się wydostać.
Deria natychmiast rozumie, że jej próba zatrzymania męża nie przyniosła rezultatu. Nie może już nic zrobić, aby go powstrzymać. Wraca do Mukadder i oznajmia, że Cemila nie ma w domu.
Mukadder domyśla się, gdzie mógł się udać. td4729 Deria wskazuje salon, w którym pracuje Jonka. Nie zawierają żadnego porozumienia ani nie planują wspólnych działań. Mukadder po prostu wykorzystuje informację i rusza w stronę salonu.
Tymczasem Cemil rzeczywiście przebywa u Jonki. Próbuje zająć się pracą, ale myślami wciąż wraca do Derii. Co chwilę spogląda w stronę wejścia, jakby obawiał się, że żona pojawi się za chwilę i odkryje, gdzie się ukrywa.
Jonka zauważa jego roztargnienie. Zwraca mu uwagę, że nie skupia się na przygotowywanej mieszance do włosów. Cemil przyznaje, że nie potrafi przestać myśleć o Derii i zastanawia się, czy nie powinien wrócić do domu.
Jedna z klientek pyta go o planowany kolor fryzury. Cemil odpowiada zbyt gwałtownie, zapowiadając odcień kojarzący mu się z buntem. Szybko orientuje się jednak, że jego słowa zabrzmiały nieprzyjemnie. Przeprasza i wyjaśnia, że człowiek, któremu nieustannie zabrania się rozwijać talent, w końcu zaczyna się sprzeciwiać.
W tej wypowiedzi jest znacznie więcej niż zwykła rozmowa o fryzurze. Cemil czuje, że jego własne życie zostało podporządkowane cudzym oczekiwaniom. Chce mieć prawo do pracy, którą lubi, i do podejmowania decyzji bez ciągłego strachu przed reakcją żony.
Klientka przyjmuje jego wyjaśnienie ze zrozumieniem. Na moment napięcie opada, a Cemil może znów skupić się na pracy. Spokój nie trwa jednak długo. Do salonu wchodzi Mukadder.
Nie zaczyna od uprzejmości. Od razu kieruje rozmowę na Hanser i informuje Cemila o jej rozwodzie. Przedstawia tę wiadomość w sposób, który ma wzbudzić w nim niepokój i poczucie wstydu. Sugeruje, że jego siostra nie potrafi utrzymać przy sobie męża.
Cemil jest zaskoczony. Z jego dotychczasowej wiedzy wynikało, że Hanser i Melih dobrze się dogadują. Nie rozumie więc, dlaczego mieliby się rozstawać. Jego reakcja pokazuje, że nie zna wszystkich szczegółów sytuacji.
Mukadder wykorzystuje tę niewiedzę. Zamiast spokojnie wyjaśnić, co się wydarzyło, przypisuje Hanser konkretne zamiary. Twierdzi, że rozwód jest częścią planu, dzięki któremu kobieta chce ponownie zbliżyć się do Cihana i odzyskać miejsce w rezydencji.
Nie przedstawia jednak dowodów na takie intencje. Łączy fakty, które zna, z własnymi podejrzeniami i niechęcią do Hanser. Pogardliwie wypowiada się również o jej pochodzeniu, jakby chciała przekonać Cemila, że jego siostra nie zasługuje na szacunek.
Cemil nie pozwala jej mówić bez ograniczeń. Prosi, aby uważała na słowa. Nie zna jeszcze wszystkich decyzji Hanser, ale nie oznacza to, że zgadza się na jej poniżanie. Mukadder próbuje go przekonać, że rozwody Cihana i Hanser zbiegły się w czasie nie bez powodu.
Jej argumentacja przypomina oskarżenia, które wcześniej Beyza przedstawiała w kancelarii. Obie kobiety traktują podobny moment rozpoczęcia rozwodów jako dowód na istnienie planu, choć nie mają potwierdzenia swoich podejrzeń.
Mukadder sugeruje Cemilowi, aby sam porozmawiał z siostrą. Pozornie daje mu możliwość sprawdzenia informacji, ale wcześniej zdążyła już przedstawić Hanser w najgorszym świetle. Chce, aby brat zaczął wątpić w jej szczerość, zanim jeszcze usłyszy jej własne wyjaśnienia.
td4729 Na tym jednak nie kończy. Zapowiada, że nie pozwoli Cihanowi ponownie zbliżyć się do Hanser. Jej słowa brzmią jak ostrzeżenie, że nadal zamierza wpływać na decyzje syna, mimo jego wcześniejszego sprzeciwu.
Następnie kieruje uwagę na Jonkę i sugeruje, że właścicielka salonu dobrze wie, do czego Mukadder jest zdolna, kiedy chodzi o obronę własnej rodziny. Nie wyjaśnia dokładnie, do jakich wydarzeń się odwołuje. Sam ton jej wypowiedzi wystarcza jednak, aby pozostawić w salonie atmosferę niepokoju.
Po wyjściu Mukadder Cemil pozostaje głęboko poruszony. Jeszcze przed chwilą zajmował się pracą i próbował odzyskać poczucie niezależności. Teraz musi zmierzyć się z informacją o rozwodzie siostry oraz z oskarżeniami, które mogą zachwiać jego dotychczasowym zaufaniem.
Nie podejmuje jednak decyzji, że stanie przeciwko Hanser. Nie rozmawiał z nią jeszcze o rozwodzie i nie zna jej powodów. Wie jedynie, że Mukadder przedstawiła mu własną wersję wydarzeń, a on musi samodzielnie sprawdzić, ile jest w niej prawdy.
W zupełnie innym miejscu Siła przygotowuje się do działania, które może zmienić życie Metina. Wchodzi ostrożnie do szpitalnego magazynu leków. Nie szuka rozmowy ani pomocy personelu. Jej celem jest odnalezienie środków przygotowanych dla pacjenta znanego obecnie jako Garip.
Dla pozostałych osób jest on człowiekiem, którego należy traktować zgodnie z obowiązującymi procedurami. Siła widzi jednak w nim swojego brata, Metina Develioğlu. Jest przekonana, że jego prawdziwa tożsamość została mu odebrana i że musi odzyskać możliwość powrotu do własnego życia.
Przy wózku z przygotowanymi środkami zwraca się do niego w myślach jak do brata. Marzy o tym, aby ponownie usłyszeć jego prawdziwe imię i zobaczyć, jak odzyskuje świadomość. Nie chce dłużej godzić się z sytuacją, w której Metin pozostaje traktowany jako ktoś zupełnie inny.
Siła podejmuje jednak bardzo ryzykowną decyzję. Wierząc, że dotychczasowe leczenie nie pozwala mu odzyskać świadomości, potajemnie ingeruje w przygotowane dla niego środki. Jest przekonana, że jej działanie może pomóc bratu, ale nie ma żadnej pewności, jakie będą jego skutki.
Wszystko odbywa się w napięciu. Siła wie, że nie powinna tam przebywać i że jej postępowanie może zostać zauważone. Po zakończeniu działania próbuje przywrócić porządek w pomieszczeniu, aby nie wzbudzić podejrzeń.
Dla niej jest to krok podjęty z nadzieją na odzyskanie brata. Nie oznacza jednak, że Metin już odzyskał pamięć lub że jego stan uległ poprawie. Wciąż pozostaje niewiadomą, czy jej ingerencja przyniesie jakikolwiek rezultat.
Siła wyobraża sobie moment, w którym mężczyzna ponownie będzie mógł stanąć przed rodziną jako Metin Develioğlu, a nie pacjent znany pod imieniem Garip. Chce, aby odzyskał swoje wspomnienia, nazwisko i możliwość opowiedzenia własnej historii.
Na razie jednak nie otrzymuje żadnej odpowiedzi. td4729 Nie może przyspieszyć jego przebudzenia ani zmusić go do przypomnienia sobie przeszłości. Pozostaje jej czekać i mieć nadzieję, że podjęta decyzja nie przyniesie nieoczekiwanych konsekwencji.
Wszystkie te wydarzenia prowadzą do coraz większego napięcia. Hanser przygotowuje się do wyznania, które może odmienić życie Cihana. Beyza chce wykorzystać rodzinny konflikt, nie zważając na ostrzeżenia dotyczące dziecka. Mukadder próbuje podważyć zaufanie Cemila do siostry, a Siła ryzykuje, wierząc, że pomoże Metinowi odzyskać własną tożsamość.
Najważniejsza rozmowa wciąż jednak przed Hanser i Cihanem. Kobieta zaprosiła go na kolację, ale nie wie, jak zareaguje, gdy usłyszy, że jest ojcem jej dziecka. Czy Cihan będzie potrafił przyjąć prawdę bez kolejnej awantury? Czy zrozumie, dlaczego Hanser tak długo milczała? I czy Beyza oraz Mukadder zdążą ponownie zatruć ich relację, zanim oboje będą mieli szansę porozmawiać szczerze?
Jedno jest pewne: dwa balony, które jeszcze niedawno były tylko niewinnymi podarunkami, stały się symbolem rodzinnej więzi. Cihan nie wie jeszcze, jak blisko znajduje się prawdy. Hanser natomiast wie, że kolejnego dnia nie będzie już mogła ukrywać tego, co najważniejsze.”
