Powietrze w Madrycie tamtego popołudnia wydawało się ciężkie od niewypowiedzianych słów i ukrytych intencji. Mury kamienicy przy ulicy Acacias 38 skrywały niezliczone tajemnice, lecz nieszczęście, które miało właśnie narodzić się w ciszy odosobnionej pustelni, przerosłoby najczarniejsze obawy jej mieszkańców. Jeszcze wczoraj ojciec Telmo, z duszą rozdartą między kapłańskim powołaniem a nagłym, płonącym uczuciem, wyznał Lucii całą prawdę. Odsłonił przed nią mroczne oblicze spisku, uknutego przez Jimeno Batanę i Samuela. Mężczyzna, który miał być jej mężem, w rzeczywistości czyhał jedynie na jej fortunę, chłodno kalkulując każdy krok. W tamtej bolesnej chwili szczerości, gdy Słowa spływały z ust księdza niczym roztopiony metal, Telmo wyznał jej również miłość – czystą, desperacką i skazaną na potępienie. Lucia nosiła teraz w sercu ten ciężar, drżąc na samą myśl o podstępie, w jaki próbowano ją wciągnąć.
Jednakże cienie zaplecza wielkiego świata nie zdołały całkowicie przesłonić innych ludzkich dramatów toczących się w tym samym czasie pod tym samym niebem. W skromniejszych zakątkach kamienicy don Ramon, kierując się odruchem szlachetnego serca, otoczył opieką cierpiącego Servanda. Sprowadził dla niego wybitnego specjalistę wraz z eksperymentalnym lekiem, dając staremu przyjacielowi tchnienie nadziei w walce z niemocą. Z kolei niedaleko stąd, w gęstniejącej atmosferze rodzinnego konfliktu, Iñigo i Fabiana bezskutecznie usiłowali otworzyć oczy Casildze. Ostrzegali ją przed bezwzględnymi oszustwami własnej matki, Marii, która chciwie wyciągała ręce po cudze dobra. Choć w sercu Marii czasem odzywały się jeszcze ciche echa sumienia – drżące wątpliwości, czy wypada tak bezwzględnie okradać własne dziecko – chciwość i kolejne stawiane przez nią wygórowane warunki finansowe sprawiły, że ostatecznie pękła ostatnia nić porozumienia. Casilda, przytłoczona ciężarem prawdy, stanowczo odmówiła podpisania dokumentów o cesji spadku, zamykając drzwi przed chciwymi żądaniami matki.
Tymczasem Lucia i Telmo szukali ucieczki od zgiełku, od kłamstw i dusznej atmosfery Madrytu. Pragnęli odnaleźć chwilę upragnionego spokoju w chłodnych, surowych murach pustelni, wierząc naiwnie, że z dala od ludzi zdołają odzyskać wewnętrzną równowagę. Nie podejrzewali jednak, że samo powietrze wokół nich zostało już zatrute. Ktoś o zimnym, wyrachowanym umyśle zakradł się wcześniej, by potajemnie dosypać silny środek nasenny do dzbana z wodą. Kilka łyków wystarczyło, by zmęczenie połączone z działaniem trucizny odebrało im siły. Powieki Lucii stały się ciężkie jak ołów, a świat wokół zaczął blaknąć. Telmo, walcząc do ostatniej tchu, poczuł, jak jego świadomość rozpływa się w gęstniejącej mroku. Oboje osunęli się w głęboki, bezwładny sen, zupełnie nieświadomi tego, co ma nastąpić, gdy ich ciała zostaną pozbawione obrony.
Kiedy ich zmysły całkowicie zgasły, nieznane, bezwzględne dłonie dokonały aktu ostatecznej profanacji. Oboje zostali rozebrani i ułożeni blisko siebie na kamiennej posadzce pustelni, w pozie, która z premedytacją miała sugerować intymną, grzeszną bliskość. Każdy detal tej aranżacji pomyślany był tak, by zniszczyć ich honor raz na zawsze. I faktycznie, cisza nie trwała długo. Wkrótce do wnętrza pustelni krokiem pełnym chłodnego triumfu wkroczyli Samuel oraz przeor. Ich oczom ukazała się scena, która mroziła krew w żyłach – widok młodej dziedziczki i duchownego spoczywających w tak dwuznacznym układzie. W jednej sekundzie cała dotychczasowa reputacja Lucii i Telmo została zmieciona z powierzchni ziemi, a ich przyszłość utonęła w gęstej mgle podejrzeń, skandalu i nieuchronnego potępienia.
