W chłodnych, nowoczesnych wnętrzach biura panowała gęsta, niemal namacalna cisza. Cihan stał oparty ciężko o blat biurka, z dłońmi wciśniętymi w jego chłodną powierzchnię, podczas gdy Engin nerwowo krążył po pokoju. Hancer siedziała w fotelu naprzeciwko, pogrążona w głębokim, bolesnym milczeniu. Każdy detal tego miejsca – surowa elegancja, białe szafki, czarne wnęki i minimalistyczny design – zdawał się jedynie potęgować napięcie, które wisiało w powietrzu po odejściu Beren.
– Engin, dlaczego się wtrącałeś? – rzucił w końcu Cihan, a w jego głosie dźwięczała skrywana gorycz. – Byłem gotów oddać jej wszystko.
Prawnik zatrzymał się gwałtownie, wbijając w niego niedowierzające spojrzenie. – Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, czego zażądała ta kobieta? Beren gra z nami w tę samą brudną grę. Ostrzegałem cię tyle razy, bracie! Dlaczego nigdy nie chcesz słuchać? Teraz wszystkie atuty są w ich rękach. Ta prawniczka jest zbyt pewna siebie, prowokuje na każdym kroku.
– Dlatego właśnie chcę, żeby wzięła, co chce, i zniknęła z mojego życia na zawsze – odpowiedział Cihan z ponurą determinacją. – Nie interesują mnie dobra materialne. Liczy się tylko mój syn.
– Naprawdę myślisz, że na tym się skończy? – Engin nie ukrywał irytacji. – Beyza chce cię zniszczyć. Zastawiła pułapkę, a ty wchodzisz w nią z zamkniętymi oczami. Oddanie całego majątku nie sprawi, że ona odpuści. Nie mogę na to pozwolić – ani jako prawnik, ani jako twój przyjaciel.
Cihan powoli wyprostował się, a w jego oczach błysnął gniew połączony z bezsilnością. – Więc zrób coś. Znajdź sposób, by odebrać jej tę przewagę. Jestem gotów poświęcić wszystko, by ratować dziecko.
– Czasami nawet poświęcenie całego świata nie wystarcza, by rozwiązać pewne problemy – szepnął Engin ciszej, niemal do siebie.
Hancer opuściła głowę, kręcąc powoli zrezygnowaną głową. – To wszystko moja wina…
– Nie pozwalaj sobie na takie słowa, Hancer – uciął natychmiast prawnik. – Nie ponosisz żadnej winy.
Cihan zerknął na nią przelotnie, a w jego piersiach zabulgotał żal. – Powiedziałem ci już, kto ponosi za to odpowiedzialność.
– Ma rację – przyznał zmęczony Engin, masując skronie. – Sama walka z Beyzą to już koszmar. Nie możemy jeszcze rzucać się sobie do gardeł.
Cihan zacisnął szczęki, po czym gwałtownie ruszył ku drzwiom. – Muszę wyjść, zaczerpnąć świeżego powietrza.
Trzasnął drzwiami z taką siłą, że w pokoju na moment zamarł ruch. Engin opadł bezradnie na krzesło, czując, że ciężar tej katastrofy zaczyna go przytłaczać. – Nie rozumiem, jak znaleźliśmy się w tym punkcie – wymamrotał gorzko. – Całe imperium Develioglu wisi na włosku, a my siedzymy z założonymi rękami.
– Przepraszam cię, Engin – wyszeptała cicho Hancer.
Prawnik wziął głęboki oddech, łagodząc nieco ton. – Przepraszam i ja. Nie powinienem tracić zimnej krwi. Muszę znaleźć rozwiązanie.
Wyszedł chwilę później, zostawiając ją zupełnie samą. Hancer siedziała bez ruchu w fotelu, aż w końcu narzuciła na ramiona płaszcz i wyszła w chłodny, jesienny dzień.
Znalazła go w parku, w tym samym odosobnionym zakątku nad brzegiem wody, gdzie zaledwie dwa dni wcześniej Beren zrobiła im ukradkiem zdjęcia. Siedziska otaczały ogołocone z liści drzewa, a w oddali szumiała obojętna na ludzkie dramaty tafla wody. Cihan siedział skulony na ławce, ukrywając twarz w dłoniach. Wyglądał, jakby przygniotło go całe nieszczęście tego świata.
Hancer zbliżyła się ostrożnie, a po chwili usiadła cicho obok niego. Cihan powoli uniśnięcie wzrok.
– Wszystko w porządku? – zapytała miękko, z troską w głosie.
– Czuję się zagubiony – odparł ciężkim, zmęczonym głosem. – Za każdym razem, gdy staję twarzą w twarz z Beyzą, odkrywam kolejne pokłady jej okrucieństwa. Oddałem jej tak wiele, a dla niej to wciąż za mało. Jakaż to chciwość… Czy matka może poświęcić własnego syna dla kaprysu i zemsty? Jak mam wiedzieć, gdzie postawi granicę? Jestem zmęczony, Hancer. Pragnę tylko jednego – odzyskać dziecko. A ona nie ma litości dla nikogo, nawet dla krwi ze swojej krwi. Moje ręce są związane.
– Nie potrafię powiedzieć, że w pełni rozumiem twój ból – odparła, patrząc na niego ze współczuciem. – Ale wiem jedno. Gdyby ktokolwiek inny musiał dźwigać choćby połowę tego, co ty, dawno by pękł. Ty nadal stoisz. Dzięki synowi.
– To za mało – wyszeptał. – Beze was z Enginem już dawno bym zwariował…
– Będziemy przy tobie do samego końca – upewniła go, a w jej oczach lśniła niezłomna wiara. – Nie poddawaj się, Cihan. Jeśli to zrobisz, Beyza wygra. Zaufaj Enginowi, dzięki niemu znowu zobaczysz swojego chłopca. Jutro może przynieść rozwiązanie, którego dzisiaj jeszcze nie widzimy.
Na zmęczonej twarzy Cihana pojawił się słaby, niemal niewyczuwalny cień uśmiechu. – Obyś miała rację, Hancer… Oby.
Tymczasem w swoim eleganckim, jasnym biurze Beren poprawiała makijaż przed lustrem. Otoczona dyplomami w złotych ramach i czerwonymi dodatkami, emanowała bezwzględną pewnością siebie. Rozległo się ciche pukanie i nie czekając na odpowiedź, do środka wszedł Engin.
– Nie spodziewałam się ciebie, panie mecenasie – powiedziała chłodno, nie odrywając wzroku od lusterka. – Przynosisz dobre wieści?
– Chciałem porozmawiać twarzą w twarz. Prawnik z prawnikiem – odparł surowo Engin, zatrzymując się przy biurku. – Przygotowuję się do ważnego wieczoru, więc proszę mnie nie zwodzić – odparła z wyższością. – Czyżby pan Cihan uznał warunki Beyzy?
– Porozmawiajmy o tym, czy żądania twojej klientki mają jakiekolwiek podstawy prawne – rzucił ostro Engin.
Beren prychnęła lekko, sięgając po kolczyk. W tym momencie wzrok prawnika padł na biżuterię leżącą na toaletce. Zamarł. Kolczyk idealnie pasował do kompletu bransoletek, które odnalazł wcześniej w domu swojej zmarłej siostry. To nie mógł być przypadek.
– Nie ma pan prawa tu dyktować warunków – powiedziała wyniośle Beren, odwracając się do niego.
Engin zmrużył oczy, a w jego głowie zrodził się zupełnie nowy plan. Nie zamierzał dłużej grać według reguł Beyzy. – Nie będzie żadnego porozumienia – oświadczył lodowatym tonem. – Będziemy walczyć do końca. Przekaż to swojej klientce.
Beren na ułamek sekundy straciła rewir. Spojrzała na niego z autentycznym zaskoczeniem. – Jesteś tego pewien?
– Absolutnie. Do widzenia.
Wyszedł szybkim krokiem, zostawiając ją w głębokim szumie myśli.
Hancer tymczasem zatrzymała się przed drzwiami mieszkania Nusreta. Po krótkim wahaniu zapukała zdecydowanie. Drzwi otworzyła Beyza, mierząc ją od stóp do głów lodowatym, triumfalnym spojrzeniem.
– Czego chcesz? – zapytała drwiąco. – Cihan przysłał cię, byś błagała w jego imieniu?
Hancer uniosła głowę, zachowując całkowity spokój. – Cihan nie zaakceptuje twoich warunków. Ale ja mam dla ciebie coś cenniejszego niż cały majątek Develioglu.
Zaintrygowana Beyza cofnęła się o krok, pozwalając jej wejść. W jasnym, urządzonym ze smakiem salonie stały beżowe kanapy, a obok nich opierały się o mebel kule ortopedyczne – nieme świadectwo niedawnego wypadku. W tle, w pobliżu kominka, stała wierna Gulsum.
– Nie mam dla ciebie dużo czasu – powiedziała Beyza, zajmując miejsce na kanapie. – Mów szybko.
– Dom, w którym mieszkam – odpowiedziała równym głosem Hancer. – Ma dla mnie wartość sentymentalną, której nie da się wycenić żadnymi pieniędzmi. Jeśli w zamian Cihan odzyska syna, oddam ci go.
Beyza wybuchła szyderczym śmiechem. – O, jaka hojność! Myślisz, że uwierzę w tę naiwność? Ty i Cihan chcecie mnie oszukać, podczas gdy sami będziecie opływać w luksusy!
– Pieniądze nigdy nie były dla mnie ważne – odparła cicho Hancer. – Zostałbym przy nim, nawet gdyby stracił wszystko. Zależy mi tylko na tym, by ta hańba nie zniszczyła dobrego imienia rodziny.
– Ty? Kim ty jesteś, sieroto? – uderzyła jadem Beyza. – Ja jestem matką dziedzica Develioglu!
Hancer bez słowa poprawiła torebkę i ruszyła ku drzwiom. – Kobietą, która jest w stanie poświęcić wszystko, by uciąć to piekło. Przemyśl to.
Gdy wyszła, w salonie zapanowała ciężka cisza. Gulsum patrzyła na swoją chlebodawczynię z ukrytym podziwem dla odwagi tamtej dziewczyny. Chwilę później Beyza sięgnęła po telefon i wystukała numer Hancer.
– Zgadzam się – powiedziała lodowatym tonem do słuchawki. – Przygotuję umowę i dam ci znać, kiedy przyjedziesz podpisać dokumenty.
Rozłączyła się z uśmiechem psychopatycznej satysfakcji. – Myślisz, że odpuściłam fortunę dla jakiegoś starego domu, Gulsum? – rzuciła z szyderstwem. – Ten dom to tylko przynęta. Prawdziwą rybou jest Cihan.
Telefon zagrał po raz kolejny. Na wyświetlaczu widniało imię mecenas Beren.
– Słucham cię – odebrała Beyza.
– Prawnik Cihana był u mnie – poinformowała niespokojnie Beren. – Odrzucili wszystkie warunki. Coś tu jest nie tak, Beyzo. Czy ukrywasz przede mną coś jeszcze?
– Nic nie ukrywam – skłamała gładko Beyza. – Engin tylko blefuje. Przyjdź do mieszkania mojego ojca, omówimy szczegóły nowej strategii.
W tym samym czasie w rezydencji trwał zupełnie inny dramat. Fadime wpadła do pokoju Sinem jak burza, z wściekłością wskazując palcem oprawione w ramkę zdjęcie zmarłego męża Sinem, Metina Develioglu, stojące na szafce nocnej.
– Ty próbujesz usidlić mojego syna, a wciąż trzymasz przy łóżku twarz zmarłego męża?! – syknęła jadem.
Sinem drgnęła, lecz nie spuściła wzroku. – To ze względu na Mine…
– Nie wstyd ci?! – przerwała ostro Fadime. – Oszukałaś mego syna! Hancer go wykorzystała, a teraz ty robisz to samo, by uciec z tego domu!
– Kocham Meliha – przerwała jej lodowatym, lecz niezłomnym głosem Sinem. – I cokolwiek powiesz, to się nie zmieni. Nie wyrzeknę się go.
Kłótnię przerwało gwałtowne otwarcie drzwi. W progu stanęła Mukadder, mierząc obie kobiety lodowatym spojrzeniem. – Co tu się dzieje?! – warknęła.
Fadime natychmiast spuściła ton, rzucając kłamstwo o trosce nad losem Cihana i Beyzy, po czym pospiesznie się ulotniła. Mukadder przeniosła gniewny wzrok na synową. – Plotkujesz ze służbou? Nie mam czasu ani siły na twoje kaprysy, Sinem! – rzuciła ostro, zatrzaskując za sobą drzwi.
Sinem została sama w ciszy pokoju. Jej wzrok powędrował ku twarzy Metina na fotografii. Nie miała pojęcia, że przeszłość, którą dawno opłakała, wkrótce upomni się o swoje prawa, a jej życie wywróci się do góry nogami.
