W dniu uroczystej procesji Lucja znika bez śladu, a jej ukochany Samuel rozpoczyna gorączkowe poszukiwania. Tymczasem ojciec Telmo posuwa się do desperackiego czynu, aby ujawnić prawdę, która może na zawsze zniszczyć marzenia dziewczyny o miłości.

Równie dramatyczne chwile czekają Kasildę, ponieważ jej decyzja o wyjeździe z matką doprowadzi do bolesnego rozłamu w rodzinie Hidalgo. W domu Alvarez Hermoso wybucha ogromne zamieszanie.

Samuel nie może odnaleźć Luci, chociaż jeszcze niedawno wszyscy byli przekonani, że dziewczyna przygotowuje się do udziału w procesji ku czci Matki Boskiej Cudów. Celia natychmiast rozpoczyna poszukiwania, sprawdzając kolejne pomieszczenia, podczas gdy Felipe zagląda do sypialni.

Nigdzie nie ma nawet śladu zaginionej. Lolita zapewnia, że kiedy zamykała dom, Lucy nie było już w środku. Samuel zaczyna coraz bardziej się niepokoić, ponieważ wie jak ważny był dla ukochanej ten dzień.

Dziewczyna z ogromną starannością odnowiła figurę Matki Boskiej i nie mogła doczekać się chwili, gdy wspólnie pojawią się publicznie jako para. Celia przypomina sobie również o niespodziewanej nieobecności ojca Telma, którego podczas nabożeństwa ma zastąpić inny kapłan.

Dwa zaginięcia tego samego dnia wydają się niepokojącym zbiegiem okoliczności. Czy naprawdę sądzicie, że to przypadek? Lucja znika i właśnie wtedy nie można odnaleźć również ojca Telma?

Felipe próbuje zachować spokój. Zwraca uwagę, że w domu nie ma śladów walki ani włamania, lecz kiedy zauważają pozostawioną torebkę Lucy, niepokój staje się jeszcze większy.

Dziewczyna z pewnością nie planowała długiego wyjścia bez swoich rzeczy. Tymczasem daleko od akacjowej Lucja przeżywa prawdziwy koszmar.

Została wywieziona powozem wbrew swojej woli, a teraz stanowczo domaga się natychmiastowego powrotu.

Jeżeli nie nakaże pan woźnicy zawrócić, zgłoszę porwanie na policję.

Grozi roztrzęsiona dziewczyna. Ojciec Telmo próbuje ją uspokoić, zapewniając, że nie zamierza wyrządzić jej żadnej krzywdy.

Chcę jedynie, aby wysłuchała informacji, które mogą uchronić ją przed poważnym niebezpieczeństwem.

Lucja nie przyjmuje jednak jego wyjaśnień. W jej oczach kapłan przekroczył wszelkie granice, odbierając jej wolność i zmuszając do podróży w nieznane miejsce.

Kiedy docierają do odosobnionej pustelni należącej do zakonu Chrystusa leżącego w grobie, dziewczyna jest jeszcze bardziej przerażona. Dowiaduje się, że miejsce to niemal nigdy nie jest odwiedzane, dlatego nie może liczyć na pomoc przypadkowych przechodniów.

Telmo ponownie próbuje przemówić jej do rozsądku.

Nie proszę pani o zaufanie do mnie jako kapłana. Proszę, aby wysłuchała mnie pani jak człowieka, który pragnie pani dobra.

Lucja odpowiada z gniewem, że człowiek, który dopuszcza się porwania, nie ma prawa nazywać siebie jej przyjacielem. Przypomina, że duchowny już wcześniej oskarżał Samuela o zainteresowanie jej majątkiem i sugerował jego udział w śmierci jej ojca chrzestnego.

Słyszałam już wszystkie pańskie oskarżenia. Nie uwierzyłam wtedy i nie uwierzę teraz tylko dlatego, że zmusił mnie Pan do słuchania.

Telmo zapewnia, że tym razem posiada dowody. Lucja pozostaje jednak nieugięta. Jest przekonana, że jego działania wynikają z uprzedzeń wobec Samuela, a nie z troski o jej bezpieczeństwo.

W tym samym czasie w domu Hidalgo dochodzi do kolejnej bolesnej konfrontacji. Kasilda stanowczo oznajmia Rosinie, że chce otrzymać należną część spadku i wyjechać z Maryją na wieś.

Nie zamierza dłużej słuchać oskarżeń pod adresem matki. Rosina reaguje z rozpaczą i gniewem. Nazywa dziewczynę nierozsądną i przypomina, że Maria wraz z Higiniem planują pozbawić ją pieniędzy.

Kasilda nie zamierza ustąpić.

Maryja jest moją matką, a ja jestem córką don Maksymiliana. Pani została Hidalgo przez małżeństwo, a ja należę do tej rodziny przez krew.

Te słowa ranią Rosinę. Leonor i Liberto natychmiast próbują uspokoić obie kobiety, przypominając, że wzajemne obrażanie się nie rozwiąże problemu.

Rosina podejmuje ostatnią próbę przekonania Kasildy. Wyjaśnia, że Higinho nie jest prawdziwym lekarzem, lecz hazardzistą i oszustem, który przedstawił swoją kochankę jako służącą.

Zapewnia również, że rodzina posiada dowody jego nieuczciwości. Dziewczyna odrzuca wszystkie oskarżenia. Uważa, że Maryja przez całe życie ciężko pracowała i teraz pragnie jedynie spokojnego domu, w którym mogłyby wspólnie hodować zwierzęta i uprawiać ziemię.

W końcu Rosina traci cierpliwość.

Dobrze, Casildo, możesz odejść. Otrzymasz swoje pieniądze, ale kiedy ci ludzie cię oszukają i pozostawią bez grosza, nie wracaj tutaj.

Kasilda odpowiada, że nawet nie zamierza tego robić. Jednak gdy emocje nieco opadają, Rosina wypowiada słowa, które odsłaniają jej prawdziwe uczucia.

Jeżeli kiedykolwiek znajdziesz się w potrzebie, wróć. Ten dom zawsze będzie twoim domem.

Po odejściu dziewczyny, Rosina nie potrafi powstrzymać łez. Leonor również jest zdruzgotana, ale nie zamierza pogodzić się z myślą, że jej siostra może stracić wszystko przez bezwzględnych oszustów.

Nie pozwolę, żeby Maria i Higinho skrzywdzili Kasildę. Wiem już, co musimy zrobić.

W ten sposób dwa rodzinne dramaty rozwijają się równocześnie. Lucja pozostaje uwięziona w odosobnionej pustelni, odmawiając wysłuchania duchownego, który twierdzi, że posiada dowody przeciwko Samuelowi.

Kasilda natomiast gotowa jest porzucić ludzi kochających ją od lat, aby rozpocząć życie z matką, której prawdziwych zamiarów wciąż nie potrafi dostrzec.

Tymczasem na akacjowej uroczystość ku czci Matki Boskiej Cudów dobiega końca, lecz zamiast radości i duchowego uniesienia wśród mieszkańców panuje atmosfera rozczarowania. Lolita nie może zrozumieć, dlaczego w ostatniej chwili zastąpiono ojca Telma innym kapłanem.

Uważa, że zmiana duchownego bez wcześniejszego wyjaśnienia jest czymś niezwykle dziwnym, szczególnie podczas tak ważnego święta. Jeszcze bardziej niepokoi ją fakt, że Celia i Lucja nie mogły zgodnie z planem uczestniczyć w niesieniu figury Matki Boskiej.

Pozostałe służące przyznają, że procesja wyglądała inaczej niż w poprzednich latach. Odrestaurowana figura przechodziła z rąk do rąk, a całej uroczystości brakowało porządku i podniosłej atmosfery, na którą wszyscy tak długo czekali.

Ich rozmowę przerywa pojawienie się Fabiany. Starsza kobieta jest wyjątkowo blada, a jej twarz zdradza tak wielkie przygnębienie, że Lolita natychmiast pyta, co się wydarzyło.

Fabiana z trudem wydobywa z siebie słowa, które wprawiają obecne kobiety w osłupienie.

Servando umiera. Lekarz powiedział, że może zostało mu zaledwie kilka dni, a być może nawet godzin.

Carmen i Lolita początkowo nie chcą uwierzyć w tę wiadomość. Jeszcze niedawno portier uczestniczył w próbach teatralnych, żartował, narzekał na innych i zachowywał się tak, jakby nic poważnego mu nie dolegało.

Teraz okazuje się, że od dawna zmagał się z ciężkim zapaleniem płuc, a jego stan pogorszył się do tego stopnia, że lekarze niemal stracili nadzieję na wyzdrowienie. Kobiety natychmiast chcą udać się do chorego, lecz Fabiana powstrzymuje je wyjaśniając, że Servando właśnie zasnął i potrzebuje spokoju. Przyznaje również, że żadne dotychczasowe lekarstwo nie przyniosło poprawy.

Wtedy Lolita uświadamia sobie coś, co wywołuje w niej głębokie poczucie winy. Przypomina, że całe tygodnie poświęcały sprzeczkom o rolę, liczbę wypowiadanych kwestii i pochwały Leonor. Chociaż przedstawienie miało być przede wszystkim prezentem dla Servanda.

My kłóciłyśmy się o to, która z nas będzie najważniejsza na scenie, a on przez cały ten czas cierpiał. Jak mogłyśmy być tak samolubne?

Fabiana nie próbuje łagodzić jej wyrzutów sumienia. Sama również cierpi, ponieważ przez lata przyzwyczaiła się do obecności Servanda, jego nieznośnych żartów i nieustannych sprzeczek. Dopiero teraz wszyscy zaczynają rozumieć, jak wielką pustkę pozostawiłaby jego śmierć.

Tymczasem Samuel i Felipe postanawiają odwiedzić Ursulę, mając nadzieję, że dowiedzą się czegoś o nieobecności ojca Telma. Kiedy kobieta otwiera im drzwi, Samuel niemal natychmiast zaczyna zasypywać ją pytaniami.

Chce wiedzieć, gdzie przebywa duchowny i czy Lucia odwiedziła go przed rozpoczęciem procesji. Ursula zapewnia jednak, że niczego nie wie. Twierdzi, że Telmo nie powiedział jej dokąd się wybiera, a Lucy również nie widziała.

Samuel traci cierpliwość. Jest przekonany, że kobieta ukrywa prawdę, dlatego zaczyna oskarżać ją o kłamstwo. Przypomina sobie również, że wcześniej dostrzegł postać przypominającą kapłana w Zaułku, niedaleko ogrodów książęcych.

Niech pani przestanie udawać niewinną. Jeżeli ojciec Telmo zabrał Lucę wbrew jej woli, musi mi pani powiedzieć, dokąd pojechali.

Ursula wyraźnie się niepokoi, lecz nadal zaprzecza, jakoby posiadała jakiekolwiek informacje. Felipe widzi, że agresywne zachowanie Samuela jedynie pogarsza sytuację. Prosi go, aby zaczekał na zewnątrz, ponieważ zamierza porozmawiać z kobietą spokojniej.

Kiedy zostają sami, prawnik przeprasza za gwałtowność Aldaja i wyjaśnia, że młody człowiek od niedawna oficjalnie zabiega o względy Luci. Dlatego jej zaginięcie wywołało w nim ogromny niepokój.

Felipe zapewnia Ursulę, że nikt nie zamierza jej zastraszać. Pragnie jedynie odnaleźć kuzynkę swojej żony, a gdyby okazało się, że dziewczyna przebywa z ojcem Telmem, poczułby znaczną ulgę.

Ursula powtarza jednak, że naprawdę nie zna miejsca pobytu duchownego.

W innym zakątku dzielnicy Leonor nie przestaje szukać sposobu na ochronienie Kasildy. Rozmawia z Inigo i przyznaje, że jej matka jest jednocześnie wściekła oraz głęboko zrozpaczona.

Wszyscy próbowali przemówić dziewczynie do rozsądku, lecz żaden z argumentów nie przyniósł rezultatu. Inigo zauważa jednak, że sytuacja nie jest jeszcze beznadziejna.

Kasilda nie opuści miasta dopóki nie otrzyma należnej części spadku, a załatwienie formalności wymaga czasu. Oznacza to, że rodzina nadal ma szansę udaremnić zamiary Maryi i Higinia.

Leonor postanawia więc poprosić o pomoc ludzi, do których Kasilda zawsze miała ogromne zaufanie. Chce porozmawiać z Fabianą i Inigo, licząc, że ich słowa okażą się skuteczniejsze od ostrzeżeń krewnych.

Gdy Fabiana wreszcie się pojawia, Leonor natychmiast zauważa jej przygnębienie. Pyta, czy doszło do kolejnego konfliktu podczas przygotowań teatralnych, ale starsza służąca przekazuje jej wiadomość o dramatycznym stanie zdrowia Servanda.

Leonor i Inigo są wstrząśnięci. Trudno im uwierzyć, że człowiek, który jeszcze niedawno zarażał innych swoim humorem, teraz może znajdować się na łożu śmierci. Pisarka początkowo rezygnuje z poruszania sprawy Kasildy, nie chcąc dodatkowo obciążać Fabiany.

Ta jednak zapewnia, że woli być czymś zajęta, niż bezradnie myśleć o cierpieniu portiera. Wówczas Leonor wyjaśnia swój zamiar.

Skoro Kasilda podejrzewa rodzinę Hidalgo o zazdrość i chęć zatrzymania spadku, musi usłyszeć ostrzeżenia od ludzi, którzy nie mają żadnego interesu w jej pieniądzach. Fabiano, ty byłaś przy niej przez tyle lat, a Inigo zawsze traktował ją jak przyjaciółkę. Może wam uwierzy, skoro nie chce już słuchać własnej rodziny.

Fabiana natychmiast zgadza się pomóc. Zapewnia, że nie pozwoli bez walki, aby dziewczyna oddała swoje szczęście ludziom, którzy zamierzają ją wykorzystać.

Tymczasem Ramon rozmawia z Trini i Antonitem o pogarszającym się stanie Servanda. Przyznaje, że wysoka gorączka i postępujące zapalenie płuc nie pozostawiają wiele powodów do optymizmu.

Trini próbuje podnieść męża na duchu, przypominając, że dopóki chory oddycha, nie wolno tracić nadziei. Ramon jednak myśli również o samotności przyjaciela. Wie, że służące otaczają go troską, ale nic nie zastąpi mu obecności ukochanej Paciencii, która nadal przebywa na Kubie.

Rozważają wysłanie telegramu, lecz Ramon obawia się, że tak dramatyczna wiadomość przekazana w kilku zdaniach byłaby dla żony Servanda zbyt bolesna. Co więcej, podróż z Havany trwałaby tak długo, że mogłaby nie zdążyć przybyć przed najgorszym.

Wyjaśnia, że Servando podyktował mu już osobisty list do żony, pełen miłości i wspomnień. Teraz jednak Ramon chciałby znaleźć jeszcze jakiś sposób, by złagodzić jego samotność oraz strach przed śmiercią.

Nie możemy sprawić, żeby czuł się opuszczony. Przez tyle lat był częścią naszego życia, a teraz potrzebuje nas bardziej niż kiedykolwiek.

Trini i Antonito obiecują mu pomoc, choć na razie żadne z nich nie wie, co mogłoby przynieść choremu prawdziwą ulgę.

W tym samym czasie Susana ponownie narzeka na przebieg procesji. Uważa, że uroczystość została pozbawiona godności przez zastępstwo nieznanego kapłana i zamieszanie związane z niesieniem figury Matki Boskiej.

Jej słowa ranią Celię, która ma już dość rozmów o formalnościach i religijnych zwyczajach. Przypomina sąsiadce, że Lucja zniknęła i nikt nie potrafi powiedzieć, czy jest bezpieczna. Susana próbuje się usprawiedliwić, lecz Celia nie ukrywa rozpaczy.

Nie potrafi myśleć o niczym innym niż odnalezienie kuzynki. Niebawem pojawiają się bliscy, którzy bezskutecznie przeszukali pobliskie ulice i wypytywali przechodniów.

Nikt nie widział Lucy, dlatego postanawiają sprawdzić również szpitale oraz zwrócić się do policji. Wśród mieszkanek zaczynają narastać podejrzenia dotyczące równoczesnej nieobecności dziewczyny i ojca Telma.

Rosina początkowo nie chce uczestniczyć w plotkach, lecz trudno całkowicie zignorować fakt, że oboje zniknęli tego samego dnia, niemal w tej samej chwili. Podczas gdy sąsiedzi próbują zrozumieć te niezwykłe wydarzenia, prawdziwe przyczyny zaginięcia Luci nadal pozostają przed nimi ukryte.

A ojciec Telmo wie, że czas działa na jego niekorzyść, ponieważ im dłużej dziewczyna odmawia wysłuchania prawdy o Samuelu, tym bardziej niebezpieczna staje się sytuacja, w której oboje się znaleźli.

W odosobnionej pustelni należącej do zakonu Chrystusa, leżącego w grobie, ojciec Telmo coraz bardziej traci cierpliwość. Lucja zamknęła się przed nim i odmawia jakiejkolwiek rozmowy, przekonana, że duchowny dopuścił się niewybaczalnego czynu, wywożąc ją z akacjowej wbrew jej woli.

Kapłan błaga, aby otworzyła drzwi i pozwoliła mu wyjaśnić swoje postępowanie, lecz dziewczyna nie zamierza ustępować człowiekowi, który tak brutalnie naruszył jej zaufanie. Telmo zarzuca jej upór, twierdząc, że świadomie odrzuca prawdę, ponieważ boi się usłyszeć cokolwiek złego o Samuelu.

Lucja odpowiada jednak, że nie zna żadnego duchownego, który porywa własną parafiankę, a następnie przedstawia swoje działanie jako troskę o jej zbawienie.

Nie potrzebuję pańskich pouczeń, ojcze. Nie wierzę w te oskarżenia i nie zamierzam słuchać kolejnych kłamstw.

Tym razem Telmo nie próbuje przekonać jej ogólnymi ostrzeżeniami. Oświadcza, że posiada konkretne informacje, których ujawnienie może kosztować go znacznie więcej niż utratę dobrego imienia.

To, co zamierzam pani powiedzieć jest tajemnicą spowiedzi. Mogę zostać za to exkomunikowany, ale nie potrafię dłużej milczeć.

Te słowa sprawiają, że Lucja po raz pierwszy zaczyna słuchać uważniej.

Kapłan wyjaśnia, że kilka dni wcześniej Jimeno Batan wyznał mu podczas spowiedzi szczegóły porozumienia zawartego z Samuelem Aldajem. Samuel jest zadłużony u lichwiarza na ogromną sumę, której nie potrafi zwrócić.

Jego sytuacja finansowa stała się tak rozpaczliwa, że grozi mu całkowita ruina. Luc zna już część tych problemów i początkowo nie rozumie, dlaczego Telmo ponownie o nich wspomina.

Jednak następne słowa duchownego całkowicie zmieniają znaczenie tej historii. Batan zgodził się cierpliwie czekać na spłatę długu, ponieważ Samuel obiecał zdobyć pieniądze z majątku Luci.

Warunkiem realizacji planu jest małżeństwo, które umożliwi Aldajowi sięgnięcie po fortunę młodej dziedziczki. Telmo ujawnia również szczegół znacznie bardziej przerażający.

Okazuje się, że napaść, podczas której Samuelowi połamano palce, miała zostać wcześniej uzgodniona. Celem było wzbudzenie współczucia Luci i przekonanie jej, jak wielkie cierpienie znosi człowiek, którego darzy uczuciem.

Wszystko zostało zaplanowane, Lucio. Nawet jego cierpienie miało sprawić, żeby pani mu zaufała. Dla pańskich pieniędzy jest gotów wykorzystać także świętość małżeństwa.

Za zamkniętymi drzwiami zapada cisza. Dziewczyna, która jeszcze niedawno uważała Samuela za człowieka zdolnego do największego poświęcenia, słyszy teraz, że jego dramatyczne przeżycia mogły być elementem wyrachowanej intrygi.

To nieprawda, ojcze. Proszę powiedzieć, że to nieprawda.

Odpowiada w końcu z rozpaczą. Telmo nie wycofuje żadnego słowa. Zapewnia, że przekazał jej prawdę, choć doskonale wie, jak wielkie cierpienie właśnie sprawił.

Tymczasem w Altillo Fabiana nie odstępuje ciężko chorego Servanda. Przynosi mu z apteki napar, który według zapewnień aptekarza ma ułatwiać oddychanie i przynosić ulgę osłabionym płucom.

Portier próbuje żartować, choć nawet wypicie kilku łyków przychodzi mu z trudem. Fabiana widząc jego cierpienie postanawia odwrócić uwagę przyjaciela od choroby.

Zaczyna opowiadać historię z rodzinnego Cabrahigo o sprytnym wieśniaku, który założył się o pieniądze i butelkę wina, że zdoła ukraść pierścień biskupowi. Mężczyzna udał przed duchownym miejscowego głupka i poprosił o pozwolenie na ucałowanie jego dłoni.

Wykorzystując odpowiednią chwilę, zręcznie zsunął pierścień, nie wzbudzając żadnych podejrzeń. Kiedy biskup odkrył kradzież, spryciarz zdążył już oddać zdobycz pośrednikowi i odebrać wygraną.

Servando wybucha śmiechem, a przez krótką chwilę przypomina dawnego siebie. Fabiana z ulgą obserwuje, jak na jego twarzy pojawia się uśmiech, który jeszcze niedawno był czymś zupełnie zwyczajnym.

Jednak portier szybko ponownie słabnie. Przyznaje, że nie czuje się już człowiekiem, który po prostu zachorował.

Chory jest ten, kto ma przeziębienie albo wysypkę. Ja jestem już u kresu drogi, Fabiano.

Kobieta stanowczo protestuje. Przekonuje go, że jeszcze wszystkich przeżyje i zatańczy na ich grobach. Ale Servando nawet w tej chwili nie potrafi oprzeć się pokusie żartu.

Odpowiada, że podobny taniec może okazać się niemożliwy, ponieważ dusze pojawiające się nocą podobno nie mają nóg. Za tą pozorną beztroską kryje się jednak głęboki smutek. Oboje rozumieją, że ich wspólne chwile mogą dobiegać końca.

W Deliciosie również rozmawia się o pogarszającym się stanie portiera. Mieszkańcy zastanawiają się, jak to możliwe, że podczas przygotowań teatralnych nikt nie zauważył jego cierpienia.

Servando nie skarżył się na chorobę, a pozostali byli zbyt pochłonięci własnymi problemami, aby dostrzec niepokojące objawy. Wspominają również o konieczności rozliczenia pracy Agustiny przy kostiumach, mimo że przedstawienie zostało zawieszone.

Jednak sprawy teatralne wydają się teraz niezwykle błahe wobec zagrożenia życia Servanda, zaginięcia Luci oraz rodzinnego dramatu Kasildy.

Inigo postanawia poświęcić więcej czasu na pomoc Leonor i rodzinie Hidalgo. Prosi więc znajomych, by przez pewien czas zajęli się prowadzeniem lokalu, a także pamiętali o odwiedzaniu chorego portiera.

Tymczasem Trini rozmawia z Susaną o Paciencii, żonie Servanda, która wyjechała na Kubę, aby zaopiekować się ciężko chorą siostrą. Los okazuje się okrutnie przewrotny.

Kobieta, dla której Paciencia opuściła Hiszpanię, odzyskała zdrowie, podczas gdy jej własny mąż może umrzeć, zanim zdoła powrócić do domu. Susana uważa, że należy jak najszybciej powiadomić żonę portiera.

Trini odpowiada jednak, że rodzina rozważała wysłanie telegramu, lecz tak tragiczna wiadomość przekazana w kilku zdaniach mogłaby być dla Paciencii niezwykle bolesna. Poza tym nawet gdyby natychmiast wyruszyła w podróż, nie ma pewności, czy zdążyłaby dotrzeć przed najgorszym.

Obie kobiety wspominają również list, który Servando podyktował Ramonowi. Wiedzą, że każde jego słowo było pełne miłości, a świadomość możliwego rozstania z ukochaną żoną staje się dla mieszkańców kolejnym powodem do głębokiego wzruszenia.

Niedługo później Inigo spotyka Fabianę. Kobieta nadal jest przygnębiona chorobą Servanda, ale pamięta o prośbie Leonor dotyczącej Kasildy. Właśnie wtedy dostrzegają dziewczynę i postanawiają z nią porozmawiać.

Fabiana od razu przechodzi do rzeczy. Zarzuca Kasildzie, że przestała odróżniać ludzi naprawdę ją kochających od tych, którzy zbliżyli się do niej dla pieniędzy.

Przypomina, że Leonor jest jej siostrą, a Rosina pomimo trudnego charakteru przez wiele lat traktowała ją jak własne dziecko. Kasilda reaguje gniewem.

Nie zamierza słuchać kolejnych oskarżeń pod adresem Marii, ponieważ uważa, że miłość matki do córki jest czymś naturalnym i nie powinna podlegać dyskusji.

Inigo spokojnie próbuje wyjaśnić, że Higinho nie posiada ani majątku, ani medycznych kwalifikacji. Przez lata oszukiwał ludzi przedstawiając się jako lekarz, a jego problemy finansowe mogły być powodem przybycia do akacjowej.

Przyjechali tutaj z długami, Casildo. On nie ma pieniędzy ani reputacji, którą się szczyci, a ty jesteś dla nich szansą na zdobycie fortuny.

Dziewczyna nie zamierza jednak przyjmować tej wersji wydarzeń. Domaga się szacunku dla własnej matki, przekonując, że Maria przez całe życie ciężko pracowała i nie zasługuje na podobne upokorzenia.

Wtedy Fabiana wypowiada słowa, które są znacznie bardziej osobiste niż wszystkie wcześniejsze ostrzeżenia.

Nie poznaję cię, Casildo. Tak bardzo zajęłaś się matką, że nawet nie zapytałaś, co dzieje się z Servandem. Gdzie podziała się dziewczyna, którą wychowywałam i kochałam przez tyle lat?

Kasilda jest zaskoczona tym wyrzutem. Tłumaczy, że nadal pozostaje tą samą osobą, ale teraz ma również matkę, z którą pragnie spędzić resztę życia.

Przypomina Fabianie, że to właśnie ona zawsze uczyła ją troski o najbliższych i gotowości do poświęceń dla rodziny. Starsza kobieta nie potrafi jednak pogodzić się z tym, że dziewczyna w imię tej miłości odrzuca wszystkich, którzy próbują ją ocalić.

Fabiana przyznaje, że Maria mogła znaleźć się pod wpływem niebezpiecznego człowieka, ale nie zmienia to faktu, że Kasilda jest zagrożona utratą całego majątku.

Być może nie zdołamy uwolnić twojej matki spod jego wpływu, ale ciebie wciąż możemy uratować. I właśnie dlatego nie wolno nam milczać.

Kasilda pozostaje rozdarta między dawną rodziną a odnalezioną matką. Nie potrafi jeszcze uwierzyć, że Maria mogłaby świadomie ją zdradzić, lecz coraz większa liczba ostrzeżeń zaczyna burzyć jej dotychczasową pewność.

W tym samym czasie Lucja musi zmierzyć się z jeszcze bardziej bolesnym odkryciem. Człowiek, któremu oddała serce, mógł od początku traktować ją jako sposób na wydostanie się z finansowej ruiny.

Prawda, którą wyznał ojciec Telmo, nie pozwala jej już tak łatwo powrócić do wcześniejszej wiary w szczerość Samuela. Dwie młode kobiety, które pragnęły jedynie miłości i spokojnego życia, stają więc przed podobnym dramatem.

Muszą zdecydować, czy bardziej zaufać własnym uczuciom, czy bolesnym ostrzeżeniom ludzi, gotowych narazić wiele, aby uchronić je przed zdradą.

Poszukiwania Lucy stają się coraz bardziej dramatyczne. Celia i Felipe nie potrafią pogodzić się z myślą, że dziewczyna mogła zniknąć bez pozostawienia najmniejszego śladu.

Policja została już powiadomiona i zapowiedziała rozpoczęcie poszukiwań, a rodzina sprawdziła szpitale, przytułki oraz lecznice prowadzone przez zakony. Nigdzie jednak nie odnaleziono młodej kobiety.

Nie ma również żadnych wiadomości o ojcu Telmie, który od czasu procesji nie pojawił się w parafii, a nawet biskupstwo nie potrafi wskazać miejsca jego pobytu. Samuel coraz trudniej ukrywa zdenerwowanie.

Dodatkowym źródłem cierpienia jest dla niego ból dłoni, która wciąż przypomina mu o niedawnej napaści. Kiedy Felipe proponuje, aby udał się z nim do gabinetu po maść przynoszącą ulgę, ich uwagę przyciąga niespodziewany hałas.

Przez otwarte drzwi służbowe do domu weszła Ursula. Kobieta wyjaśnia, że przyszła z powodu zaginięcia Luci.

Nie wie wprawdzie, gdzie dziewczyna przebywa, ale posiada informacje, które mogą rzucić nowe światło na ostatnie wydarzenia. Jej następne słowa brzmią jak poważne oskarżenie.

Wiem, że wszyscy martwicie się o pannę Lucję, ale niepokój Don Samuela jest jedynie udawany.

Samuel słyszy swoje imię i natychmiast chce interweniować. Felipe powstrzymuje go jednak, uznając, że najlepiej pozwolić Ursuli spokojnie wyjaśnić powód wizyty. Celia początkowo nie ufa kobiecie.

Podejrzewa, że ta ponownie zamierza wywołać zamieszanie i podważyć reputację Samuela. Ursula zapewnia jednak, że naprawdę pragnie pomóc Lucji, którą uważa za osobę odważną, życzliwą, lecz jednocześnie wyjątkowo naiwną.

Przyznaje również, że ojciec Telmo od dawna sprzeciwiał się związkowi dziewczyny z Aldajem i traktował jej bezpieczeństwo jako osobistą odpowiedzialność. Następnie ujawnia szczegóły dwóch tajemniczych wizyt, które duchowny przyjął w ostatnich dniach.

Pierwszym gościem był postawny mężczyzna o imieniu Gutieres, którego Ursula podejrzewała o wykonywanie zawodu woźnicy. Drugim natomiast był Przeor Espineira, wysoko postawiony przedstawiciel zakonu Chrystusa leżącego w grobie.

Ojciec Telmo polecił mi dostarczyć Przeorowi wiadomość. Znam adres, pod którym się zatrzymał. Być może właśnie on będzie wiedział, gdzie przebywa kapłan.

Celia natychmiast prosi o zapisanie adresu. Po raz pierwszy od wielu godzin rodzina otrzymuje konkretną wskazówkę, która może doprowadzić do odnalezienia Luci.

Tymczasem Kasilda ponownie rozmawia z Marią o przyszłości na wsi. Matka zapewnia, że będą żyły oszczędnie, nie wydając niepotrzebnie odziedziczonych pieniędzy.

Na początek wystarczy im niewielkie gospodarstwo, kilka kur i może parę kóz. Najważniejsze, aby mogły być razem i nie musiały już znosić upokorzeń ze strony innych ludzi.

Maria zauważa jednak, że córka nie okazuje dawnego entuzjazmu. Kasilda w końcu przyznaje, że ostatnie rozmowy z bliskimi pozostawiły w jej sercu bolesną niepewność.

Matko, oni mówią, że pani kłamie, że Higinho jest oszustem i że łączy was coś więcej niż praca.

Maria jest wyraźnie zaskoczona. Natychmiast oskarża Rosinę o próbę rozdzielenia matki i córki, twierdząc, że rodzina Hidalgo chce zatrzymać pieniądze należące do Kasildy. Dziewczyna nie potrafi już jednak odpowiedzieć z całkowitą pewnością, że nie wierzy tym oskarżeniom.

Widząc jej wahanie, Maria zmienia ton. Zaczyna wspominać lata rozłąki, samotność i pieniądze, które rzekomo wysyłała do rodzinnej miejscowości, aby zapewnić córce lepszą przyszłość.

Przekonuje Kasildę, że nigdy nie przestała o niej myśleć i że wszystko co robiła wynikało z matczynej miłości. Wzruszona dziewczyna obejmuje ją wyznając jak bardzo tęskniła za matką w dzieciństwie.

Jednak w sercu Marii zaczyna rodzić się niepokój, którego wcześniej nie chciała dopuścić do głosu. Kiedy zostaje sama ze swoimi myślami, nie potrafi już spokojnie zaakceptować planu ograbienia córki.

Ze łzami w oczach przyznaje, że nie może wyrządzić Kasildzie krzywdy, którą wcześniej wspólnie z Higiniem zamierzali jej zadać.