Nanie i Yusufowi w końcu udaje się zebrać wystarczającą ilość tektury, by kupić upragnione kebaby. Czują radość i ulgę – wreszcie będą mogli porządnie zjeść. Jednak ich szczęście nie trwa długo.
Zanim zdążą oddać kartony do skupu, zauważają ich policjanci. Nie mają wyboru. Rzucają się do ucieczki, zostawiając za sobą wózek pełen kartonów. Przeciskają się przez wąskie uliczki, skręcają w ciemne zaułki, aż w końcu gubią pościg. Oddychają ciężko, próbując dojść do siebie.
Pełni nadziei wracają po wózek, ale tam czeka na nich gorzkie rozczarowanie. Wózka już nie ma. Wszystkie kartony zostały zabrane. Ktoś ich ubiegł.
Postanawiają zarobić pieniądze, myjąc szyby samochodów stojących w korkach. Początkowo idzie im całkiem nieźle – kierowcy rzucają im drobne monety, niektórzy nawet się uśmiechają. Powoli zaczynają wierzyć, że jeszcze tego dnia uda im się zjeść coś ciepłego.
Ale wtedy pojawia się kolejny problem. Yusuf nagle zaczyna się drapać po głowie. Teraz ich priorytetem staje się jak najszybsze pozbycie się wesz.
Doga bardzo tęskni za mamą i marzy, by choć przez chwilę z nią porozmawiać. Z nadzieją w oczach spogląda na Ferita.
Komisarz milczy przez chwilę, po czym sięga po telefon. Wyciąga jednorazową kartę SIM, wkłada ją do urządzenia i wybiera numer byłej żony. Po drugiej stronie niemal natychmiast rozlega się gwałtowne:
– Halo?!
Jedno słowo wystarcza, by zdradzić cały ból i rozpacz, jakie targają Ayse.
– Doga chce z tobą porozmawiać – oznajmia Ferit chłodno. – A ty popraw ton głosu.
– Fericie, popełniasz ogromny błąd – jej głos drży od gniewu i bezsilności. – Napraw to, zanim będzie za późno. Jeśli nie, zniszczę cię!
– Nie zapominaj o naszej umowie.
RETROSPEKCJA.
Pół roku wcześniej. To był pierwszy raz, gdy Ferit zadzwonił do Ayse po ucieczce. Powód tamtej rozmowy był taki sam jak dziś.
– Doga chce usłyszeć twój głos – oznajmił bez emocji.
– Ferit?! – Głos Ayse zadrżał od zaskoczenia, ale już sekundę później eksplodowała gniewem. – Oddaj mi moją córkę! Natychmiast!
Ferit uśmiechnął się gorzko.
– Niczego jeszcze nie przeżyłaś – odparł spokojnie. – Ja byłem oddzielony od mojej córki przez sześć długich lat. Ty dopiero od tygodnia. Teraz twoja kolej.
– Boże, jaki z ciebie łajdak! – Ayse niemal wykrzyczała. – Chcę Dogę! Masz mi ją zwrócić!
– Jeśli chcesz nadal słyszeć jej głos, lepiej mnie posłuchaj – jego ton stał się zimny jak lód. – Dam ją do telefonu, ale tylko pod jednym warunkiem. Powiesz jej, że jesteś w Niemczech na misji. Że nie możesz do niej przyjechać, bo złoczyńcy jeszcze nie zostali złapani. I że jesteś tak zajęta, że nie możesz często dzwonić.
Ayse zamarła.
– Powiesz jej także – kontynuował – że Nese jest z tobą, a Koray wyjechał bardzo daleko na tajną misję.
TERAŹNIEJSZOŚĆ.
Ferit siada obok Dogi i przełącza telefon na tryb głośnomówiący.
– Doga, kochanie? – Ayse odzywa się cicho, a jej głos brzmi łagodnie, jakby przed chwilą wcale nie płakała.
– Mamusiu! – dziewczynka aż podskakuje z radości. – Tęsknię za tobą! Nie skończyłaś jeszcze swojej pracy?
Ayse zamyka oczy i walczy ze ściśniętym gardłem.
– Nie, córeczko – mówi, starając się brzmieć pogodnie. – Jeszcze nie złapaliśmy złoczyńców. Ale obiecuję, że wrócę, jak tylko to się stanie.
– Mamusiu, ale ja tak bardzo za tobą tęsknię – głos Dogi jest pełen smutku. – Dlatego nie mogę jeść…
Ferit rzuca jej ciepłe spojrzenie, po czym uśmiecha się lekko i zwraca do Ayse:
– Pani mamo, muszę poskarżyć się na tę słodką księżniczkę. Przed chwilą jedliśmy śniadanie, ale ona nawet nie tknęła jedzenia.
– Skarbie, musisz jeść. – Ayse robi wszystko, by jej głos nie zadrżał. – Nie martw się, złapiemy złoczyńców i wrócę. Obiecuję.
– Obiecujesz na pewno?
– Na pewno, kochanie.
– Dobrze, Dodo, mama ma teraz pracę – wtrąca Ferit, wyraźnie kończąc rozmowę. – Porozmawiacie później.
– Mamusiu, nie zapomnij o mnie – szepcze Doga. – Kocham cię bardzo…
Ferit rozłącza połączenie, a następnie odwraca wzrok, jakby coś go uwierało. W pokoju zapada cisza.
Po drugiej stronie telefonu Ayse trzyma aparat przy uchu jeszcze długo po zakończeniu rozmowy. I choć jej serce krzyczy z bólu, musi wytrzymać. Musi wierzyć, że jeszcze kiedyś odzyska swoją córkę…
Nazajutrz Ferit wychodzi do pracy, gdzie ukrywa się pod fałszywą tożsamością. Idzie szybkim krokiem, jak zwykle uważnie rozglądając się wokół. Wie, że nie może sobie pozwolić na błąd.
Nagle jego serce zamiera.
Na rogu ulicy, wśród tłumu, stoi Ayse. Ich spojrzenia spotykają się na krótką, ale przeszywającą chwilę. Ferit czuje, jak krew odpływa mu z twarzy. Instynktownie robi krok w tył, gotowy do ucieczki.
– Ani się waż! – głos Ayse rozdziera powietrze.
Błyskawicznie sięga po broń i mierzy prosto w niego.
– Doszedłeś do końca, Fericie! – Jej palec zaciska się na spuście. – Ręce do góry!
Ludzie wokół zamierają. Kilka osób cofa się, ktoś krzyczy. Ale Ferit nie słyszy już niczego poza przyspieszonym biciem własnego serca. Czy to już koniec jego ucieczki?
Tymczasem los w końcu uśmiecha się do Yusufa i Nany – choć tylko na krótką chwilę. Po wielu nieudanych próbach wreszcie trafia im się szczęście. Znajdują miedź, którą z radością oddają na skup. Wreszcie mogą sobie pozwolić na długo wyczekiwane kebaby. Jednak ich radość pryska jak bańka mydlana. Zanim zdążą ugryźć choćby kęs, tuż przed nimi wyrasta jak spod ziemi człowiek Trucizny. Jego spojrzenie jest zimne i nieprzeniknione, a lekki uśmiech na twarzy zapowiada tylko jedno – kłopoty.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 623. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
