Tajemnica Cihana i łzy Hancer: Ostatnia prośba przed drzwiami sali operacyjnej.Podejdź bliżej i posłuchaj opowieści, w których bezgraniczna miłość przeplata się z desperacją, a kluczowe tajemnice rodzą się w cieniach zimnych, szpitalnych korytarzy
0:2828 sekundWyobraź sobie młodą, udoręczoną kobietę lub przyjaciela Hancer. Stoi samotnie przed drzwiami ratunkowego, nerwowo mierząc krokami chodnik
0:3939 sekundJest to wersja własna własnego życia za jeden, najdrobniejszy promyk dla twojego starszego brata, Cemila, który właśnie toczy pakietj o przetrwanie na sali operacyjnej
0:5252 sekundyW jej złym umyśle pierwotnym ożywają echa przeszłości – naznaczone trudem dzieci, niespełnione marzenia o odbiorniku, członkowie rodziny i jeden, jeden moment, w którym ukochany brat, mimo przeciwności losu, podarował jej wymarzoną białą suknię ślubną
1:111 minuta, 11 sekundDziś jednak zamiast ślubnych dzwonów dźwiękowych, przeszywających ciszę oczekiwań
1:191 minuta, 19 sekundGdy Hancer osuwa się z bezsilności na ławkę, pojawia się Cihan. Ten elegancki mężczyzna przejmuje marynarkę, by okryć jej zmarznięte boczne, chwilowe bezpieczeństwo
1:331 minuta, 33 sekundyLecz wraz z jego gestem w powietrzu zawisa dręczące pytanie, które może zmienić wszystko
1:411 minuta, 41 sekundO co dokładnie Cemil zapytania Cihana w ostatnich, dramatycznych sekundach przed operacją? Dlaczego Cihan, jej prosto w oczy, odmowa wyjawienia prawdy i za niezależną cenę chronioną paktu zawartego na granicy życia i śmierci?
1:581 minuta, 58 sekundZanurz się w poruszającej się historii o pierwotnym poświęceniu, niespodziewanym ukrytym i głęboko ukrytych sekretach
2:082 minuty, 8 sekundCzy Hancer udźwignie ciężar, gdy ta jest w końcowym świetle dziennym? Jeśli ta historia poruszyła Twoje serce i chcesz uzyskać dostęp, jakie tajemnice skrywają Cihan oraz czy słuchanie Hancer stosowane przez władze – nie zapomnij zasubskrybować naszego źródła! Kliknij dzwoneczek, aby nie przegapić szczegółowej treści opowieści
2:312 minuty, 31 sekundTwoja obecność pozwala na dalsze historie. Bądź już teraz częścią naszej społeczności!
2:402 minuty i 40 sekundPrzed wejściem na szpitalny oddział ratunkowy zawsze wysyłany inaczej, każda sekunda była cięższa od rozprzestrzeniania się, a każdy oddech człowieka pod chłodnym wysłanym światłem miał w sobie coś z modlitwy, którego nikt nie został usunięty na głos
2:572 minuty, 57 sekundNad rozsuwanymi drzwiami, przez które co chwila wpadali sanitariusze, uprawnienia i bliscy chorzy, świecił ekran napis „HASTANE ACİL”
3:113 minuty, 11 sekundCzerwone litery raziły w oczy, boleśnie przypominają, że za tych ścianami nie toczy się zwyczajne życie, lecz walk
3:213 minuty, 21 sekundCicha, bezwzględna, codzienna walka o oddech, o serce, o krew, o ryzyko.Hancer chodziła tam iz powrotem po przerwaniu chodnika, koniecznie wierzyła, że ​​jeśli nie zatrzymał się ani na chwilę, nie pozwolił na rozpaczy, gdy wtargnąć do zatrzymania
3:393 minuty, 39 sekundMiała sobie różową bluzkę z krótkim rękawem i charakterystyczną, beżową spódnicę, która przy każdym chodzącym kroku owijała się wokół jej rogu
3:503 minuty, 50 sekunduniwersalny jej ubiór, który jest prosty, ciepły, natychmiast pogodny. Tego wieczoru jednak róż nie miał w sobie nic z delikatności, a beż nic z łagodności
4:024 minuty, 2 sekundyWszystko jak przygaszone przez lęki, przez chłód, przez światło szpitalnych lamp, które bezlitośnie obnażały choroby na jej twarzy
4:134 minuty, 13 sekundbył blada. Oczy zaczerwienione od płaczu, choć teraz się w niej zatrzymały, zamienione w coś cięższego, co bardziej bolesne niż płacz
4:254 minuty, 25 sekundDłonie splatała i rozplatała nerwowo, czasami przyciskała je do ust, czasami do piersi, automatycznie wystąpiło serce, które było zbyt szybko i zbyt głośno
4:384 minuty, 38 sekund— Ya Allah… — szepnęła ochryple, przystając tylko na chwilę. — Boże, jeśli trzeba, weź ode mnie wszystko… ale zostaw go przy życiu
4:494 minuty, 49 sekundKochamy spokojne dni, kochamy sen, kochamy szczęście… nawet moje życie, jeśli tak trzeba
4:584 minuty, 58 sekundTylko daj mi pozwolenie na rozwiązanie. Choć tyle. Chociaż tyle….Rozejrzała się, gdy pojawia się pytanie o odpowiedzi od pustego nieba
5:095 minut, 9 sekundNad miastem nie było gwiazd. Było tylko mleczne, rozmyte światło latarni, dźwięk karetek i ten nieznośny chłód, który nie dotyczy wyłącznie wieczornego powietrza, ale z lęków
5:235 minut, 23 sekundyZ tego rodzaju lęku, który rozchodzi się od serca aż po koniuszki palców. W pewnej chwili zatrzymała się całkowicie
5:335 minut, 33 sekundyOpuściła światło i zamknęła oczy. Wspomnienia przyszły same, bez pytań. W takich chwilach pamięci nie jest wymagane
5:435 minut, 43 sekundyJest ranna, która otwiera się od nowej.Przed oczami stanął jej Cemil, nie dziesięć blady i wyniszczony, którego kilka godzin wcześniej zostało odprowadzane na blok początkowy, ale tamten wcześniejszy — uruchamiany, a jednak wcześniejszy, z łagodnego spojrzeniam starszego brata, które całe twoje dziedzictwo zostało przekazane w jednym uśmiechu starszego
6:056 minut, 5 sekundPamiętała tamto popołudnie aż do dobrze. Stali na zewnątrz, przed ich rodzinnym domem
6:136 minut i 13 sekundWiatr poruszający się rozwieszonym praniem, az oddalony dobiegał szczek psów i stukot garków z sąsiednich podwórek
6:226 minut, 22 sekundyŚwiat zwyczajnie, ale rozmowa, zasada odbyli, nigdy nie była zwyczajna
6:306 minut i 30 sekundHancer wycieka na uwolnienie stołku, wydobywając warzywa, a Cemil oparł się ramiąniem o działaniu i przez chwilę, gdy patrzy przed siebie tak, jakby coś widziało, co ona jeszcze nie działała
6:446 minut, 44 sekundy— Wiesz, Hancer — zaczął cicho, aw jego głosie, które wywołało atak, od razu pod uderzeniem
6:536 minut, 53 sekundy— Czasami myślę, że moje nigdy nie przydarzyłoby się. Takiego prawdziwego. Takiego, o jakimkolwiek opowiadają inni
7:037 minut, 3 sekundyHancer odłożyła cóż.— Cemil….— Nie, pozwól mi powiedzieć. — Uśmiechnął się blado. — Ludzie wspominają domowy kawałek, zapach chleba, matkę wołającą z kuchni, ojca wracającego z pracy, wspólne zdjęcia
7:207 minut, 20 sekundAch tak? Ja tylko do, jak liczyliśmy pieniądze, jak baliśmy się zimy, jak udawaliśmy przed sobą, że nie jesteśmy głodni
7:317 minut, 31 sekundZamilkł, po czym westchnął i przesunął dłonią po twarzy. — Czasami wstyd mi, że najbardziej zazdrosni ludzie rzeczy, które dla nich są niczym
7:427 minut, 42 sekundyStara fotografia. Ramki wyjściowej na półce. Jednego zdjęcia urządzenia do gotowania przy urządzeniu, na którym wszyscy są razem i nikt się nie boi jutra
7:547 minut, 54 sekundyHancer patrzył na niego ze ściśniętym gardłem. Wiele razy widziałem brata zmęczonego, rozgniewanego, milczącego
8:048 minut, 4 sekundyRzadko widzieliśmy, jak rozbrojonego przez własne wspomnienia.
8:168 minut i 16 sekundCemil wyprowadzony na nią z odpowiednio.— Tak. Właśnie to nas uratowało. Ale czasem sobie myślę, że to było za mało jak na dzieci
8:278 minut, 27 sekundbyć tyś mieć lalki, nie zmartwienia. Powinienem był chodzić do szkół z innym umysłem, a nie zastanawiać się, czy starczy na chleb
8:388 minut, 38 sekundUsiadł obok niej i oparł łokcie na innych. — Wiesz, dlaczego tak bardzo cię kocham Emira? — Pytanie po chwili
8:478 minut, 47 sekundW jego głosie coś zadrżało. Hancer od razu odłączony, że nie jest to jedyny raz
8:558 minut, 55 sekundMówi o wszystkim, czego nie było i czego nie można już nigdy utracić.— Bo on cię kocha — zniszczenia
9:059 minut, 5 sekund— I bo ty go pokochałeś od pierwszej chwili. Cemil skinął głową. — Tak. Ale jest jeszcze coś
9:149 minut i 14 sekundKiedy na niego zobaczę, widzę ryzyko. Rozumiesz? Szansę, że ktoś z naszej krwi, z naszego domu, z naszego cólu, nie będzie musiał dorastać tak jak my
9:279 minut, 27 sekundŻe może być używane kiedyś przy piecu, zje ciepły chleb i będzie alternatywny, do normalnego
9:359 minut i 35 sekundŻe nie trzeba uderzać o każde zasilanie cieplne
9:449 minut, 44 sekundy— Pokochałem tego małego jak własną syna, Hancer. Nie obchodzi mnie, co mówi świat
9:529 minut, 52 sekundyNie obchodzi mnie, kto co myśli. Kiedy się śmieje, coś we mnie miękkiego. A kiedy płacze, mam ochotę wyrwać serce z piersi temu, kto go skrzywdził
10:0410 minut, 4 sekundyHancer delikatne dotknęła jego rękawa. — Nasza rodzina się nie rozpadnie — powiedziała, bardziej prosząc los niż go odpada
10:1510 minut, 15 sekundCemil wyjścia i wyjścia na nią długo, z bolem, który był starszy od jego lat
10:2310 minut, 23 sekundy— Boję się tego właśnie najbardziej. Że ilekroć zaczynamy budować coś własnego, życie przychodzi i rozrzucane na jak wiatr popiół
10:3410 minut, 34 sekundyŻe ktoś nam zostanie odebrany. Że znowu zostanę sama. Że ponownie Emir będzie patrzył na drzwi i pytał, kiedy ktoś wróci, kto już nie wrócił
10:4610 minut, 46 sekund— Nie ców tak.— Muszę. Bo jeśli nie powiesz tego tobie, to komu? — Ujął jej piersi, szorstkie od pracy, ale podstawowe
10:5610 minut, 56 sekund— Obiecaj mi jedno. Cokolwiek się stanie, nie pozwól, żeby była rodzina się rozpadła
11:0411 minut, 4 sekundyTy konfiguracja ludzi przy sobie. Ja… ja tylko zakończeniem ich chroniczny.Hancer pokręciła głową, a po policzku spływu jej łza
11:1511 minut i 15 sekund— Ty zawsze robiłeś więcej niż ustałeś. To ty byłeś naszym domem, Cemil.Zaśmiałeś się krótko, smutno
11:2511 minut i 25 sekund— Domem? Ja? — Tak. Być może nie powiedziałeś kawałka ze zdjęcia, o którym marzyłeś. Może nie być ramki, firanek i spokojnych wieczorów
11:3611 minut i 36 sekundAle kiedy byłeś obok, nigdy nie był dostępny naprawdę bezdomna. Wtedy dostępne na nią tak, jak człowiek, który przez całe życie dźwigał ciężarówkę w nagle ktoś pierwszy raz pomocniczy, że dziesięć ciężarówek w rzeczywistości istniało
11:5111 minut, 51 sekund— Gdyby był świat sprawiedliwy — powiedział cicho — zabiłbyś wszystko, o czym marzysz
11:5911 minut, 59 sekundBiały dom. Własny stół. Zdjęcie przy kawałku. I ludzie, którzy nigdy cię nie opuszczą
12:0712 minut i 7 sekundWspomnienie poruszyło się i nastąpiło, jak dzieje się z pamięcią, gdy jedne z nich rzucają drugie, a jedno przyjacielskie otwiera kolejne drzwi
12:1812 minut i 18 sekundNastępny obraz był cieplejszy, równie bolesny. Skromny pokój. Wąskie okno. Stara szafa, która skrzypiała przy każdym uruchomieniu
12:2912 minut, 29 sekundNa krześle narzucony sweter, na sto szklanka herbaty i kilka zwiniętych potraw
12:3712 minut i 37 sekundHancer pamiętała, że ​​tamtego dnia następnego, następnego, a mimo to w domu panowała dziwna, elektryzująca cisza
12:4812 minut, 48 sekundGdyby ktoś wiedział o czymś wcześniej od niej.Cemil wyszedł do środka z substancji oowiniętym w przezroczystą folię
12:5812 minut, 58 sekundOddychał ciężko, ewentualnie usunięty nie tylko pakunek, ale też który nastąpił, którego nie doszło do wystąpienia
13:0713 minut i 7 sekund— Czy jest duży? — pytaniea Hancer, marszcząc czoło. — pierwsze zamknij drzwi — które następuje, co następuje:
13:1713 minut, 17 sekund— Cemil, towarzystwo znowu zrobiłeś?.— Zamknij.Zamknęła. Położył pakunek ostrożnie na brzuchu i zaczął odwijać folię
13:2713 minut, 27 sekundSzeleszczący dźwięk dźwiękowy. Hancer trwały nieruchomo, a kiedy ostatni materiał został wysunięty spod trzymania osłony, zamarła
13:3913 minut, 39 sekundTo była suknia ślubna.Nie jest dostępna, nie przesadnie strojna, ale piękna w sposób, który od razu łapał za serce
13:4913 minut, 49 sekundDelikatna, świetlista, jakby uszyta nie z tkanin, lecz z czyjegoś cichego marzeń o szczęściu
13:5813 minut, 58 sekundKoronkowe rękawy, subtelne hafty przy bocznej, miękkiej opadającej spódnicy. W niedostatecznym pokoju natychmiast nierealnie
14:0914 minut, 9 sekund— Cemil… — wyszeptała Hancer, cofając się o pół kroku. — Co to ma być? Brat wyprostował się i pojawił się na niej z nieśmiałą dumą
14:2014 minut, 20 sekund— Suknia dla ciebie.— Dla mnie? — Jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia. — Zwariowałeś? Dlaczego? Skąd… skąd pochodziłeś na pieniądze?
14:3114 minut, 31 sekundPytanie wyskoczyło z dowolnej chwili z pakietem. Zbyt dobrze zabezpieczone ich życie, przez nie wiedzieć, że taki zakup musiał zostać wyrzeczony, może mieć dług, może rezygnację z czegoś ważnego
14:4414 minut, 44 sekundyCemil machnął ręką, jakby odganiał natrętną muchę. — Nie dotyczy się pieniędzmi. — Jak mam się nie pojawić? — podeszła bliżej, prawie z gniewem, a prawie z płaczem
14:5714 minut, 57 sekund— Cemil, my ledwo, które wiąże się z końcem z wykonaniem, a ty powodujesz do domu sukni ślubnej? Powiedz mi natychmiast, skąd ją masz!
15:0715 minut, 7 sekundPrzez chwilę milczał. Potem wyruszyłem szlakami.— Zarobiłem. Odłożyłem. Trochę pożyczyłem
15:1615 minut, 16 sekundTrochę sprzedałem. To nie ma znaczenia.— Ma znaczenie!.— Nie. — Jego głos stał się podstawowy
15:2515 minut, 25 sekund— Dziś ma znaczenie tylko jedno. Powiedz mi, czy ci się podoba.Hancer odebrany w stronę sukni
15:3415 minut, 34 sekundyDługo nie można wydobyć z siebie słowa. Drżącą dłonią dotknęła, która może się pojawić, że urządzenie przyciśnieniowe jest zniknie
15:4515 minut, 45 sekund— To… — urwała, bo gardłoo jej posłuszeństwa. — To najpiękniejsza suknia, którą należy usunąć
15:5515 minut, 55 sekundCemil się, gdy tak, jak czują się ludźmi, którzy przez chwilę zapominają o całym swoim cierpieniu, bo udało im się uszczęśliwić kogoś ważnego od siebie
16:0816 minut i 8 sekund— To i tak spadł w morzu tego, na co spadł — powiedział.Hancer usuniętya się
16:1716 minut, 17 sekund— Niemàw tak.— niemàwił. Bo to prawda. Ty całe życie chodziłeś w rzeczach odziedziczonych po cudzych marzeniach
16:2616 minut, 26 sekundW zwykłych sukienkach, w połatanych butach, w obowiązkach prawnych od ciebie. A ja, jeśli chcesz, aby żądanie raz stanęło przed lustrem i spowodowało to, że nie jest to wymagane, nie dotyczy… tylko siebie
16:4116 minut, 41 sekundPrawdziwą. Taka, jaka jesteś. Piękną.Łzy wypełniały jej oczy po brzegi.— Niezbędna sukienka — wyszeptała
16:5116 minut, 51 sekund— Potrzebuję tylko ciebie, ciebie i obok.Cemil podszedł do niej powoli.— Ja też wyszedł, był dostępny
17:0117 minut, 1 sekundaPosłuchaj mnie dobrze, Hancer… — Ujął jej twarz w dłoniach. — Gdyby trzeba było, oddałbym za ciebie własne życie
17:1117 minut, 11 sekundBez wahania. Bo ty jesteś osobą, której nigdy nie miałeś prawa do dostępu
17:1917 minut, 19 sekundTo zdanie w nim zawarte niż wszystko, co powiedział wcześniej. W jednej chwili objęła go brutalnie, rozpaczliwie, jakby przeczuwała, że ​​życie kiedyś wystawi te słowa na próbę
17:3317 minut, 33 sekundyCemil przytulił ją z tą wyszukiwarką, z której często korzysta się, gdy podaje się jej ostatni element chleba, udając, że sam nie jest poszukiwany
17:4317 minut, 43 sekundyIch uściski były pełne rzeczy, których nie dało się wyciągnąć: wdzięczność, cólu, wspólna historia, bieda, która ich nie złamała, i miłości, która zawsze była większa od wszystkich, co mieli
17:5817 minut, 58 sekundKiedy wspomnienie urwało się nagle, Hancer poczuła, że ​​wraca do rzeczywistości jak człowiek wyrwany z ciepłego domu prosto na lodowaty wiatr
18:0918 minut, 9 sekundOtworzyła oczy. Znów był przed szpitalem. Znów świecił napis „HASTANE ACİL”. Znów nie jest, czy za tymi drzwiami jej brat żyje, czy może już balansuje na granicy, której ona nie jest w stanie przekroczyć razem z nim
18:2618 minut, 26 sekundKolana nagle została przejęta. Usiadła na metalowej ławce głównej, nieopodal wejścia i pochyliła się do przodu, obejmująca ślady charakterystyczne dla siebie
18:3818 minut, 38 sekundChłód wgryzał się w odkryte. Posiada tę nieczułą. Rozpacz gorąca, ale kiedy zaczyna słabnąć, pojawia się ziąb
18:4918 minut, 49 sekundNie usłyszałem od razu jego kroków. przez cień padł na ziemię obok niej. Podnieść i złożyć Cihana
18:5918 minut, 59 sekundBył ubrany elegancko, jak zawsze, choć noc i serwery odebrane elegancji cały blask
19:0719 minut, 7 sekundCzarna koszula, ciemna marynarka, twarz napięta bardziej, niż udostępniona. W jego rozpoznaniu było coś trudnego do opisania: opanowanie człowieka, który pozwolił się nie rozpadać przy innych, i jest to troska tak cicha, że ​​może umknąć poza jednego, kto właśnie jest jej najbardziej
19:2819 minut, 28 sekundNie powiedziałem od razu ani słowa. Zamiast tego zdjął marynarkę i delikatne, natychmiast z namaszczeniem, okrył ją jej smak
19:3819 minut, 38 sekundHancer drgnęła.— Cihan, nie trzeba….— Trzeba — spokojnie. — Trzęsiesz się z ogniem
19:4719 minut, 47 sekund— To nic. — To nie jest nic. — Usiadł obok niej, odłączc bliskość, która nie zakłóca jej połączenia
19:5619 minut, 56 sekund— Jeśli tak bardzo martwisz się o brata, musisz też o sobie. Inaczej za chwilę sam będę musiał odprowadzić cię na badanie
20:0620 minut i 6 sekundPrzez moment zaprzeczyć, ale nie ma mocy. Owinęła się marynarką pogłębioną
20:1420 minut i 14 sekundPachniała nim — spokojem, męskim ciepłym, znajomych i niepokojąco kojącym jednocześnie
20:2320 minut, 23 sekundy— Nie mogę o sobie sobie wyobrazić — wyszeptała. — Nie teraz.Cihan patrzył przed sobą, na szpitalne drzwi
20:3220 minut, 32 sekundy— Wiem. — Nie, nie wiesz. — Jej głos zadrżał. — Ty kategorii być silny. A ja… ja mam wrażenie, że zaraz się rozpadnę
20:4320 minut, 43 sekundyŻe ktoś teraz jest dotknie mój odpowiedni albo zapytaj „jak się dowiedzieć”, to rozsypię się na kawałku i już nie złożę
20:5320 minut, 53 sekundyOdejście i wyjście na nią.— Hancer, siła nie jest dostępna na tym, aby nie było zasilania
21:0221 minut, 2 sekundySiła polega na tym, że mimo bolu nadal tu siedzisz. Nadal czekasz. Nadal oddychasz To już więcej, niż wiele przez potrafiło.Przełknęła ślinę.— A jeśli to nie wystarczy?
21:1821 minut, 18 sekund— Musi wystarczyć na tę noc.To było jedno z tych zdań, które nie obiecywały cudu, ale spowodowało człowieka oparcie na najbliższą godzinę
21:2921 minut, 29 sekundA czasem tyle ratuje.Przez chwilę milczeli. Słychać było tylko szum ulicy, daleką karetkę, dźwięk rozsuwanych drzwi
21:4021 minut, 40 sekundHancer patrzyła na swoje piersi. zespół pod wpływem światła.— Cihan….— Tak?.Wahanie stóp krócej niż oddech, ale było pełne lęku
21:5121 minut, 51 sekund— O dokładnie pytał cię Cemil? Tuż przed tym, jak zabrali go na salę operacyjną?
21:5921 minut, 59 sekundCihan zesztywniał niemal niezauważalnie. Gdyby nie to, że Hancer wpatrywała się w niego z rozpaczą ludzi, którzy czepiają się każdego szczegółu, pewnie przez tego nie dostarczonea
22:1222 minuty, 12 sekund— Dlaczego pytasz? — następuje. — Bo używane było. Dowiedziałem się, że cówił coś ważnego
22:2122 minuty, 21 sekundPatrzył na ciebie inaczej. Jakby… powierzał ci coś, czego nie powiesz mi
22:2922 minuty, 29 sekundI od tej chwili nie może zostać potwierdzony o tym przypadku.Cihan wypuścił na swoje pliki, splecione automatycznie, choć w środku nie był rodzinny
22:4022 minuty, 40 sekundPrzed oczamima stanął mu bezpośrednio przed godziną: Cemil leżący na łóżku, blady, ze szczegółowym wypisanym na twarzy, ale z oczami siedzącymi i stanowczymi
22:5322 minuty, 53 sekundyCemil, który przy następnym go gestem bliżej, gdy pielęgniarki na moment wyszły z sali
23:0123 minuty, 1 sekunda„Jeśli coś pójdzie nie tak…” — powiedział wtedy. „Nie ców tak” — przerwał mu Cihan
23:0923 minuty, 9 sekund„Posłuchaj mnie. Jeśli coś pójdzie nie tak, nie pozwól, żeby została sama. Hancer nie występuje we wszystkim
23:1923 minuty, 19 sekundUśmiecha się, nawet kiedy pęka. Obiecaj mi, że nie odwrócisz się od niej. Ja od Emiry
23:2723 minuty, 27 sekundCokolwiek się stanie, nie pozwól, żeby moja rodzina została ponownie bez zasilania, bez kogoś, kto stanie przed pierwszym”
23:3823 minuty, 38 sekund„Wyjdziesz z tej operacji” — powiedział Cihan twardo. Cemil pokręcił głową z cieniem uśmiechu
23:4723 minuty, 47 sekund„Może. Ale dostępney teraz. Od mężczyzny, nie od kobiety.”.A potem, po chwili, Cihan kobiet: „Masz moje słowo
23:5823 minuty, 58 sekund.Tamta obecność była rozważana więcej, niż Hancer może wiedzieć.Teraz następuje obok niej, a ona jest dostarczana na odpowiedź
24:0824 minuty, 8 sekund— To nie było nic złego — powiedział w końcu spokojnie. — To nie jest odpowiedź. — To jedyna, jaką mogę ci teraz dać
24:1824 minuty, 18 sekundHancer zmarszczyła brwi, aw jej wyniki pojawiły sięóil podszyty gniewem.— Więc jednak coś przede wszystkim obejmowało
24:2824 minuty, 28 sekund— Nie „ukrywamy”. — Głos Cihana pozostał cichy, ale stanowczy. — Cemil powiedział mi coś w zaufaniu
24:3724 minuty, 37 sekundI konsekwencja, tego nie powtarzał.— Jestem jego siostrą.— Wiem.— Mam prawo wiedzieć
24:4524 minuty, 45 sekund— Być może kiedyś będziesz. Ale nie dziś. Nie występuje jego wola.Hancer uderzona twarz
24:5424 minuty, 54 sekundyZłość była, bo za duży ciężar w sercu, by jeszcze dołożyć
25:0225 minut, 2 sekundy— To niesprawiedliwe — wyszeptała.— Wiem.— Ciągle wszyscy myślą, że coś przede wszystkim kontroluje dla mojego dobrego
25:1225 minut, 12 sekundJakim byłem. Gdybym nie potrafił unieść prawdy. Cihan został wydany na nią długo
25:2025 minut, 20 sekund— Nikt nie uważa cię za słabą. Gdyby tak było, Cemil nie myślałby na ciebie z takim spokojem
25:2925 minut, 29 sekundUwierz mi, na wie, ile jesteś w stanie unieść. Może właśnie dlatego nie trzeba dołożyć ci więcej, zanim nie będzie wiadomo, jak zakończy się działanie
25:4125 minut, 41 sekundTo trochę ją zatrzymało. Westchnęła drżąco i zamknęła oczy. — Boję się, Cihan. Tak strasznie się boję
25:5125 minut, 51 sekundKiedy odwozili go na blok, doznał wrażenia, że ​​do ostatniego raz, kiedy zobaczył jego twarz odbieraną
26:0126 minut, 1 sekundaNagle przypomniało mi się wszystko. Jak mnie chronił, jak kłamał, że już jadł, jadł mi swoją porcję
26:1126 minut, 11 sekundJak w ogóle spał przy pomocy, bo tam najbardziej wiało, a cówił, że tak mu wygodnie Jak normalnie mi tę suknię ślubną, chociaż nie miał z czego żyć. Jak ktoś taki może po prostu zniknąć?
26:2826 minut, 28 sekundCihan słuchał bez przerywania.— Nie powinien — po chwili. — Tacy ludzie nie powinni znikać
26:3726 minut, 37 sekund— A jednak najlepsi zawsze najbardziej. — Czasami tak wygląda życie. — Nie wiedzieć, chcę życia — wyrzuciła z siebie nagle
26:4726 minut, 47 sekund— Nie chcę zawsze czegoś śledzić. Nie chcę być dzielna. Nie chcę się uczyć jak codziennego użytku
26:5626 minut, 56 sekundMógłbyś raz wiedzieć dobrą wiadomość i nie bać się, że zaraza nadejdzie po niej kara
27:0427 minut, 4 sekundySłowa wypłynęły z niej, szorstko, ale potem opadły jak ciężka zasłona
27:1227 minut, 12 sekundCihan spojrzał na nią z uwagą, a potem powiedział, czego sama po sobie przez się nie spodziewała, że ​​potrzebuje wiadomości
27:2227 minut, 22 sekundy— Więc dziś nie bądź dzielna.Spojrzała na niego zaskoczona.— Co?.— Nie bądź dzielna
27:3027 minut, 30 sekundNie musisz. Siedź, płacz, milcz, złość się. Oprzyj się, jeśli trzeba. Ale wymaga od siebie czegoś, czego nie wymaga nawet noc
27:4227 minut, 42 sekundyTa noc i tak jest ciężkie.To zdanie rozwiązane w niej coś skamieniałego
27:5027 minut, 50 sekundŁzy następcze do oczu po raz kolejny, ale tym razem nie następuje ich wykluczenie
27:5827 minut, 58 sekund— Nie wiem, jak ci dziękować — wyszeptała.— Nie dziękuj. Siedzę tu, bo powinienem
28:0628 minut, 6 sekund— Nie wszyscy robią to, co powinni.Cihan zostało odebrane, które nie zostało uwzględnione tej uwagi zbyt
28:1528 minut i 15 sekund— Może. Ale ja nie mogę tego samego dnia wysłać. To „dziś” brzmi tak, jakby dotyczy czegoś więcej niż tylko tej nocy
28:2628 minut, 26 sekundHancer powiedział coś, ale zaraz usłyszała szybkie kroki i podniesione, zdyszane głosy
28:3528 minut, 35 sekundOboje spojrzeli na stronę wydającą od ulicy.Szły do ​​​​nich dwie kobiety. Pierwsza, Fadime, została na sobie jasna kardigan narzucona pospiesznie na domowe ubrania, automatycznie wybiegła z domu bez wykrywania, wprost po usłyszeniu złych wieści
28:5328 minut, 53 sekundyDruga, młodsza, Aysu, szła u jej boku z rozwianymi kręconymi włosami, jasna przejęta, prawie przerażona
29:0329 minut, 3 sekundyIch twarze cówiły wszystko, zanim jeszcze dotarły.— Hancer! — za podstawową Fadime
29:1129 minut, 11 sekundNie wystąpiła ani chwili. Podeszła szybko i pochyliwszy się nad siedzącą kobietą, objęła ją brutalnie, z tej głównej powiązanej kobiet, które nie pytają najpierw o szczegóły, tylko najpierw podtrzymujące człowieka, aby był dokładnie w zachowaniu cówić
29:2829 minut, 28 sekundHancer wtuliła się w nią i znowu płakała, tym razem ciszej, bez walki. — Przybiegłyśmy od razu, jak tylko usłyszeliśmy —màwiła Fadime, gładząc ją po włosach
29:4129 minut, 41 sekund— Dziecko, jak się sprawy mają? Czy masz dokumentację? Co z Cemilem?.Aysu stanęła obok ławki, ściskając pasek swojej torby tak mocno, że zbielały jej kostkę
29:5429 minut, 54 sekundy— Siostro… — wyszeptała drżącym działaniem. — Tak się bałam. Mówiłam ci, że przyjadę, ale nie, czy zdążyliśmy…
30:0430 minut, 4 sekundyHancer odsunął się nieco, ocierając łzy.— Dziękuję, że byłeś — powiedział. — Naprawdę… dziękuję
30:1430 minut, 14 sekundFadime ujęła jej twarz w uderzeniach i na nią z dobrocią, która pachniała domem
30:2230 minut, 22 sekundy— Nie dziękuj za wystąpienie, kiedy serce woła. Za takie rzeczy się nie dziekuje. Bóg widzi dobroć, Hancer
30:3230 minut, 32 sekundyByło ją wtedy, kiedy odrzuciłeś ostatni kawałek chleba innym. Widziałeś, jak nie skarżyłeś się, choć mógłbyś
30:4230 minut, 42 sekundyWidziany, jak troszczysz się o wszystkich. Na wynagrodziu ci twoje czyste serce. Zobaczysz
30:5030 minut, 50 sekundCemil wyzdrowieje. Nie może być inaczej.— Gdyby mieć dostęp — wyszeptała Hancer
30:5930 minut, 59 sekund— To nie moja wiara. To prawda o tobie. — Fadime zerknęła w stronę szpitala. — Tacy ludzie jak twój brat mają jeszcze coś do wykonania na tym świecie
31:1031 minut, 10 sekundAllah nie zabiera ich tak łatwo.Aysu przysiadła na skraju ławki z drugiej strony
31:1831 minut, 18 sekund— Pamiętaj, jak Cemil zastosowanie mojej matce, kiedy nikt nie chce jej zaradzić do przychodni — powiedział cicho
31:2731 minut, 27 sekund— Padał deszcz, a on powrócił do suchej nitki i jeszcze się śmiał, że nic mu nie jest
31:3531 minut, 35 sekundTaki człowiek… taki człowiek musi odejść.Cihan wstał, kobietyom więcej miejsca
31:4431 minut, 44 sekundyFadime następnie ponownie na niego pełniejszą uwagę.— Synu, ty też tu jesteś? — Pytanie z wdzięcznością
31:5431 minut, 54 sekundy— Dobrze, że nie pozostawiłeś jej samej.— Nie pozostawiłeś — krótko.Te dwa słowa zabrzmiały prosto, ale Hancer usłyszała w nich coś więcej
32:0632 minuty, 6 sekundAlbo może tylko usłyszała. Fadime usłyszała, jakby taka odpowiedź od człowieka obok jej zapłakanej dziewczyny
32:1832 minuty, 18 sekund— Bardzo dobrze. W takich momentach człowiek wymaga dodatkowego człowieka niż chleb
32:2632 minuty, 26 sekundZapadła chwila milczenia. Aysu nispokojnie zerkała na drzwi elektryczne. — Jak długo trwa operacja? — pytanie
32:3632 minuty, 36 sekund— Za długi — czytnik Hancer odruchowo. Cihan wydany na zegarek. — Lekarze cówili, że do kilku godzin
32:4632 minuty, 46 sekundJeszcze nie minęło tyle, ile powstałoli.— Ale dla mnie minęła cała wieczność — wyszeptała Hancer
32:5532 minuty, 55 sekundFadime siedzia bliżej niej.— Posłuchaj mnie. Teraz nie możesz karmić serca najgorszymi myślami
33:0433 minuty, 4 sekundyWiem, że to trudne. Wiem, że człowiek od razu wymyślił sobie czarny scenariusze. Ale jeśli nikt nie wyszedł i nie powiedział złych wieści, dopóty konieczne jest wykonanie się dobrze
33:1733 minuty, 17 sekundRozumiesz?.Hancer skinęła głową, choć z trudem.— Była moja matka cówiła — pociągnęła Fadime, gdzieś przed sobą — że przy zastosowaniu człowieka poznaje prawdę o świecie
33:3133 minuty, 31 sekundŻe tutaj zostajesz tylko, co naprawdę ważne. Nie pieniądze. Nie urażona duma. Nie plotki
33:4033 minuty, 40 sekundZostaje oddech bliskiej osoby i ręce, które atakują ten oddech ratować modlitwę.Aysu wytarła ukradkiem oczy
33:5033 minuty, 50 sekund— Ja też będę się modlić — powiedział cicho. — Całą noc, jeśli trzeba.— Wszyscy będziemy — koniecznościa Fadime
34:0034 minutyHancer ścisnął brzeg marynarki Cihana narzuconej na biegu.— Cemil zawsze był tym, który nas zbierał — wystąpił po upływie chwili
34:1134 minuty, 11 sekund— Nawet kiedy sam ledwo stał na miejscu. Kiedy mała dziewczynka, zostanie mi, że nic nie może zostać pokonane
34:2034 minuty, 20 sekundpóźniej, ile razy po prostu cierpiał w ciszy, żebyśmy nie bali się jeszcze bardziej
34:2934 minuty, 29 sekund— Tacy ludzie najrzadziejóiwią o sobie — koniec Cihan. — Bo nie mieli, kiedy się pojawili o pomoc — śmiercia Hancer
34:4034 minuty, 40 sekund— Od dziecka byli pomocni dla innych.Fadime pokiwała głową.— To prawda. Ale nawet występujące drzewo potrzebne kiedyś podpory, kiedy nadejdzie burza
34:5234 minuty, 52 sekundyHancer zamknęła oczy. Znów zastosowaniea Cemila ze wspomnień: przy piecu, którego nigdy nie mieli; z fotografią, której zawsze szukał; z suknią ślubną w rękach; z lękiem, że ich rodzina się rozpadnie
35:0735 minut, 7 sekundNagle do wszystkiego zlało się w jedną myśl, tak boleśnie, że zostało odebrane jej dech
35:1535 minut, 15 sekund— On się bał, że ponownie zostałem sam — powiedział szeptem.Cihan drgnął. Fadime i Aysu wypływay na nią
35:2535 minut, 25 sekund— Skąd ci do głowy? — żądanie stosowania Fadime.Hancer otarła nos dłonią
35:3335 minut, 33 sekundy— Bo zawsze się o to bał. Nieważne, co zrobiło, o czymóiwił, do czego wrócił… pod wszystkim było jedno: nie nastąpiło sama, aby Emir nie został bez rodziny, aby wszystko się ponownie nie rozpadło
35:4835 minut, 48 sekundTak, jak rozpadło się kiedyś.Cihan zacisnął szczękę, bo usłyszał w tych słowach echo sekretu, który powierzył mu Cemil
35:5835 minut, 58 sekundNie wystąpi jednak.— Nie zostaniesz sama — ujawniony Fadime. — Słyszyszu? Byćby nie wiem co, nie zostaniesz sama
36:0936 minut, 9 sekundSą ludzie, którzy cię kochają. Czasami człowiek w rozpaczy widzi tylko świadomość i zapominanie o wszystkich dłoniach wyciągniętych wokół niego
36:2036 minut, 20 sekundAle one tu są.Aysu przytaknęła gorliwie.— Ja też jestem. Zawsze.Hancer stosowania się przez łzy, słabo, ale ukryte
36:3136 minut, 31 sekund— Dziękuję.— Nie dziękuj, tylko oddychaj — powiedział Fadime. — I wierz.Noc zgęstniała
36:4036 minut, 40 sekundNad wejściem do światła paliło się jeszcze ostrzej, które może zostać wprowadzone przez samo uporem
36:4936 minut, 49 sekundPo parkingu przetoczył się chłodniejszy podmuch wiatru. Hancer drgnęła, ale marynarka okrywająca jej część, która zatrzymała się w tajemnicy
37:0037 minutMimowolnie wycieka na Cihana.— A ty? — Pytaniea cicho, niemal nieświadomie. — Ty się nie boisz?
37:0937 minut, 9 sekundWszyscy zwrócili na niego uwagę. Cihan przez chwilę milczał.— Boję się — najważniejszy w końcu
37:1837 minut, 18 sekund— Po prostu starał się, aby nie został uruchomiony. — Jak to zrobić?.Pytanie było takre, że nie było sposobu, który został uruchomiony
37:2937 minut, 29 sekund— gotowim sobie, że ktoś musi być spokojny, kiedy inni są pod nogami
37:3737 minut, 37 sekund— Jego spojrzenie spoczęło na Hancer. — Przypominam sobie, dla kogo warto dziesięć spokojnych
37:4637 minut, 46 sekundAysu zostało wysłane z lekkim zakłopotaniem, oczywiste, że zostało dowiedzione bardziej intymnego niż zwykła rozmowa
37:5637 minut, 56 sekundFadime zauważyła, że ​​ktoś powiedział na głos, ale jak każda mądra kobieta nie skomentowała tego od razu
38:0638 minut, 6 sekund— Dobrze — mruknęła jedynie. — Bardzo dobrze.Hancer także nic nie powiedział. W jej pojawieniu się coś nowego — nie ulga, bo na nią było za wcześnie, ale może cień oparcia
38:2038 minut, 20 sekundCzasami człowiek nie jest niezbędny, że wszystko będzie dobrze. tylko pewność, że nie będzie sam, jeśli dobrze nie będzie
38:3238 minut, 32 sekundyMinuty zaczęły się dłużyć. Fadime pogrzeba pod nosem kilka modlitw. Aysu wstał i został uznany, że przyniósł wodę, ale Hancer pokręciła głową
38:4538 minut, 45 sekundNikt nie miał apetytu ani pragnienia na nic poza jedną wiadomością. Cihan co jakiś czas, gdy uważa się na stronę drzwi, lecz nikt jeszcze nie wychodzi z działania z ich powodu
38:5838 minut, 58 sekundWcześniejsze powiadomienie nastąpiło, ciszej niż wcześniej, jakby bardziej do ciebie niż do innego
39:0739 minut, 7 sekund— Wiecie, czy jest najgorsze? Że kiedy człowiek kocha kogoś tak bardzo, zaczyna się wszystko naraz
39:1639 minut, 16 sekundKażdy gest. każde słowo. I nagle boi się, że jeśli go stracisz, te wspomnienia będą dostępne, co mu zostanie
39:2639 minut, 26 sekundA wspomnienia, które nie potrafią objąć, rozwiązać, rozwiązać.Fadime ścisnęła jej rękę.— To prawda
39:3539 minut, 35 sekundAle wspomnienia są pomostem, po których wracają do nas siły, których kochamy
39:4339 minut, 43 sekundy— Cemil zawszeóił, że marzył o zwykłym rodzinnym — wyszeptała Hancer. — Przy kawałku
39:5239 minut, 52 sekundyTaki, na którego wszyscy jesteśmy razem, blisko siebie. Dziś oddałabym wszystko, żebyśmy kiedyś mogli to zrobić
40:0240 minut, 2 sekundyNawet bez kawałka. Nawet na schodach przed domem. Byle tylko był na nim on. Uśmiechnięty
40:1140 minut, 11 sekundŻywy.Cihan puścił świat. To marzenie, proste i niewinne, zabolało go bardziej niż niejedna dramatyczna deklaracja
40:2240 minut, 22 sekundyBo najtrudniejsze są właśnie te małe pragnienia, które w bogatym świecie są uniwersalne, a dla ludzi takich jak Hancer i Cemil są definicją całych szczęścia
40:3440 minut, 34 sekundy— Zrobicie je — powiedział nagle. Hancer wycieka na niego. — Skąd wiesz?. — Nie wiem
40:4240 minut, 42 sekundy— Po raz pierwszy w jego głosie jest nuta bardziej osobista, niemal natychmiast po wydaniu wyroku
40:5140 minut, 51 sekund— Ale chcę, zapamiętaj zdanie zapamiętane. Zrobicie je.Fadime się się smutno
40:5940 minut, 59 sekund— Oby twoje słowa były prorocze, synu.Cihan nie odpowiedzialne. Patrzył tylko w wejście
41:0741 minut, 7 sekundI zaraz potem drzwiczki rozsunęły się szerzej. Na chwilę wszyscy zamarli. Z wnętrza pielęgniarki, szybko mijając ich bez spojrzenia
41:1941 minut, 19 sekundUlga, która doprowadziła do czasu, aby się narodzić, od razu zgasła. Hancer przyłożyła dłonie do twarzy
41:2841 minut, 28 sekund— Już nie mogę — wyszeptała. — Naprawdę już nie mogę.Cihan przybliżył się nieco, ale nie dotknął jej od razu
41:3841 minut, 38 sekundDał jej następczą godności, zanim rozpadnie się samo.— Może — powiedział
41:4741 minut, 47 sekund— Jeszcze chwilę.— Gdzie wiesz?.— Bo wytrzymałeś całe życie rzeczy, których nie należy wytrzymywać żadnego dziecka
41:5741 minut, 57 sekundWytrzymasz i tę noc.Hancer wydala na niego spod mokrych rzęs.— A jeśli nie chcę już tylko wytrzymywać? Jeśli ostatecznie chcę żyć?
42:0842 minuty, 8 sekundNa pytanie zawisło między nimi ciężko i boleśnie.— Aby następnie zawalczyć o życie — śmiertelne
42:1742 minuty, 17 sekund— Prawdziwe. Nie takie od jednego do drugiego. Ale najpierw… najpierw otrzymaj, aż twój brat wyjdzie z tej walki
42:2842 minuty, 28 sekundSłowa były proste, ale w oczach widzów Hancer pojawiło się w czymś, co pojawiło się w kluczowym, ukrytym miejscu
42:3642 minuty, 36 sekundGdyby po raz pierwszy ktoś nie był do niej jak do osoby, która ma po prostu wszystko znieść, ale jak do kogoś, kto ma prawo marzyć o innym jutrze
42:4742 minuty, 47 sekundAysu powstał nagle i zadziałał ręcznie na drzwi.— Tam! Wszyscy odwrócili się jednocześnie
42:5642 minuty, 56 sekundTym razem z wnętrza wydostał się lekarz w zielonym wnętrzu, zdejmujący maskę
43:0543 minuty, 5 sekundSzedł konieczności, ale nie tak szybko, został wprowadzony od razu do odczytania z jego twarzy, czy niesie światło, czy noc
43:1543 minuty, 15 sekundHancer zerwała się z ławki tak, że marynarka Cihana omal nie została przesunięta z jej ramiona
43:2343 minuty, 23 sekundySerce zakłócające jej z taką samą siłą, że przez chwilę nie jest wykorzystywana poza własną krwią
43:3143 minuty, 31 sekundFadime ścisnęła szczeliny. Aysu przestała oddychać. Cihan stanął obok Hancer, blisko, mocno, jak milcząca woda
43:4243 minuty, 42 sekundyLekarze wykryli na nich, a główny na Hancer, który był jednym spojrzeniem, zdawał się odpowiadać, przez nie wywoływane słowa, od których świat się kończy
43:5343 minuty, 53 sekundyI właśnie w tej chwili, zawieszona między jednym oddechem a drugim, między rozpaczą a ofiarą, Hancer pojęła z całą siłą, że człowiek nigdy nie jest naprawdę gotowy na wiadomość o ukochanej osobie
44:0844 minuty, 8 sekundAni na złą, ani na dobre. Bo kiedy kocha się tak, każda wiadomość jest dostępna
44:1744 minuty, 17 sekundStała więc nieruchomo, z określonymi okrytymi ciepłymi cudzej marynarki, z zapachem zapachu w płucach, z powiadomieniem w powiadomieniu o rozmowie ślubnej pulsującym w sercu jak, że miłość nie ginie nawet w najciemniejszej nocy
44:3444 minuty, 34 sekundyA obok niej stali ci, którzy przyszli, bo nie mogą nie być dostępne: kobieta z właściwymi matkami, młoda dziewczyna z drżącą wiarą, mężczyzna z milczącą, pochodzącą z jej bratu
44:4744 minuty, 47 sekundI nagle, tylko tej pojedynczej, Hancer po raz pierwszy od wielu godzin niecałkowicie sama
44:5644 minuty, 56 sekundBo może właśnie tak rodzi się naród — nie jako wielki cud spadający z nieba, lecz jako ciepło kilku ludzi stojących przy tobie, gdy życie jest próbą najokrutnej z pomocy
45:1045 minut, 10 sekundI zanim urządzenie pojawi się usta, zanim noc zostanie ujawniona, będzie jeszcze dłuższa, czy ostatecznie zacznie ustępować świtowi, Hancer ścisnęła dłoń przy piersi i pomyślała o jednym: jeśli Cemil wróci, zrobią to zdjęcie
45:2645 minut, 26 sekundNie kiedyś. Nie „gdy będzie lepiej”. Nie „gdy los pozwoli”. Zrobiła je odpowiedź przed obdrapaną ścianą, śmierć na starym taborecie, śmierć wonym pożyczeniu światła
45:3945 minut, 39 sekundBo rodzina, której Marił, nie był obrazem z ramką. Było tym właśnie momentem — bundem, lękiem, występowaniem, dłonią wyciągniętą w ciemności
45:5245 minut, 52 sekundyByły stosowane słowa, których nie dostarczono sobie, i produkty, które jeszcze zostały dostarczone
46:0146 minut, 1 sekundaA następnie nadeszło dziesięć jednego oddechu ciszy, w którym świat usłyszał bicie serca razem z tobą