Poyraz jest wolny, ale spokój nie trwa długo. Gdy rodzina świętuje jego powrót, na horyzoncie pojawiają się nowe kłopoty. Tym razem stawką jest warsztat, który jest całym jego życiem.

Powrót do domu

Poyraz siedział w salonie otoczony całą rodziną. Atmosfera była gęsta od emocji – jeszcze przed godziną wszyscy drżeli o jego los, a teraz, choć wciąż zmęczony, siedział między nimi jako wolny człowiek. Cennet nie wypuszczała jego dłoni, jakby bała się, że jeśli puści choć na sekundę, ktoś znów odbierze jej syna.

– Dzięki Bogu… – wyszeptała, ocierając łzy wzruszenia. – Mój syn wrócił do nas. Umierałam ze strachu, że znowu zabiorą cię do więzienia.

– Oby już nigdy nic takiego cię nie spotkało, Poyrazie – dodała Nazli z powagą.

Cansel, wyprostowana jak struna, uśmiechnęła się szeroko.

– Na szczęście jest z nami Pelin – oznajmiła z dumą. – Dzięki niej zostałeś zwolniony. Pelin, skąd ty w ogóle wzięłaś ten pomysł?

Pelin poprawiła włosy, błyszcząc zadowoleniem.

– Pomyślałam, że skoro mój brat wciągnął Poyraza w pułapkę… to ja zrobię dokładnie to samo. Tylko w drugą stronę.

– Brawo, kochanie! Jesteś nie tylko piękna, ale i mądra – zachwyciła się Cansel.

– No… ja wpadłam – mruknęła pod nosem Nana, przesuwając się niespokojnie na sofie. Jej zirytowanie było bardzo widoczne. Triumfalne uśmiechy Pelin i Cansel tylko dolały oliwy do ognia.

Uśmiechy te jednak momentalnie zgasły, kiedy Poyraz niespodziewanie chwycił Nanę za rękę. Jego gest był naturalny, instynktowny – jakby chciał ją uspokoić i przypomnieć wszystkim, kim jest jego żona. W salonie na ułamek sekundy zapadła cisza pełna niedopowiedzeń.

W tej samej chwili telefon Poyraza zawibrował gwałtownie.

– Mert? – odebrał szybko.

Po drugiej stronie dobiegł spanikowany krzyk:

– Mistrzu, przyjdź natychmiast! Zamykają ci warsztat!

Rodzina wstrzymała oddech. Nowe kłopoty dopiero się zaczynały.

Zamknięcie warsztatu

Poyraz, Nana, Pelin i Cansel przybiegają pod warsztat. Z daleka widzą, jak Mert nerwowo gestykuluje w rozmowie z dwójką urzędników.

– Merdo, co się dzieje?! – woła Poyraz.

– Pan jest Poyraz Kılıç? – pyta chłodno urzędnik.

– Tak, to ja. Dlaczego zamykacie mój warsztat?

– Licencja nie została odnowiona.

– Co?! Ten warsztat działa od pięćdziesięciu lat, ma wszystkie pozwolenia! – Poyraz wchodzi do środka i wraca z teczką. – Proszę spojrzeć. Tu jest wyraźnie napisane: licencja ważna jeszcze pół roku.

– W systemie widnieje coś innego. Według naszych danych licencja wygasła trzy miesiące temu. Musimy zamknąć zakład.

Poyraz staje w progu jak tarcza.

– Nie pozwalam! Mam dowód w ręku!

– Jeśli pan nie odejdzie, będziemy zmuszeni wezwać policję.

Nana natychmiast podchodzi i kładzie mu dłoń na ramieniu.

– Poyraz, proszę cię. Nie rób tego. Jeszcze raz wpakują cię do aresztu. Jeśli coś dla ciebie znaczę, odpuść.

Z ciężkim oddechem odsuwa się na bok, pozwalając zapieczętować drzwi.

– To oczywiste, że to także jego robota – mówi Nana.

Poyraz wybiera numer Atakana.

– Jak tam interesy, Poyrazie? – odzywa się brat Pelin, śmiejąc się złośliwie.

– Ty draniu! To twoja robota, prawda?!

– Sam prosiłeś się o wojnę. Masz odwagę stanąć mi na drodze? To poniesiesz konsekwencje – odpowiada i rozłącza się.

Poyraz rzuca dokumentami o asfalt. Przed sobą widzi zaplombowane drzwi swojego życia.

Tajemnica Cennet

Cennet siedziała samotnie na sofie, trzymając zdjęcie zmarłego męża.

– Panie İzecie… Wydaje mi się, że dziś patrzysz na mnie bardziej surowo – szepnęła. – „Jak mogłaś to zrobić, Cennet? Jak mogłaś zaciągnąć hipotekę na dom?”.

– Wiem, wiem… Ale poradzę sobie. Spłacę długi, gdy tylko sprzedam działkę. Pośrednik powiedział, że to kwestia kilku dni. Poyraz nie może się dowiedzieć…

W tym momencie weszli Nana i Poyraz. Cennet od razu poznała prawdę po twarzy syna.

– Warsztat…? – wyszeptała.

Poyraz pokręcił głową. Starsza kobieta zachwiała się, a Nana podała jej wodę kolońską.

Telefon Poyraza zadzwonił ponownie. Dostawca materiałów, Haluk, domagał się przelewu, który miał być już w zeszłym tygodniu. Poyraz wyprosił trzy, cztery dni.

– Synu… jak ty to spłacisz? – spytała przerażona Cennet.

Wówczas podeszła Pelin.

– Poyraz, warsztat został zamknięty przeze mnie. Atakan zablokował moje konta, ale krewni mojego ojca pomogą. Mogę dać ci pieniądze. Pozwól mi to naprawić.

Poyraz spojrzał na nią ostro.

– Pelin… Jesteś tu gościem. A ja swoje problemy rozwiązuję sam. Nigdy więcej nie waż się oferować mi takiej pomocy.

Dwa śledztwa i pilaw nad morzem

Sinan i Aynur siedzieli na ławce w parku. Sinan odkrył, że Aynur ukrywała, że straciła pracę.

– Poradzimy sobie. Razem znajdziemy ci pracę – powiedział łagodnie.

Aynur postanowiła się odwdzięczyć i zabrała prokuratora, przyzwyczajonego do eleganckich restauracji, do skromnego sprzedawcy pilawu nad morzem. Sceptyczny Sinan po pierwszej łyżce był zaskoczony, a po chwili sam poprosił o dokładkę.

W tym czasie na komisariacie trwało inne śledztwo. Kirpi podsłuchał, jak prokurator Baran kazał ustalić, kto usunął nagrania.

– Nie wykreślajmy go z listy podejrzanych – zdecydował Sinan. – Jeśli to on, musi grać niewinnego.

Ibrahim ustalił, że numery z pogróżkami były jednorazowe, na fikcyjne dane. Przełom przyniósł telefon od Buse, przyjaciółki zamordowanej Ezgi:

– Cztery miesiące temu spotkałyśmy faceta… agresywnego. Groził Ezgi. Miał na imię Turgut. Słyszałam, jak krzyczy: „Panie Turgucie, proszę trzymać się ode mnie z daleka!”.

Sinan kazał Karze natychmiast sprawdzić wszystkich klientów Ezgi o imieniu Turgut.

Nadzieja Nany

Nana intensywnie myślała, jak pomóc Poyrazowi. Wpadła na prosty, genialny pomysł. Przed domem rozstawiła niewielkie stoisko – kosze świeżych owoców i domowe ciasto pachnące wanilią i cynamonem z tabliczką „Domowe wypieki i owoce”.

Przechodnie zatrzymywali się z zaciekawieniem. Zapach i jej uśmiech przyciągały coraz więcej ludzi. Pieniądze pojawiały się szybciej, niż się spodziewała.

Po raz pierwszy od dawna miała poczucie, że naprawdę może coś dla Poyraza zrobić.