Oto poprawiona, płynniejsza i bardziej literacka wersja Twojego tekstu – z zachowaniem całego sensu, chronologii i emocji, ale w lepszym stylu:
Derya wciąż siedziała na odwróconym wiadrze w brudnej, wilgotnej komórce, która bardziej przypominała zapomnianą norę niż miejsce, w którym ktokolwiek mógłby spędzić choćby jedną noc. Wokół panował chaos: plastikowe wiadra, stare kije, porzucone narzędzia, kawałki drewna i śmieci walały się po ubitej, zabrudzonej ziemi. Jedną ścianę stanowiła surowa, nierówna skała, drugą — zniszczone, prowizorycznie zabite drzwi i matowe szyby, przez które ledwo przebijało się poranne światło. W kącie stała jej czerwona walizka, jedyny ślad dawnego życia pośród chłodu, kurzu i wilgoci.
Kobieta poderwała się gwałtownie ze snu. Miała potargane włosy, zmęczoną twarz i podkrążone oczy. Ciemny, bordowy płaszcz nie chronił jej już przed zimnem, a czarna spódnica była cała pognieciona po nocy spędzonej wśród wiader i brudu. Objęła się ramionami i zaczęła pocierać zmarznięte dłonie.
– Dzięki Bogu, już świta – wyszeptała, rozglądając się nerwowo. – Jeśli zostanę tu jeszcze jedną noc, albo dostanę zawału przez Nusreta, albo umrę z zimna.
Uniosła ręce w błagalnym geście i spojrzała w górę, jakby naprawdę oczekiwała odpowiedzi z nieba.
– Boże drogi, już nigdy nie zbłądzę, przysięgam. Oddam się w ręce sprawiedliwości, jak tylko stąd wyjdę. Przyznam, że Yonca jest matką dziecka. W ten sposób odpokutuję za ten grzech. Skąd mogłam wiedzieć, co oni robią? Zgadzam się na każdą karę za pieniądze, których zażądałam od Mukadder. Przysięgam, nie mogę spędzić całego życia w strachu przed Nusretem. Boże, daj mi szansę na zadośćuczynienie. Wyślij mi jakiś znak.
Przez kilka sekund czekała w napięciu. W komórce panowała cisza, przerywana jedynie jej urywanym oddechem. Nic się nie wydarzyło. Już miała stracić nadzieję, gdy nagle klamka po drugiej stronie drzwi drgnęła.
Derya zamarła. Zamiast ulgi poczuła lodowaty strach.
– Boże, prosiłam o znak, ale… chyba nie wysłałeś do mnie Nusreta, prawda? – jęknęła. – Moje dziecko zostanie bez matki… Nie, proszę… Nie pozwolę na to!
Rzuciła się do drzwi i z całej siły chwyciła klamkę, próbując powstrzymać osobę na zewnątrz. Zapierała się stopami o brudną podłogę, napierając rozpaczliwie. Ktoś jednak był silniejszy. Drzwi szarpnięto gwałtownie na zewnątrz, a Derya straciła równowagę i upadła prosto na podwórko.
Znalazła się na szorstkim, zaniedbanym placu między starymi murami. Podwórko było ciasne i ponure, otoczone niskim kamiennym ogrodzeniem i ścianami budynku w wyblakłych kolorach. Obok stała zielonkawa, obdrapana przybudówka z krzywymi drzwiami, a przy murze rosło nagie drzewo, którego gałęzie rzucały cienkie cienie na ziemię. W kącie leżały stare worki i deski, przy ścianie oparta była miotła. Wszystko wyglądało biednie, chłodno i prowizorycznie.
Przed nią stali Cemil i Emir. Oboje patrzyli na nią z całkowitym osłupieniem.
– Bóg mi cię zesłał, Cemilu! – wykrzyknęła, chwytając męża za ręce.
– Mama? – odezwał się Emir, robiąc wielkie oczy.
Derya natychmiast podniosła się z ziemi, podbiegła do syna i objęła go tak mocno, jakby nie widziała go od miesięcy.
– W te ciemne noce, między tymi czterema ścianami, myślałam tylko o tobie, Emirze – mówiła drżącym głosem. – Tęskniłam nawet za zapachem twojego potu.
– Więc nie byłaś u babci? – zapytał zdezorientowany. – Co robiłaś w komórce, mamo?
– Okoliczności życiowe, synu – odparła wymijająco.
Cemil nadal patrzył na nią, jakby próbował zrozumieć, czy naprawdę widzi własną żonę wychodzącą o świcie z brudnej komórki.
– Dalej, idź do szkoły – powiedział w końcu do chłopca. – I tak jesteś już spóźniony.
Emir jednak nie ruszył się od razu.
– Mamo, mam dla ciebie wspaniałą wiadomość – oznajmił z przejęciem. – Dostałem piątkę z matematyki i wygrałem konkurs poetycki.
Twarz Deryi natychmiast złagodniała.
– Moje kochanie, gratuluję ci. Będę z ciebie dumna, nawet jeśli mnie tu nie będzie, Emirze.
Chłopiec odszedł szybkim krokiem, wciąż oglądając się za matką. Cemil przeniósł wzrok na żonę, kompletnie zagubiony.
– Deryo… spędziłaś tu ostatnie dwa dni? – zapytał z niedowierzaniem. – Chciałem zgłosić twoje zaginięcie, jak tylko Emir pójdzie do szkoły.
Derya westchnęła ciężko i szczelniej otuliła się płaszczem.
– Chciałam uciec przed losem, ale mi się nie udało. Niektórym rzeczom nie da się zapobiec. Jest mi bardzo zimno, Cemilu. Kości trzęsą mi się z zimna. Rozpal szybko w piecu. I zrób gorącą herbatę, żebyśmy mogli napić się razem. Byłoby też wspaniale, gdybyś usmażył frytki. Aha, walizki zostały w komórce. Zabierz je do domu.
Nie czekając na odpowiedź, ruszyła w stronę domu. Cemil został sam na podwórku, wciąż oszołomiony. Po latach wspólnego życia zdążył jednak przywyknąć do dziwactw Deryi. Pokręcił głową, westchnął bezradnie i wszedł do komórki po walizki.
Engin wszedł do gabinetu Cihana. Zastał w nim jedynie Hancer, spiętą i zniecierpliwioną. W pomieszczeniu panowała ciężka cisza. Na ścianie wisiała ozdobna tablica z napisem „Bu da Geçer Ya Hu”, która tego dnia brzmiała bardziej jak gorzka obietnica niż pocieszenie.
– Jakieś wieści? – zapytała Hancer, gdy tylko go zobaczyła.
Engin rozłożył ręce.
– Nadal nic. Zadzwoniłem do niego rano i nalegałem, żebyśmy pojechali razem, ale się nie zgodził. Taki już jest Cihan Develioglu. Kiedy ktoś potrzebuje pomocy, pierwszy rusza na ratunek. Ale gdy to jemu ktoś chce podać rękę, po prostu znika.
– To dla ciebie też trudny dzień. Jak się trzymasz?
– Czekam w pełnej gotowości – westchnął ciężko. – Jeśli wszystko potoczy się tak, jak przypuszczamy, Beyza i jej ojciec ponownie zostaną zatrzymani. Oskarżę ich o morderstwo. Wniosek jest już przygotowany.
Hancer spuściła wzrok.
– Enginie… a co, jeśli nie jest tak, jak myślimy?
– Nawet nie dopuszczam do siebie takiej możliwości, Hancer. Yonca, wszystkie ślady, rozmowy, zeznania… To wszystko musi prowadzić do jednego wniosku. Inaczej czeka nas naprawdę ciężki dzień.
– Myślałam, że kiedy poznamy wyniki, poczuję ulgę – przyznała cicho. – A teraz czuję tylko lęk.
Engin sięgnął do kieszeni po telefon.
– Dlaczego on jeszcze nie zadzwonił? Powinien już odebrać wyniki.
Cihan siedział samotnie na ławce w nadmorskim parku. Przed nim rozciągała się spokojna, chłodna tafla wody, w oddali widać było falochron i niewielki port. Bezlistne drzewa rzucały poskręcane cienie, a jasne zimowe niebo odbijało się w morzu bladym, srebrnym światłem.
Na drewnianych deskach leżała biała koperta z urzędową pieczęcią.
Przez dłuższą chwilę patrzył przed siebie bez ruchu. Napięta szczęka i zmarszczone brwi zdradzały, że przeczytane słowa nie były mu obojętne. W końcu podniósł kopertę, powoli wypuścił powietrze i wybrał numer.
– Yigicie, mam do ciebie ważną prośbę – powiedział niskim, poważnym głosem.
Dzwonek do drzwi wyrwał Nusreta ze snu. Leżał na jasnej, pikowanej kanapie w przestronnym salonie połączonym z kuchnią. Elegancki, cichy apartament kontrastował z niepokojem na jego twarzy.
– Co się dzieje? Czyżby policja po mnie przyszła? – mruknął, rozglądając się z lękiem.
Poprawił marynarkę i ostrożnie ruszył w stronę drzwi. Najpierw spojrzał przez wizjer, dopiero potem nacisnął klamkę.
Na klatce stał Yigit, kierowca Cihana, w eleganckim, jasnoszarym płaszczu.
– Dzień dobry, panie Nusrecie. Pan Cihan polecił mi zawieźć pana do rezydencji.
– Nie mógł po prostu zadzwonić? Po co fatygował ciebie?
– Moim obowiązkiem jest wykonywać polecenia pana Cihana. Czekam na pana.
– Na nikogo nie czekaj. Jestem zajęty. Przyjdę, kiedy skończę.
Chciał zamknąć drzwi, ale Yigit stanowczo je zablokował.
– Przepraszam, panie Nusrecie. Najwyraźniej nie wyraziłem się jasno. Pan Cihan kazał mi pana przywieźć. I ja to zrobię. Za wszelką cenę.
Zapadła krótka, napięta cisza. Nusret cofnął się o krok.
– Poczekaj więc.
Wrócił do salonu, podszedł do szafki RTV, kucnął i wysunął dolną szufladę. Wyciągnął pistolet.
– Oszukałaś mnie, siostro – wysyczał. – Rzuciłaś mnie Cihanowi na pożarcie. Módl się, żeby twój syn mnie nie zdenerwował. Bo ja naprawdę nie mam już nic do stracenia.
Wsunął broń za pasek spodni i poprawił ubranie.
Mukadder siedziała sztywno na fioletowej kanapie w reprezentacyjnym salonie rezydencji. Kryształowe żyrandole, ciężkie zasłony i rzeźbione meble nadawały wnętrzu chłodny, niemal sądowy charakter. Przed nią stała Fadime.
– Gdzie Aysu?
– Opiekuje się dzieckiem, proszę pani.
Do salonu weszły Sinem i Gulsüm, prowadząc Beyzę.
– Co się dzieje? Dlaczego mnie tu przyprowadziłyście? – zapytała Beyza z udawanym spokojem.
– To rozkaz Cihana – oznajmiła Sinem. – Wszyscy mamy się tutaj zebrać.
– Chodzi tylko o rodzinę? – spytała ostrożnie Gulsüm.
– Nie. O wszystkich, którzy mieszkają w tym domu.
Beyza zacisnęła usta.
– Cihan chce doprowadzić mnie do szaleństwa?
– Cihan otrzymał wyniki testu – oznajmiła Mukadder z chłodną pewnością. – Otworzy je tutaj, na oczach wszystkich. Usiądź gdzieś.
Beyza pobladła.
– Ja… muszę do toalety.
Sinem od razu się podniosła.
– Pomogę ci.
– To mnie prosi o pozwolenie, nie ciebie – ucięła Mukadder, zatrzymując ją wzrokiem. – Gulsüm, zaprowadź ją do łazienki. Poczekaj, aż skończy, i przyprowadź ją z powrotem.
Gulsüm przełknęła ślinę i wyprowadziła Beyzę z salonu. W jasnym holu Beyza gwałtownie wyrwała rękę.
– Teraz zdecyduj, czy chcesz się uratować – powiedziała zimno. – Zostaw mnie i idź do kuchni.
– Nie mogę. Słyszałaś panią Mukadder. Pan Cihan postawił pana Oktaya przy bramie.
Beyza uśmiechnęła się pogardliwie.
– Za starym domem jest mur, przez który przechodził Melih. Ciocia Mukadder nie powie ani słowa. Moja ucieczka będzie jej na rękę.
Gulsüm, rozdarta między strachem przed Cihanem a lękiem przed Beyzą, w końcu usunęła się z drogi.
Beyza uchyliła drzwi, gotowa do ucieczki, ale zamarła w progu. Przed wejściem stał samochód, a z fotela pasażera wysiadał jej ojciec. Obok niego stał niewzruszony Yigit.
– Tato… nie uciekłeś? – szepnęła.
Nusret zacisnął szczękę i wskazał głową na Yigita.
– Nie mogłem.
W tym momencie silna, męska ręka zatrzymała drzwi. W progu stanął Cihan. W czarnym płaszczu, z twarzą twardą jak kamień. Sama jego obecność sprawiła, że wszyscy znieruchomieli.
Sila wślizgnęła się cicho do szpitalnego archiwum. Zamknęła za sobą drzwi i nasłuchiwała. Pomieszczenie było długie, chłodne i surowe. Po obu stronach ciągnęły się wysokie, drewniane regały uginające się pod ciężarem segregatorów, pudełek i starych akt. W głębi stały metalowe szafki na kartoteki.
Ubrana w niebieski strój i białe buty, ruszyła ostrożnie między regałami.
– Metin… – szepnęła, szukając nazwiska na grzbietach.
Odnalazła kilka teczek, lecz żadna nie należała do tego, kogo szukała.
– Nie ma Metina Develioglu – powiedziała cicho. – Ale… co, jeśli trzymają go tutaj nieoficjalnie?
Zastygła, a w jej oczach pojawił się błysk.
– No tak… Dziwak.
Zaczęła przeszukiwać półki uważniej, aż jej dłoń zatrzymała się na właściwym segregatorze. Otworzyła go szybko. Na górze formularza dostrzegła inicjały osoby, która umieściła pacjenta w szpitalu.
M.D.
Wstrzymała oddech.
– M.D… Mukadder Develioglu.
Przez chwilę patrzyła w milczeniu, by upewnić się, że dobrze odczytała. Potem odłożyła teczkę na miejsce. Na jej twarzy pojawił się przebiegły uśmiech.
– A więc twój syn żyje, pani Mukadder. Teraz sprawdźmy, czy twój drugi syn o tym wie.
W salonie rezydencji panowała duszna cisza. Cihan stał przy fotelu, oparty dłonią o oparcie, patrząc w stronę okna. Sinem i Mukadder siedziały na jednej kanapie, Beyza i Nusret na drugiej. Przy wejściu stali Yigit, Gülşüm i Fadime.
Dopiero po dłuższej chwili Nusret stracił cierpliwość.
– Panie Cihanie, zebrałeś nas tu wszystkich. Otwórz wreszcie tę kopertę i przeczytaj wyniki na głos.
Cihan odwrócił się powoli.
– Czekamy jeszcze na gości. Przeczytam, kiedy przyjdą.
Jak na zawołanie, w rezydencji rozległ się dzwonek. Gülşüm wpuściła Engina, Hancer i Meliha. Atmosfera stała się jeszcze bardziej napięta.
– Hancer, usiądź – wskazał Cihan fotel obok siebie.
Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął kopertę.
– Zebraliśmy się tutaj, żeby wszyscy poznali wyniki w tym samym momencie. Nie chcę żadnych niedomówień.
Otworzył kopertę, wyjął pojedynczą kartkę i czytał w milczeniu. Nusret powoli przesunął dłoń w stronę pleców, gdzie ukrywał pistolet.
Nagle twarz Cihana drgnęła. Podniósł wzrok i spojrzał na Hancer z niedowierzaniem, a potem z lodowatą pogardą.
– Nie spodziewałem się aż takiej niespodzianki – powiedział cicho.
Hancer zamarła. Engin i Melih wymienili pełne niepokoju spojrzenia.
Cihan wyciągnął kartkę w stronę żony.
– Proszę. Przeczytaj to na głos.
Beyza sięgnęła po dokument drżącą dłonią.
– Na podstawie uzyskanych wyników próbka DNA Cihana Gurura Develioglu w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach pokrywa się z próbką Beyzy Develioglu.
Zapadło osłupienie.
– Dziecko jest moje! – zawołała Beyza, zrywając się z kanapy i przyciskając dokument do piersi. – Cihan Gurur jest moim synem!
Mukadder obserwowała ją w milczeniu, Sinem patrzyła z napięciem, a Nusret cofnął rękę od broni.
Hancer siedziała nieruchomo, blada i zagubiona. Cihan spojrzał na nią z żalem, rozczarowaniem i gniewem, po czym odwrócił się i wyszedł z salonu, zostawiając wszystkich w ciszy cięższej niż kiedykolwiek.
