Cihan siedział na łóżku w pokoju dziecięcym, oparty o wysokie, ozdobne wezgłowie, i trzymał syna w ramionach. Wnętrze było ciepłe i jasne, niemal bajkowe: na ścianach widniały malowane zwierzęta, słońce i pastelowe chmury, obok łóżka stała biała kołyska z delikatnym baldachimem, a błękitna narzuta kontrastowała ze złotymi zdobieniami ciężkich mebli. Wszystko wokół miało dawać dziecku spokój, ale twarz Cihana zdradzała napięcie, którego nie potrafił ukryć.

Wpatrywał się w spokojną buzię niemowlęcia, gdy usłyszał dźwięk otwieranych drzwi, a potem miarowy stukot obcasów. Uniósł wzrok. Do pokoju weszła Beyza. Szła pewnie, z chłodnym spokojem, jak kobieta, która odzyskała kontrolę i nie zamierzała już oddać jej nikomu.

Zatrzymała się przy łóżku.

> – Możesz dać mi mojego syna? Muszę go nakarmić.

> – Cihan Gurur śpi – odparł Cihan cicho.

> – Mimo to mi go daj. Chcę zaspokoić tęsknotę za nim.

Ostrożnie wzięła dziecko z jego ramion. Przytuliła je do siebie, musnęła pocałunkiem jego twarz i usiadła na ławce stojącej przy łóżku.

Cihan przez dłuższą chwilę obserwował ją w milczeniu, jakby próbował odnaleźć właściwe słowa.

> – Możemy porozmawiać?

Beyza nawet na niego nie spojrzała.

> – Ty już powiedziałeś swoje. Teraz moja kolej.

> – Dobrze – zgodził się po chwili. – Słucham cię.

> – Nie zrobię tego dzisiaj. Zrobię to wtedy, gdy nadejdzie właściwy czas.

Cihan przełknął ślinę. Musiał wypowiedzieć słowa, które z trudem przechodziły mu przez gardło.

> – Dobrze. Przepraszam cię. Cokolwiek powiesz, będziesz miała rację. Rozwiążmy to dla dobra naszego syna.

Beyza uśmiechnęła się blado, ale w tym uśmiechu nie było ani ciepła, ani pojednania.

> – Nie będę rozmawiać z tobą. Porozmawiam z Cihanem Gururem. Opowiem mu, przez co przeszłam, wychowując go.

Wciąż trzymając dziecko, podeszła do komody. Wysunęła jedną z szuflad i sięgnęła do środka. Po chwili uniosła kajdanki — te same, którymi Cihan przykuł ją do rury w kotłowni.

> – Pokażę mu je – powiedziała lodowato. – Opowiem mu, jak rozdzieliłeś go z matką. Jak zamknąłeś mnie w kotłowni jak dzikie zwierzę. Powiem mu, jak płakał i cierpiał, kiedy zamiast mnie zajmowały się nim służące. Wszystko mu opowiem.

Cihan spojrzał na nią z gniewem. Twarz stężała mu w jednej chwili.

> – Beyza… – syknął przez zaciśnięte zęby.

> – Nic nie mów, Cihanie. Kiedy nadejdzie czas, będziesz tłumaczył się przed własnym synem. A teraz wyjdź z pokoju.

Cihan zacisnął szczękę, odwrócił się i wyszedł. Był spięty, zdenerwowany i bezsilny. Gdy drzwi zamknęły się za nim, Beyza odłożyła dziecko do kołyski, a sama usiadła na skraju łóżka.

Sięgnęła po leżący obok dokument i przez chwilę przyglądała mu się z satysfakcją.

> – Twoja babcia myśli, że jest najmądrzejszą osobą na świecie – powiedziała cicho do śpiącego chłopca. – Chciała zrzucić całą winę na mnie i mojego ojca. Przejęła kontrolę i teraz zachowuje się tak, jakby wszystko należało do niej. Ale nie ma pojęcia, co naprawdę się dzieje.

Przesunęła palcami po kartce, a jej uśmiech stał się coraz pewniejszy.

> – Wreszcie do czegoś mi się przydała. Jesteś prawdziwym szczęściarzem. Wychowa cię najsilniejsza i najmądrzejsza kobieta w tej rodzinie. Od tej chwili to ja przejmę kontrolę.

Odetchnęła głęboko i spojrzała w stronę kołyski z przebiegłym błyskiem w oczach.

Gra właśnie się zaczęła.

—

Następnego dnia Hancer nie zapukała. Otworzyła drzwi gabinetu Cihana i weszła do środka zdecydowanym krokiem. Nowoczesne, przestronne biuro było urządzone chłodno i minimalistycznie: za masywnym biurkiem ciągnęła się ściana białych szaf, na blacie leżały uporządkowane dokumenty, katalogi i próbki materiałów, a w głębi pomieszczenia, przy dużych oknach, stały rozwinięte role dywanów i tkanin. Cihan siedział przy laptopie, pochylony nad pracą, jakby sama jej obecność była dla niego czymś niepożądanym.

Przez ułamek sekundy stał bez ruchu, z komórką w dłoni. Potem posłał Hancer wściekłe spojrzenie, jakby całą winę za to, co się wydarzyło, przypisywał właśnie jej. Bez słowa wybiegł z gabinetu.

Chwilę później do środka weszła Sila. Stała wcześniej pod drzwiami i słyszała niemal całą rozmowę. Podeszła szybko do Hancer, która była blada jak ściana.

> – Co się stało? – zapytała z niepokojem. – Dobrze się czujesz?

Hancer zachwiała się lekko. Sila złapała ją za ramię i pomogła jej utrzymać równowagę.

> – Co się stało? – powtórzyła. – Cihan wyszedł stąd jak w furii.

Hancer spojrzała na nią z bólem i głębokim poczuciem winy.

> – Poszedł szukać Beyzy – powiedziała cicho. – Wyszła z domu i zabrała ze sobą dziecko.

—

W mieszkaniu Nusreta rozległ się dzwonek do drzwi.

> – Kto znowu? – syknął pod nosem i niechętnie ruszył do przedpokoju.

Gdy otworzył, zobaczył Beyzę stojącą na progu. Miała na sobie czarny skórzany płaszcz, a dłonią trzymała uchwyt fotelika z dzieckiem. Obok niej stała walizka na kółkach. Na jej twarzy malował się spokojny, niemal triumfalny uśmiech.

> – Przyszliśmy z wizytą, dziadku – oznajmiła radośnie i bez zaproszenia przekroczyła próg.

Nusret zmarszczył brwi.

> – Jaki dziadku? Nie działaj mi na nerwy z samego rana.

> – Weź walizkę, proszę.

Mężczyzna spojrzał na nią podejrzliwie, ale po chwili sięgnął po bagaż stojący na klatce. Oboje przeszli do salonu.

Mieszkanie Nusreta było przestronne i urządzone z wyraźnym przepychem, choć daleko mu było do rezydencji Develioglu. Jasne, pikowane kanapy otaczały niski stolik, a za nimi rozciągała się otwarta kuchnia z czarnymi, błyszczącymi szafkami i ciemnym, marmurowym blatem. Przy ścianie stał telewizor, obok którego Beyza ustawiła walizkę. Fotelik z dzieckiem położyła najpierw między sobą a ojcem, jakby celowo chciała, by nie mógł go zignorować.

Nusret zerknął na niemowlę z niechęcią.

> – Zabierz mi go z oczu.

> – Dlaczego od razu się denerwujesz? – zapytała Beyza, przenosząc fotelik na drugą kanapę. – Ten mały człowiek uratuje nam życie.

Zdjęła płaszcz i usiadła naprzeciw ojca. Nusret przyglądał jej się uważnie. Doskonale znał ten wyraz twarzy. Beyza znów coś planowała.

> – Córko, nie przyszłaś tu ze zwykłą wizytą – stwierdził. – Zabrałaś dziecko i walizkę. Co kombinujesz?

> – Powiedzmy, że się bronię.

> – Mam już dość twoich nieroztropnych posunięć. Przez twoją lekkomyślność zostaliśmy bez akcji i bez rezydencji.

Beyza uśmiechnęła się chłodno.

> – Człowiek, który nie ma nic do stracenia, staje się jeszcze bardziej niebezpieczny.

> – Powiedz wprost, co zamierzasz.

> – Chcę nas uratować. Odzyskać naszą siłę. Ty chciałeś mnie zostawić i uciec, żeby ratować własną skórę.

> – Wiesz, jaka była sytuacja.

> – Dobrze, nieważne. Teraz nie czas na rozliczenia. Musisz mi pomóc, tato.

Nusret pochylił się lekko do przodu.

> – Słuchaj, ledwo uszliśmy z tego cało. Nie pakuj nas w kolejne kłopoty.

> – Nie martw się. Tym razem nic nam się nie stanie. Ale ci, którzy doprowadzili nas do takiego stanu, zapłacą. Mam w rękach tak mocnego asa, że…

> – O jakim asie mówisz? – przerwał jej niecierpliwie. – Twoja ciotka nas uratowała, ale zabrała wszystko, co mieliśmy. Nic nam nie zostało. Poza tym bachorem.

> – Mam coś znacznie potężniejszego niż pieniądze.

Beyza sięgnęła do torebki i wyjęła złożoną kartkę. Rozprostowała ją powoli, z satysfakcją, jakby trzymała w dłoniach broń wymierzoną prosto w Cihana.

> – To umowa, którą Cihan ze mną zawarł. Był tak pewny siebie, że nawet nie przewidział, że możemy wykorzystać ją przeciwko niemu. Własnoręcznie podpisał na siebie wyrok.

Nusret spojrzał na dokument z rosnącym zainteresowaniem.

> – Co dokładnie chcesz zrobić?

> – Cihan zrozumie, że żadne bogactwo nie pomoże mu odzyskać dziecka. Jego życie wypełni się cierpieniem. Ból po stracie syna całkowicie go pochłonie. Ale najpierw musisz mnie ukryć. Innymi słowy: Cihan nie może mnie znaleźć. Przynajmniej do chwili, gdy osiągniemy cel.

Nusret aż parsknął z niedowierzaniem.

> – Córko, oszalałaś? To mieszkanie jest pierwszym miejscem, w którym Cihan będzie cię szukał. Pewnie już jest w drodze. Zaraz zapuka do tych drzwi.

Beyza nachyliła się ku niemu i spojrzała mu prosto w oczy.

> – Tato, proszę, zaufaj mi. Tym razem wygram. A ta bezwstydnica i Cihan zapłacą za wszystko, co nam zrobili.

Nusret milczał. Nadal nie był przekonany, ale nie zaprotestował. A w jego przypadku milczenie brzmiało niemal jak zgoda.

—

W domu Yoncy rozległ się dzwonek do drzwi. Kobieta podeszła do wejścia i uchyliła je ostrożnie. Gdy zobaczyła Beyzę stojącą na progu z dzieckiem na rękach i walizką u boku, zamarła z niedowierzania.

Przed domem panowała cisza. Wąski, zadaszony ganek wyglądał skromnie i surowo — żółtawe ściany, okratowane okna, stary drewniany dach i niewielkie podwórko odgrodzone białym płotkiem podkreślały, jak daleko temu miejscu było do rezydencji Develioglu. Beyza, ubrana w czarny skórzany płaszcz, zupełnie nie pasowała do tej przestrzeni. Stała pewna siebie, z małą torbą na ramieniu i złotą walizką przy nodze.

> – Beyza? – zapytała Yonca, nie kryjąc zdumienia. – Co ty tu robisz? Jak mnie znalazłaś?

> – Nieważne. Zejdź mi z drogi – odparła Beyza i od razu próbowała wejść do środka.

Yonca zastąpiła jej przejście.

> – Posłuchaj, jeśli to znowu jakaś gra…

> – Czy nie płakałaś za swoim synem? – przerwała jej Beyza chłodno. – Nie tęskniłaś za nim? Przyprowadziłam ci go. Proszę bardzo.

Yonca spojrzała na zawinięte w kocyk dziecko. Jej twarz natychmiast złagodniała, ale niepokój nie zniknął z oczu.

> – Dobrze… ale po co ta walizka? Co się dzieje?

Beyza uniosła brodę.

> – Nie jestem gościem. Przyszłam się wprowadzić. I nie patrz tak na mnie. Weź dziecko.

Podała jej Cihana Gurura, jakby przekazywała zwykły pakunek, a nie niemowlę, o które jeszcze niedawno wszyscy toczyli bezlitosną walkę.

> – Zmień mu pieluchę, bo strasznie śmierdzi.

Yonca przyjęła synka w ramiona. Przytuliła go mocno, niemal zachłannie, jakby bała się, że za chwilę ktoś znów jej go odbierze. Dopiero po chwili odsunęła się od drzwi i wpuściła Beyzę do środka.

—

Cihan wpadł do mieszkania wujka jak burza. Odepchnął Nusreta, który stanął mu na drodze, i bez słowa ruszył na górę.

> – Beyza! Beyza! – wołał, przeszukując kolejne pomieszczenia.

Odpowiadała mu jednak tylko cisza. W domu nie było ani Beyzy, ani dziecka. Po chwili Cihan zbiegł z powrotem na dół. Na jego twarzy malowały się gniew, strach i coraz większa desperacja.

> – Co ty wyprawiasz? – zapytał Nusret, udając spokój. – Beyzy tu nie ma. Sam wszystko sprawdziłeś.

Cihan zatrzymał się przed nim gwałtownie.

> – Gdzie ona jest? Gdzie ich ukryłeś?

> – Nikogo nie ukrywam. Widziałeś na własne oczy.

> – Nie graj ze mną, wujku. – Cihan zrobił krok w jego stronę. – Twoja córka niczego nie zrobiłaby bez wcześniejszej konsultacji z tobą. Wiem, że wiesz, gdzie są. Powiedz jej, żeby wróciła i przyprowadziła mojego syna. W przeciwnym razie rozpęta się chaos.

Nusret spojrzał na niego chłodno, jakby tylko czekał na ten moment.

> – Zaufałeś obcym ludziom, a mnie i moją córkę wysłałeś do więzienia. Oddzieliłeś ją od dziecka, mimo jej łez. Powinieneś był wtedy pomyśleć, że pewnego dnia role mogą się odwrócić. Nie potrafiłeś być mężem i nie potrafiłeś być ojcem.

Twarz Cihana stężała.

> – Kto dał ci prawo oceniać, jakim jestem ojcem?! – warknął. – Powiedz, gdzie jest mój syn!

> – Skoro twój syn był dla ciebie taki ważny, nie powinieneś był podpisywać tej umowy – odparł Nusret z lodowatym spokojem. – Wtedy trzeba było o nim myśleć. Ale nawet przez chwilę nie przyszło ci do głowy, że możesz się mylić. Teraz będzie pan musiał ponieść konsekwencje własnych decyzji, panie Cihanie. Beyza nie chce mieć z tobą nic wspólnego. Od tej chwili swoje problemy będziecie rozwiązywać przed sądem.

Cihan zacisnął szczękę. Nie odpowiedział. Przez moment patrzył na Nusreta tak, jakby z trudem powstrzymywał się przed wybuchem, po czym odwrócił się gwałtownie i opuścił mieszkanie.

Gdy tylko drzwi zamknęły się za nim, Nusret uśmiechnął się z satysfakcją.

> – Brawo, Beyzo – mruknął pod nosem. – Cihan wpadł prosto w twoją pułapkę.