Adwokatka odwiedziła Beyzę w domu Yoncy. Usiadły obok siebie na turkusowej kanapie, w niewielkim, jasnym pokoju z kwiecistymi poduszkami i białymi firankami w oknie. Beyza wyglądała na spokojną, niemal lekceważącą. Beren przeciwnie — miała poważną twarz i od razu dała do zrozumienia, że nie przyszła z dobrymi wiadomościami.

— Ciekawi mnie, co wydarzyło się na komisariacie — odezwała się Beyza, jakby chodziło o zwykłą formalność.

— Nie tak się umawiałyśmy, pani Beyzo — odpowiedziała adwokatka chłodno. — Jeśli nadal będzie pani działała na własną rękę, niczego nie osiągniemy. Czy nie mówiłam, żeby nie kontaktowała się pani z mężem bez mojej wiedzy? Zgodziła się pani, a dziś mimo to umówiła się z nim na spotkanie.

Beyza uniosła brwi.

— Co się stało, pani Beren? Chyba źle mnie pani zrozumiała. To Cihan powinien się przed panią tłumaczyć, nie ja.

— Doskonale wiem, na czym polega moja praca. Ale pani najwyraźniej nie rozumie, jak bardzo własnym zachowaniem może zaszkodzić sprawie. To, co pani robi, jest skrajnie ryzykowne.

— Naprawdę przesadza pani przez taką błahostkę.

— Błahostkę? — Beren spojrzała na nią z niedowierzaniem. — Jaka osoba przy zdrowych zmysłach wpada na podobny pomysł? Jeśli pani mąż zacznie to drążyć, może pani skończyć na obserwacji psychiatrycznej.

Za uchylonymi drzwiami stała Yonca. Przysłuchiwała się rozmowie z korytarza, coraz bardziej zaniepokojona. W końcu nie wytrzymała i weszła do pokoju.

— Co znowu kombinujesz, Beyzo? — zapytała ostro.

Beyza wzruszyła ramionami.

— Nic wielkiego. Chciałam tylko trochę nastraszyć Cihana.

— Trochę? — powtórzyła Beren z oburzeniem. — Pan Cihan opowiadał o tym jak o scenie z horroru. Kto przy zdrowych zmysłach stacza dziecięcy wózek ze stromej ulicy, wkładając do środka rzeczy dziecka?

Yonca zamarła. Wbiła w Beyzę przerażone spojrzenie.

— Co?! Oszalałaś? Jak mogłaś zrobić coś takiego?!

— Chciałam, żeby Cihan pomyślał, że dziecko jest w środku — odparła Beyza bez cienia skruchy. — Nie było świadków. Nikt mnie nie widział. Poza tym… — przeniosła wzrok na adwokatkę — nie płacę pani za dawanie mi lekcji, tylko za sprzątanie po mnie.

Beren podniosła się z kanapy.

— W takim razie nie musi mi pani już płacić. Nie mogę być pani prawnikiem na takich warunkach.

— Świetnie. Jak pani chce. W tym kraju są tysiące innych adwokatów, którzy nie będą marudzić tak jak pani.

— Przy tak niezrównoważonym zachowaniu pani mąż bardzo szybko panią rozpracuje — powiedziała Beren stanowczo. — Nie lubię tracić czasu. Nie podejmuję się spraw, które z góry skazane są na porażkę. I szczerze wątpię, by inni prawnicy mieli odmienne zdanie. Radzę pani porozumieć się z mężem. Inaczej straci pani prawo do opieki nad dzieckiem.

Spojrzała na Beyzę po raz ostatni z wyraźną naganą, po czym odwróciła się i wyszła.

Beyza prychnęła pogardliwie.

— Co za amatorka. Nie radzi sobie ze sprawą, a jeszcze próbuje mnie pouczać.

Yonca patrzyła na nią z niedowierzaniem.

— Czy ty naprawdę oszalałaś? Jak możesz wykorzystywać dziecko do swoich chorych gier?

— Dość! Ona skończyła, teraz ty zaczynasz?

— Jeśli jutro rano nadal chcesz mieć przy sobie dziecko, opamiętaj się — ostrzegła Yonca, pochylając się nad nią. — W przeciwnym razie sama zaniosę je Cihanowi. I wtedy zobaczymy, czym będziesz go szantażować.

Odwróciła się i wyszła, zostawiając Beyzę samą.

— Nie przesadzaj — rzuciła za nią Beyza. — Dziecku nic się nie stało. Chciałam tylko dać Cihanowi nauczkę.

Po chwili ciężko westchnęła. Na jej twarzy pojawił się cień zastanowienia.

— Do diabła… Teraz ojciec będzie mnie pouczał, bo zostałam bez adwokata.

Cihan wciąż nie potrafił otrząsnąć się po okrutnej scenie, którą przygotowała Beyza. Obraz pustego wózka, przewróconego na ulicy po zderzeniu z samochodem, raz po raz wracał do niego jak koszmar. Do tego dochodziła rozłąka z synem i paraliżująca myśl, że może już nigdy więcej go nie zobaczyć.

Podszedł do samochodu na dziedzińcu rezydencji, ale nagle zabrakło mu tchu. Oparł dłonie o maskę auta i pochylił głowę, próbując złapać oddech. Przez chwilę walczył ze słabością, lecz napięcie okazało się silniejsze. Osunął się na bruk i stracił przytomność tuż obok samochodu.

Kilka minut później Hancer zauważyła go, gdy przechodziła alejką przez dziedziniec. Zamarła na ułamek sekundy, a potem rzuciła się biegiem w jego stronę.

— Cihanie! — krzyknęła z przerażeniem.

Upadła przy nim na kolana i pochyliła się nad jego nieruchomą twarzą. Delikatnie potrząsnęła go za ramię, po czym objęła dłońmi jego policzki.

— Cihanie, co się stało?! Proszę cię, otwórz oczy! Słyszysz mnie?

Z rezydencji wybiegła Mukadder, zaalarmowana jej krzykiem. Gdy zobaczyła syna leżącego bezwładnie na kamiennym podjeździe, zbladła i niemal straciła panowanie nad sobą.

— Cihanie! Mój synu! — zawołała rozpaczliwie.

Po chwili na dziedziniec wybiegły także Sinem i pokojówki. Jedna z kobiet zakryła usta dłonią, druga natychmiast pochyliła się nad Cihanem. Wokół zapanował chaos.

— Szybko, wezwij pogotowie! — poleciła Sinem Hancer.

Hancer drżącymi dłońmi wyciągnęła telefon. Palce ślizgały jej się po ekranie, ale zmusiła się do opanowania. Wybrała numer alarmowy, nie spuszczając wzroku z nieprzytomnego Cihana.

— Proszę przyjechać jak najszybciej do rezydencji Develioglu — powiedziała łamiącym się głosem. — Mężczyzna stracił przytomność. Nie reaguje… Proszę się pospieszyć.

Doktor wyszedł zza drzwi oddziału ratunkowego. Nad wejściem wisiał czerwony napis „ACIL”, a w sterylnym korytarzu czekali już Mukadder, Sinem, Hancer i Melih. Wszyscy natychmiast ruszyli w jego stronę.

Hancer weszła za parawany oddzielające łóżko Cihana od reszty oddziału. W niewielkiej szpitalnej sali panowała przytłumiona cisza. Nad łóżkiem świeciła chłodna lampa, obok stał stojak z kroplówką, a Cihan leżał blady i wyczerpany, przykryty jasnoniebieskim kocem. Mimo zmęczenia w jego spojrzeniu wciąż tlił się gniew.

— Cihanie… — odezwała się Hancer ostrożnie.

Mężczyzna otworzył oczy i natychmiast zmarszczył brwi.

— Co ty tutaj robisz? — zapytał szorstko. — Najpierw zrujnowałaś mi życie, a potem je uratowałaś. Przyszłaś powiedzieć, że jesteśmy kwita?

Hancer zacisnęła dłonie. Bolały ją jego słowa, ale tym razem nie przyszła się bronić.

— Dość. Nie rób tego. Nie rań mnie. Przyszłam ci coś powiedzieć.

— Cokolwiek chcesz powiedzieć, nie obchodzi mnie to. Wyjdź.

— Musisz mnie wysłuchać.

— Hancer, powiedziałem, żebyś wyszła.

Spojrzała na niego z napięciem. Wiedziała, że ma tylko chwilę.

— Błagam cię, wysłuchaj mnie. Wiem, gdzie jest twój syn.

Gniew natychmiast zniknął z twarzy Cihana. Uniósł się lekko na poduszce, jakby nagle zapomniał o bólu i osłabieniu. Jego spojrzenie stało się czujne, ostre, pełne desperackiej nadziei.

Hancer zrobiła krok bliżej.

— Twój syn jest u Yoncy.

Na korytarzu Mukadder nie potrafiła usiedzieć w miejscu. Siedziała na krześle, nerwowo pochylając się raz do przodu, raz do tyłu. Sinem siedziała obok niej i próbowała zachować spokój, choć sama co chwilę spoglądała w stronę drzwi oddziału.

— Mamo, wystarczy. Uspokój się — powiedziała cicho. — Ciśnienie ci skoczy.

— Jak mam się uspokoić, Sinem? — syknęła Mukadder. — Czy ty nie widzisz, co ta żmija robi mojemu synowi? Krąży wokół niego jak Anioł Śmierci.

W tej samej chwili drzwi oddziału rozsunęły się gwałtownie. Cihan wyszedł szybkim krokiem, jedną ręką przyciskając pierś. Był blady, ale w jego oczach pojawiła się determinacja silniejsza niż ból.

— Cihanie! — zawołała Mukadder, zrywając się z krzesła.

Nie zatrzymał się. Minął ją, jakby jej nie słyszał, i ruszył prosto do wyjścia ze szpitala.

Mukadder przez sekundę patrzyła za nim osłupiała, po czym odwróciła się do Hancer. Jej twarz zalała kolejna fala gniewu.

— Ty żmijo! — warknęła. — Czym tym razem doprowadziłaś go do szaleństwa?!

Hancer nie spuściła wzroku.

— Powiedziałam mu, gdzie jest Beyza.

Mukadder natychmiast ruszyła do wyjścia. Sinem poszła za nią, lecz przed szpitalem po Cihanie nie było już śladu.

— Posłuchał tej żmii i pojechał — prychnęła Mukadder. — Dlaczego za nim nie poszłaś? Czy ja muszę ci wszystko mówić? Nie patrz tak na mnie, znajdź taksówkę! Może uda nam się go dogonić.

Sinem spojrzała w stronę drogi, na której zniknął Cihan, a potem odwróciła się do matki.

— Cihan pojechał do swojej żony — powiedziała spokojnie. — Rozwiążą swój problem. Po co my mamy tam jechać? Cihan nie jest dzieckiem. Poczekaj tutaj, pójdę po wypis.

Cihan stanął na zadaszonym ganku starego domu Yoncy. Pod drewnianym daszkiem panował półmrok, a chłodne światło późnego popołudnia padało na białe ogrodzenie, plastikowe krzesła i pusty stolik stojący pod ścianą. Mężczyzna nie zwracał jednak uwagi na otoczenie. Zatrzymał się przy drzwiach i zaczął uderzać w nie pięścią.

— Otwórz, Beyzo! Wiem, że tam jesteś! — zawołał podniesionym głosem. Uderzył jeszcze kilka razy, coraz mocniej. — Otwieraj! Nie zmuszaj mnie, żebym wyważył te drzwi!

Beyza nie miała wyjścia. Po chwili powoli uchyliła drzwi i stanęła w progu. Miała na sobie domowy, jasny komplet i narzuconą na ramiona kolorową, kraciastą chustę. Jej twarz była spięta, ale mimo to próbowała zachować chłodny spokój.

— Gdzie jest mój syn? — zapytał Cihan ostro.

— W środku. Śpi. Gdyby naprawdę ci na nim zależało, nie krzyczałbyś tak, żeby go przestraszyć.

Cihan nawet nie próbował się uspokoić.

— Zejdź mi z drogi.

Położył dłoń na jej ramieniu, chcąc odsunąć ją z przejścia, lecz Beyza ani drgnęła.

— Zrób jeszcze jeden krok, a wystąpię o sądowy zakaz zbliżania się — ostrzegła.

— Śmiało. Nie wahaj się.

Odsunął ją stanowczo i wszedł do środka. W niewielkim pokoju zobaczył Yoncę oraz dziecko leżące na łóżku, owinięte w miękki, szary kocyk.

— Ciszej. Nie przestrasz go — upomniała go Yonca.

Cihan Gurur wcale jednak nie spał. Leżał spokojnie z otwartymi oczami i patrzył prosto na ojca. Cihan podszedł do niego, wziął go na ręce i przez chwilę wpatrywał się w jego twarzyczkę, jakby chciał się upewnić, że naprawdę nic mu się nie stało. Potem pocałował syna z czułością i ostrożnie odłożył go z powrotem na łóżko.

— Beyza, przygotuj jego rzeczy — powiedział tonem, który nie znosił sprzeciwu. — Wracamy do domu.

— Dlaczego miałabym z tobą jechać? — zapytała. — Co się zmieni, jeśli wrócimy do rezydencji?

— Dziecko powinno mieszkać z ojcem i matką. To ci nie wystarcza?

— Nie. Nie wystarcza. Mam dość życia pod twoje dyktando.

— Czego chcesz?

Beyza uniosła głowę i spojrzała mu prosto w oczy.

— Powiem to Hancer, nie tobie.

Cihan zesztywniał.

— To sprawa między nami. Hancer nie ma z tym nic wspólnego.

— Naprawdę? — zapytała z kpiącym spokojem. — Czy to nie ona powiedziała ci, gdzie jestem? Jestem tutaj właśnie przez jej oszczerstwa. Skoro chcesz mieszkać ze mną i dzieckiem pod jednym dachem, przyprowadź tu Hancer.

Cihan milczał. Patrzył na żonę z napiętą twarzą, jakby dopiero teraz zrozumiał, że Beyza zastawiła na niego kolejną pułapkę.

Melih wszedł do pokoju i usiadł na różowej kanapie, naprzeciwko Hancer. Miał na sobie niebieską koszulę w kratę i dżinsy, ale jego zwykle spokojna twarz była teraz napięta. Siedział z pochyloną głową, splótł dłonie i przez dłuższą chwilę nie patrzył na Hancer. W jasnym, cichym pokoju, przy zasłoniętych białych firankami oknach, jego milczenie wybrzmiewało wyjątkowo ciężko.

Hancer, ubrana w bordową, dzianinową sukienkę i domowe kapcie, siedziała na szarej sofie. Zaniepokojona przyjrzała mu się uważniej.

— Co się stało, Melihu? — zapytała cicho. — Dlaczego jesteś taki przygnębiony? Jesteś na mnie zły?

Pokręcił głową, lecz w jego geście nie było ulgi.

— Widzę, że nadal nie rozumiesz…

Hancer nachyliła się w jego stronę i zmarszczyła brwi.

— Czego nie rozumiem? Nieświadomie cię zraniłam? Zrobiłam coś złego?

Melih wreszcie uniósł na nią wzrok.

— Żałuję, że nie zachowujesz większej ostrożności w miejscach publicznych. Zawsze cię szanowałem. Osobiście zawiozłem cię do rezydencji pana Cihana. Zawsze byłem przy tobie jako przyjaciel, jako ktoś bliski.

— I jestem ci za to wdzięczna — odpowiedziała Hancer.

— Nie oczekuję wdzięczności. Nie oczekuję niczego. Ale gdzieś w głębi duszy liczyłem choć na odrobinę szacunku. Dzisiaj, kiedy mnie zlekceważyłaś, zrozumiałem, że nie powinienem był na to liczyć. Prosiłem cię, żebyś nie szła do Cihana. A ty co zrobiłaś? Poniżyłaś mnie przed panią Mukadder i panią Sinem.

Hancer spuściła głowę. Dopiero teraz naprawdę dotarło do niej, jak musiała wyglądać ta sytuacja z boku.

— Przez chwilę zrobiło mi się żal samego siebie — mówił dalej Melih. — One nie wiedzą, że nasze małżeństwo jest tylko farsą. Ale ty wiesz.

— Masz rację — przyznała cicho. — Zachowałam się samolubnie. Nie pomyślałam o tobie. Najbardziej boli mnie to, że aż do tej chwili nie zdawałam sobie z tego sprawy. Przepraszam cię, Melihu. Naprawdę bardzo cię przepraszam. Nie mam usprawiedliwienia. Po prostu… kocham cię jak brata i wiem, że mi ufasz. Dlatego nie pomyślałam, do czego mogą doprowadzić moje decyzje.

Melih odetchnął ciężko.

— W porządku. Nie rozmawiajmy już o tym. Wierzę, że następnym razem będziesz ostrożniejsza.

Hancer podniosła głowę.

— Chciałam zobaczyć Cihana, bo dowiedziałam się, gdzie jest Beyza. Yonca przeprowadziła się do naszej dzielnicy i otworzyła salon fryzjerski. Spotkałam się z nią, a kiedy tam byłam, zadzwoniła do niej Beyza. Dlatego uznałam, że muszę powiedzieć Cihanowi prawdę.

— Nie prosiłem o wyjaśnienia — odparł spokojniej Melih. — Proszę cię tylko o jedno: więcej nie mieszaj się w sprawy Cihana i Beyzy. Niech robią, co chcą. To ich małżeństwo, ich problem.

— Jeśli właśnie tak o mnie myślisz, jest mi przykro.

— Nie mówię tego, żeby cię zranić — Melih złagodniał. — Przejdziemy przez to razem. Inaczej mój mały siostrzeniec będzie miał do mnie pretensje, że denerwuję jego mamę.

Spojrzał na zaokrąglony brzuch Hancer, a w jego głosie pojawiło się ciepło.

— Nie będzie miał — zapewniła Hancer. — Jesteś dla mnie jak brat. I dla niego też będziesz kimś bardzo ważnym.

— W takim razie obiecaj mi coś teraz. Nie będziesz już ingerować w związek Cihana i Beyzy.

— Obiecuję — odpowiedziała bez wahania. — Masz rację. Nie powinnam się wtrącać.

Wypowiedziała te słowa pewnie, lecz gdzieś w jej spojrzeniu pozostał cień niepokoju. Bo choć chciała dotrzymać obietnicy, trudno było uwierzyć, że zdoła tak po prostu wyrwać Cihana z serca i przestać reagować na jego cierpienie. Tym bardziej że to właśnie on był ojcem dziecka, które nosiła pod sercem.