“– Cicho, kochanie, jestem tutaj – powiedziała Hanser, choć sama ledwo panowała nad oddechem.
Odwróciła głowę tak daleko, jak mogła. Dziecko siedziało przypięte w foteliku. Było przestraszone, ale całe.
To wystarczyło, żeby Hanser przestała myśleć o sobie. Zaczęła szarpać kajdankę, próbując dosięgnąć klamry pasa, lecz wtedy usłyszała kroki na żwirze.
Kilka metrów przed autem stał Jigit. W jednej dłoni trzymał niewielki pilot, a w drugiej telefon.
Na jego twarzy nie było paniki. Wyglądał jak człowiek, który od dawna przygotowywał tę chwilę.
Nagle z ciemności wybiegł Cion.
– Odsuń się od nich! – krzyknął.
Jigit tylko się uśmiechnął.
– Rok temu Guwen też prosił mnie, żebym się zatrzymał. Wtedy również wszyscy myśleli, że zdążą go uratować.
Cion zamarł. Imię przyjaciela uderzyło go mocniej niż groźba.
Jigit uniósł pilot.
– Teraz zobaczysz, jak wygląda bezsilność.
Nacisnął przycisk. Metalowa lina przyczepiona do tylnej części samochodu drgnęła, a potem zaczęła powoli się rozwijać.
Auto przesunęło się o kilka centymetrów. Spod kół posypały się kamienie i zniknęły w przepaści.
Hanser spojrzała na Ciona. Nie musiała nic mówić. W jej oczach było tylko jedno:
Ratuj Gurura.
Ale żeby zrozumieć, dlaczego człowiek, którego Cion sam zatrudnił i wprowadził do swojego domu, trzymał teraz życie Hanser i dziecka w swoich rękach, trzeba cofnąć się o czterdzieści osiem godzin.
Wszystko zaczęło się od Deryi.
Mukader weszła do pokoju bez pukania. W dłoni trzymała coś, co jeszcze kilka minut wcześniej miało udawać dowód na wielki rodzinny dramat.
Rzuciła przed Deryą sztuczny brzuch ciążowy. Materiał odbił się od podłogi i zatrzymał przy nodze kobiety.
– Koniec przedstawienia – powiedziała Mukader. – Oddasz wszystkie złote bransolety. Wszystko, co ode mnie wyciągnęłaś.
Derya próbowała się śmiać, ale jej głos natychmiast się załamał.
Mukader wiedziała już zbyt wiele. Nie było sensu udawać.
Po chwili do pokoju weszła Jonka. Derya spojrzała na nią, jakby szukała ratunku, lecz Jonka sama była blada.
Obie rozumiały, że ich plan się rozsypał.
Wtedy Derya przyznała, że razem z Jonką wykorzystały sekrety, by wyłudzić pieniądze. Wiedziały, że Mukader zrobi wszystko, aby pewne informacje nie dotarły do Ciona.
Ale najważniejsza część planu nie należała do nich.
– Dziesięć milionów to nie był nasz pomysł – wyznała Derya.
– Ktoś się z nami skontaktował, dał nam zdjęcia, numery i informacje. Obiecał, że jeśli doprowadzimy panią do paniki, pomoże mi kupić salon.
Mukader natychmiast przestała krzyczeć.
– Kto?
Derya pokręciła głową.
Nigdy nie widziała jego twarzy. Kontaktował się tylko z numerów jednorazowych. Zawsze wiedział, gdzie uderzyć, ale nigdy nie zdradzał niczego o sobie.
Jonka podała Mukader telefon. Na ekranie pozostała ostatnia wiadomość od tajemniczego człowieka:
„Dziękuję, że zmusiłyście ofiarę do otwarcia ust. Resztą zajmę się sam.”
Nie było nazwiska. Nie było zdjęcia twarzy, tylko profilowe przedstawiające męską dłoń. Na palcu widniał srebrny pierścień z wizerunkiem sokoła.
Mukader pobladła.
Ten pierścień znała.
Widziała go na dłoni Jigita, nowego kierowcy Ciona.
Przez chwilę kobieta próbowała wmówić sobie, że to przypadek. Taki pierścień mógł mieć ktoś jeszcze.
Ale strach pojawił się w jej oczach zbyt szybko, bo Mukader pamiętała nie tylko biżuterię.
Pamiętała również człowieka, któremu rok wcześniej zapłaciła za odzyskanie pewnych dokumentów.
Nie powiedziała tego Deryi ani Jonce. Jeszcze nie. Zabrała telefon i wyszła.
Problem polegał na tym, że w tym samym czasie ktoś zupełnie inny był już o krok od rozpoznania Jigita.
Następnego dnia Engin przywiózł Siłę do firmy. Dla niej miał to być pierwszy normalny dzień od bardzo dawna.
Hanser uparła się, że dziewczyna potrzebuje pracy, ludzi i poczucia, że może odbudować życie.
Siła nie była przekonana, ale zgodziła się spróbować. W dłoni trzymała papierowy kubek z kawą.
Kiedy drzwi windy się otworzyły, wyszła pierwsza i wtedy zobaczyła Ciona rozmawiającego z młodym mężczyzną w eleganckiej kurtce.
Siła stan”
