News

Powiedziała tylko jedno imię.

Jonka.

To wystarczyło, żeby Bejza zesztywniała, a Nuśre natychmiast zaczął szukać sposobu, by podważyć każde kolejne słowo Hanser.

Bo jeśli to, co mówiła, było prawdą, poszukiwania dziecka właśnie dostały pierwszy konkretny kierunek.

A razem z nim pojawiło się pytanie znacznie bardziej niebezpieczne.

Dlaczego Jonka przyszła po kryjomu?

Dlaczego miała ze sobą dużą czarną torbę?

I dlaczego zniknęła dokładnie tej samej nocy co Can Gurur?

Hanser zebrała wszystkich w przestronnym salonie rezydencji.

Od początku było jasne, że nie będzie to zwykła rozmowa.

Mukader siedziała na kanapie i milczała, jakby przeczuwała, że za chwilę padną słowa, których nie będzie dało się cofnąć.

Bejza była napięta.

Jej spojrzenie bez przerwy wracało do Hanser.

Pozostali czekali, ale nikt nie wiedział, co właściwie sprowadziło ją z powrotem do domu Develoglu.

Bejza nie wytrzymała pierwsza.

— Po co tu przyszłaś? Żeby cieszyć się moim cierpieniem? Moje dziecko zniknęło, a ty znowu mieszasz się w nasze sprawy. Dlaczego to cię w ogóle interesuje?

Hanser nie dała się sprowokować.

Odpowiedziała krótko, że Bejza za chwilę wszystkiego się dowie.

Nie chciała jednak zaczynać bez Cihana.

To właśnie jemu musiała powiedzieć prawdę, którą poprzedniego wieczoru świadomie przemilczała.

Kiedy Cihan wszedł do salonu, atmosfera stała się jeszcze cięższa.

Zatrzymał się naprzeciwko Hanser i poprosił, by powiedziała, o co chodzi.

Hanser wzięła głęboki oddech.

Wiedziała, że niezależnie od tego, jak spokojnie wszystko wyjaśni, Bejza i Nuśre spróbują przedstawić ją jako kłamczuchę.

Mimo to nie mogła dłużej milczeć.

Powiedziała Cihanowi, że poprzedniego wieczoru coś przed nim ukryła.

Nie dlatego, że chciała działać przeciwko niemu.

Nie przewidziała po prostu, że wydarzenia potoczą się tak dramatycznie.

Bejza natychmiast wtrąciła się do rozmowy i zapytała, co Hanser robiła z jej mężem.

Hanser nawet na nią nie spojrzała.

Całą uwagę skupiła na Cihanie.

Przypomniała mu moment, kiedy ostrzegł ją, że widział cień na podwórku i kazał zamknąć drzwi.

Wtedy Cihan sądził, że ktoś mógł kręcić się wokół Starego Domu.

Hanser potwierdziła, że rzeczywiście ktoś tam był.

Ta osoba przyszła chwilę przed nim i powiedziała, że czeka na Bejzę.

Hanser została wtedy zapytana, kto to był.

— Jonka.

W salonie zapadła cisza.

Bejza poruszyła się nerwowo.

Jej wzrok natychmiast uciekł w stronę Nuśreta.

Ten drobny gest nie umknął uwadze innych, choć nikt jeszcze nie powiedział tego głośno.

Cihan nie krył zaskoczenia.

Chciał wiedzieć, dlaczego Hanser od razu mu o tym nie powiedziała.

Hanser wyjaśniła, że Jonka była przerażona.

Błagała, by nikomu nie zdradzać jej obecności.

Twierdziła, że jeśli Mukader dowie się o jej wizycie, wyrzuci ją z domu.

Powiedziała też, że przyszła do Bejzy po pożyczkę.

Hanser zrobiło się jej żal.

Zamiast zadawać kolejne pytania, postanowiła pomóc jej sama.

Poszła do bankomatu, by wypłacić pieniądze.

Kiedy jednak wróciła, Jonki już nie było.

Wtedy Nuśre gwałtownie wstał i zapytał, po co właściwie wszyscy mają słuchać tej historii.

Chciał ją natychmiast zamknąć, zanim padnie kolejny szczegół, ale Hanser właśnie do niego zmierzała.

Powiedziała, że Jonka miała ze sobą torbę.

Nie małą torebkę, lecz dużą czarną torbę podróżną.

Szeroką, bez kółek.

Fadaj podniosła głowę i cicho zauważyła, że Bejza ma dokładnie taką torbę.

W jednej chwili wszyscy spojrzeli na Bejzę.

Fakt posiadania podobnej torby niczego jeszcze nie dowodził, ale zbieg okoliczności był zbyt wyraźny, żeby go zignorować.

Hanser nie próbowała wykorzystać tej reakcji przeciwko rywalce.

Mówiła dalej ostrożnie, jak ktoś, kto zdaje sobie sprawę z wagi własnych słów.

Dla Cihana nie liczyło się już jednak tylko to, co Hanser widziała.

Zaczął zwracać uwagę również na to, jak zachowują się ludzie wokół niego.

Nuśre reagował agresją, zanim ktokolwiek postawił mu zarzut.

Bejza zaraz zaprzeczała, a za chwilę atakowała Hanser.

Mukader milczała.

Każda z tych reakcji dokładała kolejny element do obrazu, który stawał się coraz bardziej niepokojący.

To był moment, w którym cała rozmowa przestała być jedynie opowieścią o tajemniczej wizycie.

Hanser przyznała, że nie widziała dziecka, ale teraz podejrzewała, że Can Gurur mógł znajdować się właśnie w tej torbie.

Cihan pobladł i zapytał, czy Hanser naprawdę sugeruje, że Jonka mogła porwać chłopca.

Hanser nie próbowała udawać, że ma pewność.

Powiedziała wprost, że nie słyszała płaczu i nie widziała dziecka.

Widziała jednak przerażoną kobietę, która ukrywała swoją obecność.

Miała dużą torbę i zniknęła bez słowa.

A tej samej nocy przepadł Can Gurur.

Engin połączył elementy jeszcze szybciej.

Jego zdaniem taki scenariusz był możliwy.

Jonka weszła do pokoju, wzięła torbę, ukryła w niej dziecko i uciekła.

Hanser spuściła wzrok.

W jej głosie pojawiło się poczucie winy.

Gdyby usłyszała płacz, gdyby choć przez chwilę podejrzewała, co mogło znajdować się w środku, nie pozwoliłaby Jonce odejść.

Ale wtedy widziała tylko kobietę proszącą o pomoc.

Nuśre natychmiast przeszedł do ataku.

Krzyczał, że Bejza nie widziała się z Jonką od miesięcy.

Oskarżył Hanser o zmyślanie i próbę oczernienia zarówno Bejzy, jak i Mukader.

Według niego cała historia była niedorzeczna.

Dlaczego przyjaciółka Bejzy miałaby przychodzić po kryjomu, bać się Mukader i prosić o pomoc właśnie Hanser?

Cihan jednak przypomniał mu coś, czego Nuśre nie mógł tak łatwo wyjaśnić.

Ktoś naprawdę był poprzedniego wieczoru na podwórku.

Cihan widział cień na własne oczy.

Bejza poderwała się z kanapy.

Zaczęła krzyczeć, że Hanser kłamie, że Jonka nawet jej nie zna i że cała opowieść ma tylko jeden cel — wzbudzić w Cihanie podejrzenia wobec własnej żony.

Hanser pozostała spokojna.

Powtórzyła najważniejsze fakty.

Poszła do bankomatu.

Po powrocie Jonki już nie było.

Tej samej nocy zniknął Can Gurur.

To nie był dowód, ale był to trop, a przy braku jakichkolwiek innych śladów nikt rozsądny nie powinien go ignorować.

Powiedziała Bejzie i Nuśretowi coś jeszcze.

Zamiast po raz kolejny oskarżać ją o kłamstwo, powinni cieszyć się, że wreszcie pojawił się kierunek poszukiwań.

Przecież chodzi o dziecko.

Tym razem Bejza zacisnęła usta i przez krótką chwilę zabrakło jej odpowiedzi.

Hanser zwróciła się bezpośrednio do Cihana.

Przeprosiła, że nie przejrzała Jonki wcześniej.

Obiecała, że zrobi wszystko, by pomóc odnaleźć niewinne dziecko.

I właśnie te słowa doprowadziły Bejzę do furii.

Zamiast skupić się na zaginięciu chłopca, zaatakowała Hanser osobiście.

Krzyczała, że Can Gurur jest synem Cihana, a Hanser, sama będąc w ciąży, nadal kręci się wokół żony tego mężczyzny.

Posunęła się nawet do stwierdzenia, że dziecko Hanser powinno się jej wstydzić.

Sinem natychmiast zareagowała.

Zatrzymała Bejzę, zanim sytuacja mogła przerodzić się w coś gorszego, i poprosiła Hanser, żeby wyszła.

Nie dlatego, że jej nie wierzyła.

Chciała po prostu przerwać narastającą awanturę.

Hanser odpowiedziała, że nikogo się nie boi.

Sinem spojrzała na nią poważnie.

Powiedziała, że wie o jej odwadze, ale Bejza traci nad sobą panowanie za każdym razem, gdy ją widzi.

A jeśli Hanser nie boi się o siebie, powinna pomyśleć o dziecku, które nosi pod sercem.

Hanser jeszcze przez chwilę patrzyła na Cihana.

Nie musiała już niczego dodawać.

Powiedziała mu wszystko, co wiedziała.

Potem odwróciła się i wyszła.

Cihan został w salonie, ale nie potrafił usiedzieć w miejscu.

Chodził nerwowo po pokoju, przesuwał dłonią po brodzie i układał w głowie kolejne fragmenty układanki.

Wizyta Jonki.

Cień na podwórku.

Czarna torba.

Zniknięcie dziecka.

Nerwowa reakcja Bejzy.

Wszystko zaczynało tworzyć obraz, który Cihan uznawał za prawdopodobny, ale którego nie mógł już ignorować.

W końcu zatrzymał się przed Fadaj.

Polecił jej pójść do pokoju Bejzy i sprawdzić, czy znajduje się tam torba dokładnie taka, jak opisała Hanser — czarna, szeroka i bez kółek.

To nie było jeszcze oskarżenie, ale po raz pierwszy Cihan przestał zachowywać się jak człowiek, który broni swojej rodziny za wszelką cenę.

Zaczął działać jak ktoś, kto jest gotów sprawdzić każdą wersję, nawet jeśli prawda okaże się bolesna.

I właśnie wtedy wydarzenia przyspieszyły.

Do rezydencji ponownie przyjechała policja.

W holu od razu zrobiło się nerwowo.

Nuśre, Mukader i Bejza wyszli funkcjonariuszom naprzeciw.

Nuśre próbował przejąć kontrolę nad rozmową.

Przypomniał, że rano wszyscy złożyli już zeznania, więc chciał wiedzieć, czego jeszcze potrzebują policjanci.

Jeden z mundurowych odpowiedział spokojnie, że tym razem przyjechali w innej sprawie.

Następnie spojrzał prosto na Bejzę i zapytał, czy to ona jest Bejzą Develoglu.

Bejza przełknęła ślinę.

Na ułamek sekundy spojrzała na ojca i Mukader.

Jeszcze rano próbowała wszystkim narzucać własną wersję wydarzeń.

Teraz po raz pierwszy wyglądała tak, jakby sama nie wiedziała, co nastąpi.

Potwierdziła swoją tożsamość.

Policjant oznajmił, że ma pojechać z nimi na komisariat, ponieważ złożono na nią zawiadomienie.

To jedno zdanie odebrało Bejzie przewagę, na której opierała się od początku kryzysu.

W rezydencji mogła krzyczeć, oskarżać Hanser i liczyć, że Nuśre natychmiast stanie po jej stronie.

Wobec policjantów te metody przestawały działać.

Funkcjonariusze nie wdawali się w rodzinne spory i nie reagowali na jej emocjonalne argumenty.

Mieli konkretny powód przyjazdu i oczekiwali, że Bejza pojedzie z nimi.

Właśnie dlatego jej niepokój był tak widoczny.

Nie znała jeszcze treści zawiadomienia i nie wiedziała, kto razem wyprzedził ją o jeden ruch.

Twarz Bejzy natychmiast pobladła.

Nie wiedziała jeszcze, kto ją oskarżył.

Nie wiedziała też, czego dokładnie dotyczy zawiadomienie, ale maska pewnej siebie kobiety zaczęła pękać.

Strach był już widoczny w jej oczach.

Na komisariacie dwie policjantki prowadziły Bejzę korytarzem.

Kobieta próbowała zachować godność, lecz z każdym krokiem coraz trudniej było jej ukrywać panikę.

Oglądała się za siebie i wołała ojca.

— Tato, tato!

Nuśre szedł za nią i domagał się informacji.

Chciał wiedzieć, kto złożył skargę i o co oskarżono jego córkę.

Funkcjonariusz odpowiadał rzeczowo, że wszystkie niezbędne informacje zostaną przedstawione Bejzie w odpowiednim trybie.

Nuśre nie był przyzwyczajony do sytuacji, w których ktoś odmawia mu odpowiedzi.

Podnosił głos, naciskał, ale policjant nie zmienił stanowiska.

Bejza tymczasem błagała ojca, żeby coś zrobił.

Jeszcze nie wiedziała, że za drzwiami gabinetu komisarza czeka ją znacznie większy szok.

Kiedy weszła do środka, spodziewała się może Jonki, może informacji o dziecku.

Zamiast tego zobaczyła trzy osoby: Cihana, Engina i Hanser.

Zatrzymała się jak wryta.

— Cihan, co to ma znaczyć?

Komisarz nie pozwolił, by rozmowa zamieniła się w kolejną rodzinną awanturę.

Poinformował Bejzę, że to on złożył zawiadomienie.

Na podstawie zeznań Hanser podejrzewa swoją żonę o udział w porwaniu dziecka.

Przez moment Bejza nie powiedziała nic.

Potem niemal parsknęła śmiechem.

Zapytała, po co miałaby porywać własne dziecko.

Cihan wstał.

Nie było już w nim dawnego zawahania.

Odpowiedział krótko:

— Wyjaśnię ci to, Bejzo. To koniec. Gra skończona.

Te słowa uderzyły ją mocniej niż obecność policji.

Bejza natychmiast zmieniła ton.

Zaczęła przypominać, jak bardzo pragnęła dziecka.

Oskarżyła Cihana, że zamiast szukać syna, siedzi na komisariacie z ludźmi, którzy od dawna próbują zniszczyć ich dom.

Pytała, jakim jest mężem i ojcem.

Cihan odpowiedział zdaniem, którego Bejza najbardziej się obawiała.

W jego głosie nie było już potrzeby uspokajania żony ani ratowania pozorów przed obcymi ludźmi.

Jeszcze niedawno sama myśl o teście była dla rodziny źródłem napięcia.

Teraz zaginięcie dziecka sprawiło, że pytanie o ojcostwo stało się częścią policyjnego śledztwa i nie dało się go odsunąć na później.

Bejza próbowała mówić o uczuciach, małżeństwie i lojalności, ale Cihan wracał do faktów.

Dziecko zniknęło dokładnie w dniu, w którym chciał poznać prawdę.

Dla niego ten zbieg wydarzeń nie mógł już być przypadkiem, który należy przemilczeć.

Powiedział, że nadal nie wie, czy w ogóle jest ojcem Cana Gurura i nie dowie się tego, dopóki dziecko nie zostanie odnalezione.

W tym momencie stało się jasne, że nie chodzi już tylko o zaginięcie chłopca.

Wątpliwości Cihana wobec całego małżeństwa wyszły na jaw przy komisarzu, Enginie i Hanser.

Bejza odwróciła się do funkcjonariusza i postanowiła zaatakować w jedyny sposób, jaki jeszcze jej pozostał.

Skoro Cihan wierzy Hanser, wszyscy, jak twierdziła, powinni poznać jej prawdziwą twarz.

Zaczęła mówić o małżeństwie Hanser, o jej ciąży i o rzekomej zazdrości.

Próbowała przedstawić jej zeznania jako zemstę kobiety, która chce rozbić cudze małżeństwo.

Cihan natychmiast ją przerwał.

— Bejzo, waż swoje słowa. Nie będziesz tak mówiła do Hanser.

I to był kolejny cios.

Bejza nerwowo się roześmiała, wskazała na męża i uznała jego reakcję za dowód, że Hanser całkowicie go zaślepiła.

Zapowiedziała, że kiedy odnajdą Cana Gurura i wykonają test, okaże się, że chłopiec jest ich synem, a wszystkie oskarżenia Hanser okażą się kłamstwem.

Na tym jednak nie poprzestała.

Oświadczyła, że sama składa skargę na Hanser i zażądała jej zatrzymania.

Hanser wstała spokojnie.

Nie krzyczała, nie próbowała przekrzyczeć Bejzy.

Powiedziała tylko, że jest gotowa odpowiedzieć na wszystkie pytania.

Ta pewność jeszcze bardziej rozwścieczyła Bejzę.

— Zamknij się. Zapłacisz za te oszczerstwa. Wszyscy za to zapłacicie.

Komisarz natychmiast zareagował.

Zwrócił uwagę, że Bejza właśnie grozi świadkowi w obecności funkcjonariusza publicznego.

Polecił odprowadzić ją do celi.

Policjantki chwyciły Bejzę za ramiona.

Kobieta zaczęła się wyrywać i krzyczeć, ale tym razem nie mogła już nikogo zmusić do zmiany decyzji.

Jej głos odbijał się echem od ścian korytarza.

Gdy znikała za drzwiami, Cihan został w gabinecie z Enginem i Hanser.

Mógł sądzić, że najgorsza scena właśnie się skończyła.

Nie wiedział, że za chwilę do środka wpadnie Nuśre.

Mężczyzna był purpurowy ze złości.

Od razu ruszył na Cihana, chwycił go za poły płaszcza i zaczął go obrażać.

Zarzucił mu, że upokorzył własną żonę i zdeptał honor rodziny.

Cihan zacisnął szczękę, ale nie odpowiedział przemocą.

Policjant natychmiast odciągnął Nuśreta.

Nuśre jednak nadal krzyczał, domagał się szacunku i przypominał wszystkim, kim jest.

— Wiesz, kim jestem? Jestem Nuśre Kandar.

Komisarz pozostał niewzruszony.

Odpowiedział, że nie interesuje go nazwisko ani pozycja Nuśreta.

Jeśli zaatakuje kogokolwiek na komisariacie, poniesie konsekwencje.

Nuśre szarpnął się jeszcze raz.

To wystarczyło.

Komisarz polecił zabrać go do aresztu.

W jednej chwili człowiek, który chwilę wcześniej próbował kontrolować śledztwo, znalazł się dokładnie tam, gdzie jego córka.

Po wyprowadzeniu Nuśreta w gabinecie zapadła ciężka cisza.

Cihan stał nieruchomo z zaciśniętymi pięściami.

Hanser patrzyła na niego z niepokojem.

Po raz pierwszy nikt nie udawał już, że tę sprawę można zatrzymać jednym kłamstwem albo rodzinnym naciskiem.

Jeszcze bardziej wymowna scena rozegrała się kilka minut później w pomieszczeniu z celami.

Policjanci prowadzili Nuśreta, który wciąż się szarpał i protestował.

Oburzał go sam fakt, że ktoś ośmielił się traktować go jak zwykłego zatrzymanego.

Kiedy znalazł się przy kratach, z sąsiedniej celi odezwała się Bejza.

— Tato!

Nuśre spojrzał w jej stronę, ale zamiast troski w jego twarzy była wściekłość.

Jeszcze chwilę groził funkcjonariuszowi, który go prowadził.

Potem krata się zamknęła.

Zamek szczęknął i Nuśre został w celi obok córki.

Gdy policjanci odeszli, Bejza podeszła do krat.

Była coraz bardziej przerażona.

— Tato, powiedz mi, co się dzieje? Kto nas teraz uratuje, skoro ty też tu jesteś?

To pytanie odsłoniło coś, czego wcześniej nie było widać.

Bejza przez cały czas liczyła, że ojciec znajdzie wyjście, zastraszy odpowiednią osobę, wykorzysta wpływy albo stworzy nowy plan.

Teraz po raz pierwszy oboje byli równie bezsilni.

Nuśre wyładował gniew właśnie na niej.

Powiedział, że pierwszą rzeczą, jaką zrobi po wyjściu, będzie test na ojcostwo, bo nie może uwierzyć, że jego własna córka mogła być aż tak głupia.

W furii krzyknął nawet, że Bejza nie jest jego córką i że to przez nią oboje wpakowali się w całe to bagno.

Bejza zesztywniała.

Po chwili odpowiedziała równie ostro.

Stwierdziła, że gdyby Nuśre pochował tę kobietę jak należy, nic z tego by się nie wydarzyło.

Nuśre dopadł do krat oddzielających ich cele i uniósł pięść.

Bejza cofnęła się o krok i zapytała, czy zamierza ją uderzyć w takim stanie.

— Zamknij gębę! — ryknął.

Krzyki natychmiast ściągnęły policjanta.

Funkcjonariusz spojrzał na nich ze zniecierpliwieniem i kazał im się uspokoić.

Zauważył, że najwyraźniej nie wystarcza im atakowanie innych ludzi, skoro teraz zaczynają atakować siebie nawzajem.

Nuśre momentalnie zmienił ton, przeprosił i próbował tłumaczyć, że rodzic czasem traci panowanie, kiedy widzi dziecko w takiej sytuacji.

Policjant chłodno zauważył, że Nuśre sam nie znajduje się w lepszej sytuacji.

Kazał im usiąść i zachować ciszę.

Kiedy drzwi znów się zamknęły, Nuśre uderzył pięścią w ścianę.

Bejza opadła na wąską drewnianą ławkę.

I właśnie wtedy obraz ich relacji zmienił się najbardziej.

Nie było już wspólnego frontu.

Nie było planu.

Nie było kolejnej osoby, którą można obarczyć winą.

Ojciec i córka siedzieli za kratami, skłóceni i coraz bardziej przestraszeni konsekwencjami własnych działań.

Ich kłótnia miała jeszcze jedno znaczenie.

Do tej pory Nuśre i Bejza potrafili trzymać się jednej wersji, przynajmniej wtedy, gdy byli obserwowani przez innych.

Za kratami, bez możliwości natychmiastowego naprawienia sytuacji, zaczęli wypominać sobie błędy.

Bejza obarczyła ojca odpowiedzialnością za to, że wcześniejszy plan nie został doprowadzony do końca.

Nuśre z kolei uznał, że to nieostrożność córki sprowadziła na nich policję.

Nie padło żadne pojednawcze słowo.

Zamiast wspólnego planu pojawiła się wzajemna nieufność.

Jeśli taki stan miał się utrzymać, każde kolejne przesłuchanie mogło stać się dla nich jeszcze trudniejsze.

Ale podczas gdy Bejza i Nuśre tracili kontrolę, Mukader postanowiła działać na własną rękę.

Bez zapowiedzi pojawiła się w domu Deryi.

Derya wpuściła ją do niewielkiego salonu.

Usiadły naprzeciwko siebie.

Na kolanach Deryi leżała jasna peruka, którą kobieta nerwowo gładziła palcami.

Ten drobny gest zdradzał więcej niż jej słowa.

Mukader od razu przeszła do sedna.

Przypomniała Deryi wcześniejszy szantaż i powiedziała, że Derya twierdziła wtedy, iż cały szatański pomysł należał do niej.

Mukader już w to nie wierzyła.

Była przekonana, że za wszystkim stała również Jonka.

Na twarzy Deryi pojawiło się zaskoczenie.

Nie trwało długo, ale Mukader je zauważyła.

Ostrzegła Deryę, żeby nie udawała, że nie rozumie.

Nie wiedziała jeszcze, jak dokładnie obie kobiety się poznały, ale była pewna, że planowały razem.

A skoro nie udało im się wyciągnąć od niej pieniędzy, Jonka według wersji Mukader poszła dalej i porwała dziecko.

Derya natychmiast zaprzeczyła, jakoby wiedziała o porwaniu.

Twierdziła, że dopiero od Mukader słyszy o zaginięciu Cana Gurura.

Zapytała, czego policja miałaby chcieć właśnie od niej.

Mukader odpowiedziała chłodno:

— Dowiesz się, kiedy policja zapuka do twoich drzwi.

Potem przedstawiła jej skalę katastrofy.

Cihan podejrzewa, że Can Gurur może nie być jego synem.

Tego dnia chciał zabrać chłopca na badanie, ale dziecko zniknęło.

W rezydencji wybuchł chaos.

Bejza i Nuśre trafili do aresztu, a Cihan nie spocznie, dopóki nie odkryje całej prawdy.

Mukader wiedziała też, że jeśli Cihan będzie drążył wystarczająco długo, dotrze nie tylko do Bejzy i Nuśreta.

Dotrze również do niej, do jej udziału w całej historii i do szantażu Deryi.

Po plecach Deryi przebiegł zimny dreszcz.

Mukader mówiła dalej.

Nie łudziła się, że syn ją oszczędzi tylko dlatego, że jest jego matką.

Jeśli Cihan uzna, że go okłamywała albo pomagała ukrywać prawdę, nie będzie dla niej pobłażliwy.

A skoro nie oszczędzi własnej matki, Derya tym bardziej nie może liczyć na litość.

Derya próbowała się odciąć.

Powiedziała, że Jonka urodziła dziecko i to Jonka je porwała.

Ona nie ma z tym nic wspólnego.

Mukader odparła, że właśnie to może powtórzyć policji, kiedy przyjadą.

Problem w tym, że Jonka mieszkała w domu Deryi.

Dla śledczych taki związek może wystarczyć, by zacząć zadawać bardzo niewygodne pytania.

Derya w końcu zrozumiała, że Mukader nie przyszła tylko straszyć.

— Czego chcesz?

Mukader przysunęła się bliżej i powiedziała wprost:

— Powiesz mi, gdzie jest Jonka? Jeśli uratuje siebie, ty też ocalejesz.

Derya zaprzeczyła.

Utrzymywała, że nie zna kryjówki Jonki.

To Jonka zawsze przychodziła do niej, a ona nigdy nie odwiedzała jej w żadnym innym miejscu.

Mukader słuchała w milczeniu.

Nie uwierzyła ani jednemu słowu.

W końcu wstała.

Powiedziała Deryi, że skoro tak, to niech zrobi, co uważa.

Ale jeśli Jonka pojawi się w domu, Derya powinna spakować się i uciekać razem z nią.

W przeciwnym razie może nie być już dla niej ratunku.

Wzięła płaszcz i torebkę, ruszyła do wyjścia.

Jednak tuż za progiem salonu na jej twarzy pojawił się ledwie widoczny uśmiech.

Mukader nie potrzebowała przyznania się Deryi.

Potrzebowała jej strachu.

Właśnie dlatego nie naciskała dłużej.

Gdyby została w salonie i dalej żądała odpowiedzi, Derya mogłaby się zamknąć w sobie albo zadzwonić do kogoś przy Mukader.

O wiele skuteczniejsze było pozostawienie jej samej z wyobrażeniem policji pukającej do drzwi, Cihana odkrywającego kolejne sekrety i Jonki, która w każdej chwili mogła zostać odnaleziona.

Mukader znała słabość Deryi.

Kiedy kobieta czuła zagrożenie, zaczynała działać impulsywnie.

Teraz właśnie na to liczyła.

Była przekonana, że przestraszona kobieta sama zrobi to, czego nie chciała zrobić dobrowolnie.

Jeśli Derya naprawdę zna sposób dotarcia do Jonki, po takiej rozmowie nie będzie potrafiła siedzieć spokojnie.

Spróbuje ją odnaleźć, ostrzec i uratować, a wtedy wystarczy ją obserwować.

I dokładnie tak się stało.

Po wyjściu Mukader Derya zaczęła nerwowo krążyć po pokoju.

Nie mogła usiedzieć na miejscu.

Raz zatrzymywała się przy kanapie.

Po chwili odwracała się w stronę drzwi, jakby spodziewała się policji.

Słowa Mukader krążyły jej po głowie i z każdą minutą brzmiały coraz bardziej realnie.

Derya zaczęła mówić sama do siebie.

Pytała Boga, dlaczego za każdym razem, kiedy wydaje jej się, że sytuacja nie może być gorsza, wydarza się coś jeszcze.

Wyobrażała sobie policję, przesłuchanie, więzienie.

W jej głowie każdy scenariusz kończył się katastrofą, ale po chwili zrozumiała, że samo lamentowanie niczego nie zmieni, jeśli policja rzeczywiście połączy ją z Jonką.

Tłumaczenie, że o niczym nie wiedziała, może nie wystarczyć.

A jeśli Cihan pierwszy odnajdzie Jonkę, wszystkie ukrywane dotąd związki i tajemnice mogą wyjść na jaw.

Derya gwałtownie chwyciła płaszcz, narzuciła go na ramiona, sięgnęła po torebkę i zaczęła szykować się do wyjścia.

Jej ruchy były szybkie i chaotyczne.

Strach zrobił dokładnie to, na co liczyła Mukader.

Derya podjęła decyzję.

Musi znaleźć Jonkę przed nimi, przed Cihanem, przed policją, zanim cała historia pogrzebie również ją.

I właśnie w tym miejscu poszukiwania Cana Gurura wchodzą w najbardziej niebezpieczną fazę.

Hanser dała Cihanowi pierwszy konkretny trop.

Bejza i Nuśre znaleźli się za kratami i zaczęli obwiniać siebie nawzajem.

Mukader uruchomiła własną pułapkę.

Derya, przekonana, że walczy o ratunek dla samej siebie, rusza w drogę.

Najważniejsze pytanie brzmi teraz: dokąd ją ta panika zaprowadzi?

Jeśli rzeczywiście zna drogę do Jonki, może nieświadomie doprowadzić wszystkich prosto do zaginionego dziecka.

Ale jeśli Jonka ma własny plan, kolejne spotkanie może ujawnić znacznie więcej niż tylko miejsce pobytu Cana Gurura.

Jedno jest pewne.

Po tym, co wydarzyło się w rezydencji i na komisariacie, nikt nie może już wrócić do dawnego układu.

Cihan przestał przyjmować zapewnienia Bejzy bez pytań.

Hanser przestała milczeć.

Nuśre po raz pierwszy nie potrafił ochronić córki.

Mukader zaczęła działać ze strachu o własną przyszłość.

A Derya właśnie opuszcza dom, by odnaleźć kobietę, której nazwisko wywołało tego dnia największy chaos.

Czy Derya zaprowadzi Mukader do Jonki?

Czy Cihan odnajdzie Cana Gurura, zanim ktoś zdąży zatrzeć ślady?

I co wydarzy się, gdy prawda o dziecku przestanie być tylko podejrzeniem, a stanie się czymś, czego nie da się już ukryć?

Odpowiedź jest coraz bliżej, ale droga do niej właśnie stała się znacznie bardziej niebezpieczna.