Wokół panował typowy dziecięcy nieład. Na blacie leżały książeczki, rysunki i rozsypane elementy układanki, obok stał różowy pojemnik z kredkami, a niewielka lampka rzucała ciepłe światło na pastelowe ściany.
Za plecami dziewczynki znajdowało się łóżko z różowym zagłówkiem.
Pokój był jasny, spokojny i bezpieczny.
Zupełnie jakby nie miał nic wspólnego z napięciem, które od kilku dni narastało między dorosłymi.
Sinem siedziała naprzeciwko córki.
Próbowała skupić uwagę na Mine, ale myślami wciąż wracała do Hancer, Cihana i wszystkiego, co zobaczyła wcześniej.
Wtedy zawibrował jej telefon.
Spojrzała na ekran.
Melih.
Jej twarz natychmiast stężała.
Otworzyła wiadomość.
„Czekam na ciebie na podwórku. Musimy porozmawiać”.
Sinem zacisnęła palce na telefonie.
Przez kilka sekund patrzyła na ekran.
Potem szybko odpisała:
„Nie mamy o czym rozmawiać”.
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.
„Przyjdź na podwórko albo sam wejdę do rezydencji. Wybór należy do ciebie”.
Sinem aż prychnęła ze złości.
Doskonale znała Meliha.
Jeśli coś postanowił, nie odpuszczał.
A jeśli naprawdę wszedłby do domu, rozmowa mogłaby odbyć się przy ludziach, którzy zdecydowanie nie powinni jej usłyszeć.
Schowała telefon.
Potem spojrzała na córkę i zmusiła się do łagodnego tonu.
— Kochanie, zaraz wrócę.
Mine podniosła głowę znad puzzli.
— Dobrze, mamo.
Sinem pogładziła ją po ramieniu.
— Układaj dalej.
— Dobrze.
Sinem uśmiechnęła się blado.
Wyszła z pokoju.
Gdy tylko zamknęła drzwi, uśmiech zniknął.
Nie miała najmniejszej ochoty spotykać się z Melihem.
Ale wiedziała, że tym razem rozmowy nie uniknie.
***
Melih czekał za rezydencją.
Wybrał miejsce oddalone od głównego wejścia, osłonięte ścianą budynku i gęstymi krzewami.
Panował tam półmrok.
Z domu padało jedynie słabe światło, wystarczające, by widzieć twarz drugiej osoby.
Sinem pojawiła się po chwili.
Szła szybko.
Nerwowo.
Z daleka było widać, że ledwo powstrzymywała złość.
Zatrzymała się przed Melihem.
— Jak śmiałeś wysłać mi taką wiadomość?
Melih milczał.
— Ty i twoja żona naprawdę przestaliście znać jakiekolwiek granice.
— Sinem…
— Nie.
Uniósł brwi.
— Teraz ja będę mówiła.
Jej głos był ostry.
— Oboje zachowujecie się tak, jakby cały świat miał dostosować się do was.
Melih spojrzał na nią chłodno.
— Tak jak ty dzisiaj dostosowałaś Hancer do własnych wyobrażeń?
Sinem natychmiast się spięła.
— Czyli już do ciebie pobiegła?
— Powiedziała mi, co się wydarzyło.
Sinem zaśmiała się gorzko.
— Oczywiście.
Melih zmarszczył brwi.
— Co to ma znaczyć?
— Powiedziała ci również, gdzie była?
— Tak.
— Z kim?
— Tak.
Sinem spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— I naprawdę nic cię to nie obchodzi?
— Co dokładnie?
— Twoja ciężarna żona spędza czas sam na sam ze swoim byłym mężem.
Melih zacisnął szczękę.
— Uważaj na słowa.
— Dlaczego?
Sinem zrobiła krok w jego stronę.
— Bo powiedziałam prawdę?
— Nie.
Jego głos pozostał spokojny.
— Bo zaczynasz obrażać człowieka, którego nie rozumiesz.
Sinem prychnęła.
— Hancer?
— Tak.
— Proszę cię.
Pokręciła głową.
— Wszyscy widzicie w niej świętą.
— Nigdy tego nie powiedziałem.
— Ale tak ją traktujecie.
Sinem mówiła coraz ostrzej.
— Niewinna Hancer.
— Dobra Hancer.
— Biedna Hancer, która dla wszystkich się poświęca.
Melih milczał.
— A ja ci mówię, że ta kobieta wcale nie jest taka niewinna.
— Dosyć.
— Dlaczego?
— Bo przekraczasz granicę.
Sinem spojrzała mu prosto w oczy.
— To może ty wreszcie otwórz oczy.
— Mam otwarte.
— Nie wygląda.
Melih zrobił krok bliżej.
— Pewnego dnia będziesz żałowała tego, co o niej powiedziałaś.
— Ja?
Sinem roześmiała się nerwowo.
— To ty powinieneś się wstydzić.
Melih spoważniał.
— Czego?
— Tego, że pozwalasz własnej żonie biegać za innym mężczyzną.
— Sinem…
— Gdzie jest twoja duma?
Te słowa wyraźnie go dotknęły.
— Gdzie to wielkie zaufanie, o którym tak często mówisz?
— Nie wiesz, o czym mówisz.
— To mi wyjaśnij.
Melih milczał.
Sinem nie zamierzała odpuszczać.
— Naprawdę nie przeszkadza ci, że Hancer przytula się do Cihana?
— Nie rozumiesz sytuacji.
— To spraw, żebym zrozumiała!
Jej głos odbił się od ściany rezydencji.
Melih odwrócił wzrok.
Przez chwilę wyglądał tak, jakby prowadził walkę sam ze sobą.
Wiedział, że nie powinien mówić.
Obiecał Hancer.
Ta tajemnica miała zostać ujawniona dopiero we właściwym momencie.
Ale słowa Sinem zaszły za daleko.
Za bardzo raniły Hancer.
I chyba również jego.
— Znoszę to wszystko, bo…
Urwał.
Sinem spojrzała na niego.
— Bo co?
Melih zacisnął szczękę.
— Powiedz.
Podniósł wzrok.
— Naprawdę chcesz wiedzieć?
— Tak.
— Chcesz wiedzieć, dlaczego nie przeszkadza mi bliskość Hancer i Cihana?
Sinem zamilkła.
Melih zrobił krok w jej stronę.
Spojrzał jej prosto w oczy.
— Bo dziecko Hancer nie jest moje.
Sinem zmarszczyła brwi.
Przez chwilę wyglądała, jakby nie zrozumiała.
— Co?
Melih wypowiedział kolejne słowa bardzo spokojnie.
— To dziecko jest Cihana.
Sinem znieruchomiała.
Jakby ktoś nagle odebrał jej głos.
Cała złość zniknęła z jej twarzy.
Został wyłącznie szok.
— Co… powiedziałeś?
Melih nie odwrócił wzroku.
— Hancer jest w ciąży z Cihanem.
Sinem patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami.
W jednej chwili wszystko, co wydawało jej się oczywiste, zaczęło się rozpadać.
Osobne pokoje.
Dziwne małżeństwo.
Bliskość Hancer z Cihanem.
Uniki Meliha.
Jego tajemnicze słowa o powodzie ślubu.
Nagle wszystkie elementy zaczęły układać się w zupełnie inny obraz.
I Sinem po raz pierwszy zrozumiała, że być może przez cały ten czas oskarżała Hancer, nie znając nawet połowy prawdy.
