Cemil i Emir wrócili do domu. W skromnym, jasnym pokoju panowała zwyczajna, domowa cisza, ta sama, którą znali od lat. Przy ścianie stał stary żeliwny piecyk, obok drzwi leżały równo ułożone domowe kapcie, a pod oknem, zasłoniętym białymi firankami i wzorzystymi zasłonami, stała szara kanapa z brązową poduszką. Wszystko wyglądało dokładnie tak samo jak zawsze. Tylko Deryi nigdzie nie było.
W nadmorskim parku panował spokojny, niemal kojący chłód. Za ich plecami szumiały nagie gałęzie drzew, a przed nimi rozciągał się widok na zatokę, kamienny falochron i niewielką latarnię morską z powiewającą turecką flagą. Blade słońce odbijało się od tafli wody, jakby całe miejsce próbowało uciszyć emocje, które nosili w sobie.
Cihan i Hancer usiedli na drewnianej ławce pod rozłożystym drzewem. Przez dłuższą chwilę milczeli, patrząc przed siebie.
— Co za dzień… — westchnął w końcu Cihan. — Ty też jesteś wstrząśnięta, prawda?
Hancer uśmiechnęła się smutno.
— Cóż… życie zawsze znajdzie coś, czym może nas zaskoczyć.
— Co masz na myśli?
Spuściła wzrok na swoje dłonie.
— Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek wypowiedziała słowo „mama”.
Cihan odwrócił się ku niej z większą uwagą.
— Nigdy nie widziałaś swojej matki?
— Pamiętam jakąś kobietę — odpowiedziała po chwili wahania. — Ale bez głosu. Bez twarzy. To tylko rozmazany cień z dzieciństwa. Kiedy ciocia Hasibe przytuliła mnie i nazwała córką, poczułam coś dziwnego. Tak, jakbym przez krótką chwilę naprawdę miała matkę. Pomyślałam wtedy: więc tak właśnie czuje się człowiek, który ją ma.
Głos lekko jej zadrżał, choć starała się mówić spokojnie.
— Bardzo trudno było mi wypowiedzieć to słowo. „Mama”. Brzmiało obco, jakby nie należało do mojego życia. A jednak, gdy je powiedziałam, coś się we mnie poruszyło. To było mylące uczucie… ale dobre. Po raz pierwszy zrozumiałam, czym może być matczyna miłość. Poczułam się tak, jakby za moimi plecami stanęła niezniszczalna góra. Wiem, to brzmi dziecinnie, ale właśnie tak się czułam.
Cihan patrzył na nią łagodnie.
— Twoja matka żyje?
Hancer wzruszyła ramionami.
— Prawdopodobnie. Ale na pewno nie tęskni za tym, żeby ulepić córce mantı.
— Skoro to wydarzenie tak bardzo tobą wstrząsnęło, to znaczy, że brakuje ci matki.
— Nigdy wcześniej tak o tym nie myślałam. Mój brat, babcia i ja byliśmy dla siebie wystarczający. Przez lata nie rozmawialiśmy o mamie. Jakby ten temat po prostu nie istniał.
— A czy kiedykolwiek chciałaś ją odnaleźć?
Hancer powoli pokręciła głową.
— Nie wierzę, że ona by tego chciała. Poza tym w moim życiu nie ma miejsca dla kobiety, której nie było przy własnym dziecku wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowało.
Urwała i odruchowo, instynktownie położyła dłoń na zaokrąglonym brzuchu. Ten gest powiedział więcej niż wszystkie słowa. Cihan zauważył go od razu, ale nic nie powiedział. Tylko patrzył na nią w ciszy, coraz lepiej rozumiejąc, jak głęboka rana kryła się pod jej spokojem.
Wieczorem Cihan wszedł do pokoju dziecięcego. W pomieszczeniu panowała miękka, przytłumiona cisza. Na ścianach uśmiechały się namalowane zwierzęta, nad łóżeczkiem rozlewało się ciepłe światło bajkowego słońca, a biały baldachim opadał delikatnie nad kołyską, jakby miał ochronić śpiące dziecko przed całym złem świata.
Sila poinformowała Engina, że podjęła dodatkową pracę jako opiekunka. Chciała stanąć na własnych nogach i przestać być dla kogokolwiek ciężarem.
Niedługo później szła już długim szpitalnym korytarzem w niebieskim uniformie. W dłoniach mocno trzymała teczkę z dokumentami, starając się wyglądać pewnie, choć nowe miejsce wyraźnie ją onieśmielało. Jasny, sterylny korytarz ciągnął się przed nią niemal bez końca. Po obu stronach znajdowały się drzwi sal, a chłodne światło jarzeniówek odbijało się od wypolerowanej podłogi.
Z jednej z sal wyszedł mężczyzna w jasnoniebieskim uniformie, najpewniej pracownik oddziału. Zatrzymał Silę i zmierzył ją uważnym, surowym spojrzeniem.
